goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Jezelf zijn, hoe doe je dat eigenlijk?

Jezelf zijn. Als je de geluksdeskundigen moet geloven is dat het hoogste goed. Jezelf zijn. Dat maakt je pas gelukkig. Maar wie is dat, jezelf? Wie ben je?  Veel mensen raken bij die vraag ernstig in verwarring. Wie ben je eigenlijk, wat is je echte ik en wat is je niet-echte ik?

Man en vrouw, jonge dertigers, getrouwd, drie kinderen. Wat hadden ze het leuk en knus met elkaar. Een ideale relatie, een beetje eigenzinnige mensen, hij creatief van aard, zij altijd bezig met van alles en nog wat. Ze praatten vaak met elkaar, waren het weliswaar niet altijd met elkaar eens maar gelukkig was hij nogal inschikkelijk. Wat een aardige en lieve man heb ik toch, vond zij. En niet alleen zij, de mensen met wie ze omgingen vonden dat ook. Wat had ze het goed getroffen, zo’n aardige man die haar zo goed begreep. En altijd voor haar klaar stond en eigenlijk nooit problemen veroorzaakte, terwijl zij daar toch wel eens aanleiding toe gaf, dat vond ze zelf ook. Het vleide hem dat zijn vrouw en ook anderen het zo waardeerden dat hij zichzelf was.

Tot hij jaren later gezondheidklachten kreeg, zich vaak rot voelde maar dat niet kon verklaren. De huisarts ook niet, het ziekenhuis ook al niet. Uiteindelijk kwam hij bij een psychotherapeut terecht. Na vele sessies kroop de aap uit de mouw. Zijn zo gewaardeerde aardigheid was meer ingegeven door angst voor conflicten dan door liefde. Hij had geen zin in ruzie dus liet hij de dingen gebeuren, ook als ze hem niet aanstonden. Hij werd nooit boos, dat was’ m tijdens zijn opvoeding stevig ingeprent: als je boos wordt dan ga je maar naar je kamer! 

Anderen willen behagen, altijd maar aardig zijn. Terwijl hij redenen genoeg had om af en toe uit zijn vel te springen. Maar dat deed hij niet. Hij slikte zijn boosheid in, onbewust, hij wist niet beter, zo was het hem geleerd. Dit ben ik gewoon, vond hij. En dat vond zij ook. Op het bedrijf waar hij werkte vonden ze dat ook. Wat een aardig, warm en begripvol mens, zo zouden er meer moeten zijn, dat zou de wereld er een stuk leuker op maken. Nee, met hem was niks mis. Hij voelde zich alleen af en toe rot, had pijn in zijn lijf, voelde zich soms kortademig en gejaagd. Zijn therapeut vond het maar raar dat hij niet doorhad hoe dat kwam...

Geen grenzen aangeven, niet zeggen: tot hier! Niet boos worden, ook niet als er alle aanleiding toe bestaat. Niet kritisch kijken naar het verleden, naar de opvoeding. Met iedereen vrienden willen zijn. De mantel der liefde altijd bij de hand, iedereen willen begrijpen. De eigen mening doet niet ter zake. En maar pijn hebben, benauwd voelen, gejaagd zijn...

‘Jezelf zijn’ kwam door de therapie wel in een heel ander daglicht te staan. Hij leerde dat hij boos mocht worden op mensen en situaties als daar aanleiding toe bestond. Hij leerde grenzen aangeven. Tot hier en niet verder. Hij leerde dat de mantel der liefde eigenlijk een mantel der angst was. En dat zijn mening welzeker ter zake deed.

Je bent gewoon niet meer jezelf! verweet zijn vrouw hem. Die therapeut heeft een robot van je gemaakt, je doet gewoon wat hij zegt. Binnen enkele jaren ging de relatie op de fles. En ook op het werk viel de boel in gruzelementen. Hij verloor bovendien veel vrienden. Het was een hoge prijs die hij betaalde om ‘zichzelf’ te kunnen zijn. Om af te raken van zijn lichamelijke onbalans, veroorzaakt door zijn houding en gedrag die gebaseerd waren op angst. Een direct gevolg van een misser in zijn opvoeding.  

Jezelf zijn, stokpaardje van gelukspredikers. Ga er maar aanstaan. Ben je bij je geboorte jezelf? Of ben je pas jezelf met alles wat je geleerd hebt? Ben je jezelf als je veel balast overboord hebt gegooid? Ben je jezelf omdat anderen vinden dat je jezelf bent zoals in bovenstaand voorbeeld? Of ben je jezelf omdat je dat zelf vindt? Maar dat vond die man aanvankelijk ook van zichzelf, maar dat bleek dankzij de hulp van een therapeut, niet zo te zijn.

Jezelf zijn, we zeggen het zo makkelijk, maar het is zo ongenadig ingewikkeld. En je betaalt er hoe dan ook een prijs voor. Het is goed om bij jezelf na te gaan in hoeverre je je leven leidt zoals je het wilt. Of je daarin kunt realiseren wat je wilt, waar je in gelooft, wat goed bij jou past. En het is goed om op weg te gaan, om stapje voor stapje meer bij jezelf te komen. Leven is ontwikkelen, groeien. Je kunt ver komen. Maar echt honderd procent jezelf zijn? Het lijkt onbereikbaar..

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

frederiek | 8 juli 2014

Een docent flamenco zij jaren geleden tegen me : "jij zult nooit duende hebben, want je komt uit een rijk nest en daar leer je niet wie je echt bent en hoe je moet overleven." Een theaterdocente zij jaren later tegen me: "Je bent niet authentiek." Een regisseuse zij onlangs tegen me: "Jij durft jezelf niet te zijn." en ik maar zoeken, zoek me gek en ik zoek nog steeds ….;-)

Toos | 8 juli 2014

Ik ben het helemaal met je eens. In je naaste omgeving wordt de verandering die je ondergaat als je naar jezelf op weg bent vaak niet gewaardeerd of geaccepteerd. Dit is heel jammer en bovenal erg pijnlijk, eigenlijk mag je niet "Jezelf" zijn, is lastig! Ik zie het als een tekort aan inzicht van de ander.

marleen | 8 juli 2014

Ik geloof erin dat je pas echt gelukkig wordt door meer bij jezelf te komen. Toch ervaar ik dagelijks hoeveel tegenkantingen je krijgt. Gelukkig ervaar ik ook (héél beperkt) dat mensen je zien, je graag zien zoals je bent. Mocht daar toch meer ruimte voor zijn in onderwijs en werkmidden! Dank voor deze tekst, het zet aan tot reflectie. Alhoewel het ook kan dat je als koppel eruit komt :)

henny | 8 juli 2014

Een moeilijk onderwerp.Want wie bepaalt of jij je zelf bent. Ik heb met Yoga veel geleerd, door oefeningen te doen om naar binnen te gaan naar je eigen ik.Terug naar je Roots. En ik kan zeggen, ik ben blij met wie ik ben. Ik kijk uit naar je nieuwe boek. groetjes, en achter de regen schijnt de ZON

Marie-Cécile | 8 juli 2014

Ik denk eerlijk gezegd dat ik best mezelf ben. Dat ging lang niet altijd zonder slag of stoot, nog steeds niet, maar ik ben best eerlijk tegen mezelf. Ik vind het vreselijk om kritiek te krijgen, ook al is het terecht. Het voelt als een persoonlijke aanval op mij en dat raakt me diep: dat ben ik, mijn eigen ik. Jezelf zijn ervaar ik ook als je nergens anders voordoen dan je echt bent...volgens mij heb ik dat ook aardig onder de knie. Dus, ja: ik ben mezelf (vind ik zelf ;))

Christine | 9 juli 2014

Om jezelf te zijn - of worden - moet je heel sterk zijn en veel zelf vertrouwen hebben. Mijn persoonlijke ervaring is dat ik sterk(er) geworden ben met de jaren, veel jaren. Het duurde dan nog eens 10 jaar voor ik kon zeggen "eindelijk". In het businessleven die ik had kon ik niet anders dan een rol te spelen, de rol die mijn funktie eiste. 10 jaar geleden ontdekte ik het boek van Steven Covey "The seven habits..." en toen werd het voor mij duidelijk. Eerst nog een scheiding, een zware depressie, 6 jaar aan een stuk.... Ik heb geen enkele spijt, de weg naar mezelf was het allemaal waard. Ik heb de weg gevonden en zal er nooit meer van afwijken. De weg naar mezelf is ook de weg naar mijn geluk. Ik zou er een boek kunnen over schrijven, niet zozeer omdat het zo zwaar of moeilijk was. Neen, gewoon omdat ik van niets spijt heb, de weg was lang maar sinds zo'n jaar of twee ben ik er gewoon. Fier op mezelf !

Pien | 9 juli 2014

Ik heb weer heerlijk gelachen om je verhaal! En inderdaad, wanneer ben je jezelf? Ik denk dat keuzes maken waar je echt achterstaat zeker helpt en de richtingen kunnen gedurende de groei van t leven wijzigen. Dan blijf je wel t dichtst bij jezelf.

Marja | 9 juli 2014

Op zoek naar jezelf. Ik ben er al geruime tijd mee bezig. Toen ik na mijn scheiding aan een nieuwe relatie begon, zei hij steeds dat hij tegen een blokkade aanliep. Hij zei maar dat ik niet mijzelf was. En nu anderhalf jaar later begin ik te zien wat hij bedoelt. Wat lijk ik ontzettend veel op die man uit het verhaal. Nu weet ik inmiddels wel dat ik van nature wel een vriendelijke aard heb, maar van grenzen aangeven had ik geen kaas gegeten. Mijn vriend spoort mij steeds aan tegengas te geven. Juist in mijn relatie ontbreekt de gelijkwaardigheid doordat ik niet voor mijzelf opkom. Nu ga ik dat steeds meer doen, en mijn relatie wordt er veel beter en dieper door. Het kan dus ook de andere kant opgaan. Mijn vriend stimuleert mij juist mijzelf te gaan ontdekken en ik begin er gewoon van te genieten als ik weer iets van mijzelf ontdek. Het is een lang traject, maar het levert mooie dingen op.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Door iedereen aardig gevonden willen worden

Je moet gewoon schijt hebben aan iedereen! Zo, dat was gezegd. Twee mannen op een terras, heerlijk weertje, rennende jongedames met bladenvol dorstlessers. Je kunt het toch niet iedereen naar de zin maken. De een wil dit van je, de ander dat, nou het is wel goed, ik doe gewoon wat ik zelf wil en daarmee basta.

De andere man zei niet veel, hij keek de spreker met een enigszins verbaasde blik aan. Net toen hij wat wilde zeggen kreeg hij alsnog de volle laag: Weet je wat het met jou is? Jij wil gewoon door iedereen aardig gevonden worden! Dat is het probleem. Gewoon schijt aan iedereen, dat moet jij ook doen! De verbazing van de toehoorder veranderde in hulpeloosheid. Wat bedoel je? Ik denk ook gewoon aan anderen, houd met iedereen rekening in mijn leven, daar is toch niks mis mee?  Of... De ander sprong er weer ongegeneerd tussen:  Daar is alles mis mee! Je moet alleen aan jezelf denken, de mensen zuigen je leeg, die willen alleen maar dat jij doet wat zij willen. Laat ze toch barsten!

Een interessant onderwerp: door iedereen aardig gevonden willen worden. Veel mensen zitten zo in elkaar, die hebben veel over voor de sympathie van anderen. Daar tegenover staan mensen die dat helemaal niks vinden, die zich daartegen verzetten en zeggen dat je dat niet moet willen. Sommigen slaan daar zelfs in door en gaan bij het minste of geringste dwarsliggen. Ik doe wat ik wil en de rest kan barsten. Of zoals de man op het terras het zo treffend uitdrukte: je moet gewoon schijt hebben aan iedereen.

Even de knuppel in het hoenderhok: wat is er mis mee dat je graag wilt dat iedereen je aardig vindt?

Hoe heerlijk moet je leven zijn als iedereen je op handen draagt, als iedereen een positieve mening over je heeft, als iedereen je aardig vindt, niemand uitgezonderd. Wat een prachtig bestaan, nooit meer ruzie met anderen, geen conflicten, geen ergernis, geen roddel, niks meer. Iedereen vindt je aardig en andersom. Een mooier leven bestaat toch niet?

De mensen die vinden dat je het niet moet willen hebben ongelijk. Maar dat kan niet, dat iedereen je aardig vindt, zullen ze opperen. Dat is onmogelijk! Terecht zeggen ze dat. Dat geldt voor alles in ons leven waarnaar we streven. Het zal nooit perfect zijn. Volmaakt geluk bestaat niet. Onvoorwaardelijke liefde is onbereikbaar. Volstrekte harmonie, dat lukt nooit. Het zit in ons gebakken dat we geen perfectie kunnen bereiken. Alles wat we doen en wat we kunnen bereiken blijft mensenwerk, dat is dus per definitie onvolmaakt. Maar is dat een reden om niet op weg te gaan naar het ideaal? Om te kijken hoever je komt? Om het te willen? Ook al red je het niet dat iederéén je aardig zal vinden, dan mogelijk toch wel heel veel mensen. Het is de moeite waard om ernaar te streven.

Het punt is: hoe doe je dat? En daar gaat het vaak mis. Je kunt geen nee zeggen, beter gezegd, je wílt geen nee zeggen. Je laat je oren naar anderen hangen: je hebt binnen de kortste keren door wat anderen fijn vinden en past je gedrag daarop aan. Daar is geen grens aan. Het lastige is dat niemand hetzelfde is, iedereen heeft zo zijn eigenheden, zijn eigen wensen. En daar wil je allemaal aan voldoen, want dan vinden ze je aardig, en dat is wat je wilt. Wat jezelf wilt doet niet ter zake. Wat de ander wil en vindt, dat is waar het om gaat.

Je zit in de tang. In je eigen tang weliswaar maar dat is niet wat je ervaart. De anderen bepalen je leven, zij bepalen wat je doet en niet doet. Je weet niet eens heel zeker of de anderen je ook werkelijk aardig vinden. Een ding is wel zeker: je vindt jezelf helemaal niet aardig, je verwaarloost jezelf, je komt zelf gewoon niet meer aan bod. Je leidt een hijgend bestaan. Geen soort van leven dus...

Nogmaals, het is een mooi streven om door iedereen aardig gevonden te worden. Maar hoe doe je dat zonder dat je daar zelf het slachtoffer van wordt? Het antwoord is simpel: jezelf zijn. Hoe meer je jezelf bent, hoe sympathieker de wereld je vindt. Dat is het geheim.

Jezelf zijn is een moeilijke weg. Onderzoeken wat je wilt, waar je voor staat, leven naar je eigen waarden en normen. Dingen doen die bij je horen, waar je je prettig bij voelt. De dingen niet doen die niet bij je horen, die indruisen tegen dat wat je van waarde vindt. Dus: je oren niet laten hangen naar anderen maar naar jezelf. Ja zeggen maar vooral ook nee zeggen als je dat wilt. Je eigen leven leiden, your way. Niet bang zijn van de afkeuring van anderen. Luisteren. Wikken en wegen en je beslissing nemen, onafhankelijk van de mening van anderen. Met respect en een liefdevol hart. En vooral niet door ‘schijt te hebben aan anderen...’

Mensen die zichzelf zijn, zijn de magneten van deze wereld. Ze hebben een grote aantrekkingskracht op anderen. Het is fijn om in de nabijheid te zijn van zulke mensen.

Door iedereen aardig gevonden willen worden, wees blij met jezelf als je dat ook hebt.

Herken je dit gevoel? Heb je dit zelf ervaren? Herken je het bij anderen? Fijn als je zou willen reageren op deze column.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas | 13 juni 2014

JeJe, Een paar keer in mijn leven heb ik waargenomen - tot mijn verrassing - dat ik door de omstanders werd gewaardeerd voor wat ik nodig vond te doen, zonder enige bijbedoeling anders dan me te verdedigen tegen het niets doen, en ik denk dat veel leidinggevenden daar hun start vinden en dan doorgroeien in de vanzelfsprekendheid dat ze goed zijn…. sowieso in alles !! quod non. Tot ziens

Angeline | 13 juni 2014

Jezélf aardig vinden is volgens mij de insteek om ook vrijelijk dingen voor anderen te doen, of ze je daarna nou aardig vinden of niet. Vaak willen we aardig gevonden worden ter compensatie van onze eigen twijfel. Juist dán ga je pleasen, je best doen voor de ander en kom je los te staan van wat je zelf wilt. Aardig zijn zonder aardig gevonden te hoeven worden, is ook zíjn zonder oordeel, misschien is dát wel de aantrekkingskracht die voelbaar is.

Len zuiderduin | 13 juni 2014

Dit is zo herkenbaar!! Al heel jong stond alles bij mij in het teken van het naar de zin maken van anderen. Thuis voor mijn moeder, familie en later man en kinderen. Voelde mij daar toen goed bij en doe het nu nog steeds maar.......wel nadat ik tijdens cognitieve gedragstherapie te horen kreeg dat niet iedereen je aardig of lief hoeft te vinden en een stukje gezond egoïsme prima is. Nog steeds wil ik graag voor mensen klaarstaan maar vergeet daar mezelf niet bij!! En dat leeft best wel een stuk relaxter.

Marjan | 15 juni 2014

Mijn leven draait om het aardig gevonden worden. Ik ben een geboren pleaser. Ik probeer tijden therapie dit te veranderen maar ik merk hoe vast ik in dat patroon zit. Ik heb al twee jaar een relatie, maar ook hij wordt er af en toe flauw van dat ik niet doe wat ik zelf wil en hij voelt dat ik de dingen niet doe met gevoel. Ik word daar heel verdrietig van. Ik wil zo graag anders, maar het lukt me maar niet. Ik durf het conflict niet aan.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Positief leven, weg ermee!

Ha Mary, hoe is het met je? Twee vrouwen met hun honden aan de wandel, liepen elkaar tegen het lijf. Oh prima, en met jou?  Dat was de aanzet tot een riedeltje ongenoegen. Nee, ‘prima’ dat was op Mary bepaald niet van toepassing. Haar zoontje was net in het ziekenhuis opgenomen, vertelde ze, niets ernstig hoor, maar toch...  Ze had last van haar knieën, gisteren een lekke band, een uur moeten wachten op de wegenwacht, ze baalde van het regenachtige weer, volgende maand liep het tijdelijke arbeidscontract van haar man af, ze zag de bui al hangen... En zo reutelde het nog even door

De vriendin luisterde gewillig, haar gezicht een en al medeleven en bezorgdheid. Het gaat niet goed met je, hé? Nee, beaamde Mary, haar blik op onweer. Maar joh, je moet eens wat positiever zijn. Je moet gewoon positief leven, dat doe ik ook, echt daar word je een stuk gelukkiger van.

Dat was tegen het zere been. Hoezo positief leven? Mijn kind ligt in het ziekenhuis, oh, zó enig!  Mijn man dadelijk werkeloos, hahaha, geeft niks hoor, toch leuk, lekker niksdoen? Wat is daar nou voor positiefs aan? Het gesprek verloor alle spontaniteit, de vriendin sputterde nog wat tegen maar wist hier toch niet veel tegenin te brengen. Ja, het is wel vervelend voor je, nou sterkte ermee hé. De honden waren blij dat ze weer door konden...

Positief leven. Geluksgoeroes hebben er de mond vol van. Als je je niet gelukkig voelt, als je van alles overkomt, als je baalt van dingen, niet doen! Positief leven, dat is het ware geluk. Maar hoe moet dat dan als je in de shit zit, als je pijn voelt of verdrietig bent. Hoe kun je dan van het ene op het andere moment de knop omzetten? Net doen of er niets aan de hand is?  En je dan ineens weer leuk voelen... hoe doe je dat?

Het is geen wonder dat veel mensen niet zoveel ophebben met wat Van Kooten en De Bie zo treffend noemden ‘positivo’s’. Positief leven lijkt wel een ontkenning van de realiteit. Leven is leuk en leven is niet leuk, het is beide waar en daar moeten we het mee doen. Niemand ontsnapt aan pijn en verdriet, veel omstandigheden dringen zich aan je op, niemand vraagt om een lekke band, om ontslagen te worden, om een gehandicapt kind. Het overkomt je en vaak heb je alle reden om je verschrikkelijk te voelen.

Geluk is niet ‘positief leven’ in de zin dat je jezelf een vrolijk tralala-leven kunt aanmeten. Mijn definitie van geluk luidt: het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen. Dat geluk staat los van je gevoelens van alledag. Het gaat om bewustzijn, dus ook om de wetenschap dat je leven gevuld is met de meest uiteenlopende gevoelens en emoties en dat je daarmee hebt te dealen. En dat je die vooral niet moet ontkennen of  wegduwen...

Als je kind in het ziekenhuis belandt is het logisch dat je je rot voelt. Ben je je bewust van dat gevoel, besef je waarom je je zo voelt en accepteer je dat ten volle? Of ligt het als een deken over je heen waardoor je het gevoel krijgt dat je er nooit meer onderuit komt? In dat geval ben je echt de klos en moet je je wel ongelukkig voelen. In het eerste geval staat je knop heel bewust op pijn en verdriet. Hij staat daar omdat je dat, gezien de omstandigheden wilt. En hij staat daar ook zolang jij dat wilt.

Dus de welgemeende raad van anderen dat je verdriet op een bepaald moment wel zo’n beetje over zou mogen zijn, is weliswaar goedbedoeld maar ziet voorbij aan jouw vrijheid om dat zelf te bepalen. Het zijn jou knoppen en jij zet ze om als jij de tijd rijp acht. Dat geldt in alle gevallen zo.

Dat besef, die houding dat jij de stuurman bent van je eigen leven, dat jij en jij alleen je knoppen bedient, dát is pas een positieve instelling. Hoe gelukkig kun je zijn...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mimi | 14 mei 2014

Ben het er helemaal mee eens. Mijn man is ongeneselijk ziek en ik dreig burn-out te raken. Het lijkt onacceptabel als ik toegeef aan mijn gevoelens van verdriet en machteloosheid, alsof ik me schuldig moet voelen omdat ik het moeilijk heb, alsof ik geen ruggengraat heb als ik het even niet meer zie zitten. De ziekte waar mijn man aan lijdt is zinloos (kanker). Volstrekt zinloos dat mensen zo lijden en pijn hebben. Ik probeer 'positief' te doen tegenover hem. Om zijn pijn verzachten. Maar als ik alleen ben mag ik best instorten zonder "positief" te blijven. Goed stukje

Esther | 14 mei 2014

Misschien ligt het positieve wel in het oog hebben voor die kleine geluksmomentjes die je toch kunt ervaren, ook al ziet het leven er soms somber uit: een mooie bloem, de eerste zonnestralen van de dag, de stralende lach van je kind.... Ook ik heb kanker gehad en kom er nooit meer echt vanaf. Maar je moet door, en dan kun je meer dan je zelf voor mogelijk zou houden. En natuurlijk mag je best even instorten. Met het ontkennen van je gevoel kom je nergens. Dat mag er ook zijn. Het is een deel van jou. In het andere deel ligt echter de kracht verscholen om vol te houden en te genieten van het moment...

Josée Lamée | 14 mei 2014

Je kunt pas geluk voelen als je ook de tijd neemt om verdriet toe te laten dat hoort bij het leven. Het genieten van de soms kleine dingen in het leven voelt als geluk, als je dat toelaat geeft het ook weer energie en kracht om moeilijke en verdrietige tijden te doorstaan en overleven. Het leven heeft nu eenmaal ups en downs dat houd je in balans om op een zo'n goed mogelijke manier door te gaan! Dat is mijn ervaring en overtuiging naarmate ik ouder wordt leer ik steeds meer mijn zegeningen te tellen en te waarderen wat ik momenteel nog kan en heb. En snap ik steeds meer wat mijn Ouders me hebben meegegeven, vind het wel jammer dat ze er niet meer zijn om het met ze te delen. Zij zijn beide vrij jong overleden, mijn Vader plotseling op 66 jarige leeftijd aan een hartstilstand en mijn Moeder op 73 jarige leeftijd aan de gevolgen van maagkanker helaas. Tegenwoordig sterven veel Mensen pas op een gezegende leeftijd van gemiddeld boven de 80 jaar, mijn Peettante is een paar jaar geleden op 93 jarige leeftijd van ouderdom overleden in een verzorgingstehuis. Mijn Vader is dit jaar in augustus alweer 27 jaar geleden overleden en mijn Moeder in september alweer 14 jaar. Nu kan en wil ik eerlijk zeggen dat we achteraf wel fijne laatste herinneringen aan ze hebben vooral wat mijn Vader betreft, hij stond nog volop in het leven, mijn Moeder heeft gelukkig ook niet lang hoeven lijden van haar hebben we gelukkig wel afscheid kunnen nemen. We hebben er veel verdriet over gehad en in begin deed het me veel pijn als ik Mensen met hun Moeder of Vader zag omdat wij dat niet meer konden. Nu kan en durf ik te zeggen dat gezien deze tijd het ook vaak heel pijnlijk en moeilijk is als je Ouders er nog zijn maar aftakelen en je ze noodgedwongen naar een verzorgingstehuis moet brengen lijkt me heel moeilijk en verdrietig. Dat is ons bespaard gebleven besef ik steeds meer dus wat dat betreft tel ik onze zegeningen is onze Ouders bespaard gebleven. Omdat we héél véél van ze hebben gehouden zijn ze véél te vroeg maar ook op een waardige manier gestorven en die herinneringen blijven en geven me kracht naarmate ik Ouder wordt. Voel me opgelucht en gegroeid dat ik dat nu zo voel!

Lianne Sleutjes | 14 mei 2014

Dank je wel Jan Jaap, dat is voor mij een heel troostende tekst op dit moment.

Greta van Buuren | 15 mei 2014

Dank je wel Jan Jaap, precies waar ik me al een tijdje mee bezighoudt.... Goed verwoord, spijker op zijn kop. #fijn #dankjewel :-) Greta

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Zo ben ik nu eenmaal!

Een jong echtpaar, een wagentje vol weekendboodschappen bij de kassa van Albert Heijn. De vrouw stond verwoed alles in haar boodschappenkratje te passen, ze kon het tempo van de scannende kassadame nauwelijks bijhouden. Hij keek er een beetje naar, legde de statiegeldretourbon op het plateau voor hem: ik heb hier ook nog een bon van de lege flessen... Er stond nog een lange rij te wachten, het was zwoegen geblazen voor de kennelijke weekendkracht. De krat was vol, de pinpas ging in het apparaat, kling zei de kassa en klaar. Wilt u de kassabon? De retourbon lag er nog, aanaangeroerd...

Niet klaar dus. Ja juffrouw, u vergeet wel die retourbon, is dat de gewoonte hier?  kwam er bits uit de man. De kassadame keek verschrikt op: oh, sorry mijnheer en toetste snel het bedrag van de retourbon in op haar kassa. En ik zei het nog zo, u bent toch niet doof!  Zijn vrouw trok hem met een verstoorde blik aan z’n mouw toen de aangeslagen kassadame zonder woorden hem het geld overhandigde. Kees, kom nou..!

Dit was het muisje, het staartje kwam toen ze eenmaal van de parkeerplaats waren weggereden. Wat deed je nou? Klonk de vrouw geërgerd. Hoezo? Die trut was gewoon die bon van de lege flessen vergeten, ja, zo kan ik ook mijn geld verdienen!

Kees was gewend om te zeggen wat hij dacht, dat was immers zijn goede recht. Het was een kwartiertje rijden naar huis en ze hadden de volle tijd nodig om tot een slotsom te komen. Zijn slotsom. Zo ben ik nu eenmaal!

Zo ben ik nu eenmaal! Klaar, discussie gesloten. Het komt nogal een voor, mensen die op hun vingers worden getikt voor hun onprettige gedrag en die er zich vervolgens met dit jantje-van-leiden vanaf maken. Vooral in relaties en tussen vrienden. Natuurlijk, het is nooit leuk om bekritiseerd te worden. Aan de andere kant, kritiek, vooral als het uit een goed hart komt, legt een stukje in ons bloot waarmee we kennelijk anderen en onszelf tekort doen. Werk aan de winkel...

Het is waar, we hebben geen zeggenschap over onze genetische erfenis, die is in wezen onveranderlijk. Maar veel van onze gedragingen - zowel de positieve als de negatieve - zijn op een of andere manier aangeleerd. Met dank aan onze ouders, aan onze sociale omgeving of aan onszelf. De reacties van anderen bieden ons de kans om kritisch te zijn op onszelf, om na te denken over dat wat we doen en niet doen. Het helpt ons om ons leven te sturen en daardoor te veraangenamen. Daar zijn we zelf goed mee, maar ook anderen.

Op het moment dat je de kreet Zo ben ik nu eenmaal! slaakt geef je zonder omhaal aan dat je je niets wenst aan te trekken van dat wat de ander tegen je zegt. Die staat met lege handen. Je hebt duidelijk gemaakt dat je gedrag onveranderlijk is, zo is het en zo blijft het. Nee, je zegt dat het zelfs onmogelijk is om er iets aan te doen. Een leven gegoten in beton. Dit ben ik, punt. Wat de ander betreft is het: slikken of stikken...

Die houding is een flinke sta-in-de-weg voor je geluk. Juist de wil om te veranderen, om je denken en doen waar nodig voortdurend bij te sturen, om de elasticiteit van je geest te handhaven tot aan het einde van je dagen, brengen je ver in je leven.

De wil om te veranderen is niet aan leeftijd gebonden, in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt. Ja, op zijn leeftijd kun je echt niet meer veranderen! Veel gehoord en niét waar vooral. Het gaat niet om kunnen, het gaat om willen! Iedereen kan altijd veranderen als het nodig is, jong en oud. En van willen naar doen is vervolgens nog maar een kleine stap...

Zo ben ik nu eenmaal! Mocht je het zelf al af en toe zeggen, kieper het dan in de kliko! En als anderen het tegen je zeggen, neem er geen genoegen mee, maak het hem of haar duidelijk dat iedereen altijd en overal zichzelf kan aanpakken en dingen kan veranderen. Zelfs aan genetisch overgedragen eigenschappen is aan de randen nog best wat te schaven...

Herken je dit? Van jezelf of van mensen in je omgeving? Fijn als je daar iets over kwijt wilt via een reactie.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Patricia | 20 april 2014

"Moet je m'n vader maar bellen, zijn schuld. Zo ben ik, klaar en ik ga het er nu niet over hebben en nooit." De zinnen die mijn liefde stukje voor stukje afbreken, mijn behoefte om echt een gesprek aan te gaan weg nemen. En inderdaad, zijn moeder trekt zich ook altijd terug dus blijkbaar genetisch :) Heel herkenbaar weer dit stuk.

Ingrid Ter Laan - Coenraad | 24 april 2014

Mijn man zegt het vaak. Ik ga er automatisch op in en zeg: hoezo, ik ben nu eenmaal zo. Mijn zus zegt dan, als ik bij haar stoom afblaas, ja je weet hoe hij is, hax je maar niet moeten trouwen met hem. Tja, dan ben ik uitgepraat. Helaas.

Jose | 26 april 2014

Mijn man praat meer non-verbaal dan verbaal en kan daar heel lomp in over komen. Als ik hem daar later op aanspreek zegt hij ook "zo ben ik nu eenmaal" of, nog erger, "zo ben ik opgevoed". Hij heeft helemaal niet door dat hij daar, meestal door een vreemde, helemaal verkeerd beoordeeld wordt, want het is een uiterst vriendelijke geduldige man. Opmerkelijk detail: we hebben 3 kinderen en die zijn alledrie verbaal zeer sterk.

kathinka | 28 april 2014

dank je wel! ik herken mezelf! en ik heb dan vaak ook nog erachteraan: moet ik mezelf soms veranderen of onderdrukken of zo....? na enige minuten is dit laatste dan wel vaak een opening om juist over dat laatste dan weer te praten en vaak ook heel veel te lachen. maar de eerste reactie op kritiek herken ik zo!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De omgekeerde wereld

Sinds mensenheugenis prenten we onze kinderen in dat ze goed naar hun ouders moeten luisteren. De ouders bepalen de maat. Zij weten wat goed en niet goed is voor hun kinderen. Op het moment dat het kind in de wieg ligt komt de schaaf tevoorschijn. En langzaam maar zeker schaven we ons kind tot een modelmens die goed past in de maatschappij die we hebben opgebouwd. Je zou je als ouder mogen afvragen wat je eigenlijk aan het doen bent. Is dit wel de goede manier om kinderen groot te brengen?

Heel zwart wit zou je kunnen zeggen dat we gedurende de opvoeding, zeg maar de eerste twintig jaar, onze kinderen van alles aan- en van alles afleren. Zodat ze uiteindelijk een beetje passen in ons beeld van wat goed en niet goed is en ze zich in de maatschappij staande kunnen houden. Zouden kinderen het ook zo ervaren, zijn ze er gelukkig mee zoals ze door hun ouders gevormd zijn? Veel jonge mensen vragen zich af wie ze werkelijk zijn, kijken naar de wereld en zien hoe imperfect die in elkaar zit. Kijken terug en worden geplaagd door onzekerheid over dat wat ze allemaal is bijgebracht. Ben ik gelukkig? De meesten zullen daar niet spontaan ja bij knikken.

Weer even zwart wit hebben jonge mensen de volgende fase in hun leven nodig, zeg maar de volgende twintig jaar, om terug te keren naar zichzelf. En dat is geen gemakkelijke klus. Veel van wat ze geleerd hebben kan beter weer overboord. En veel van wat ze hebben afgeleerd moet weer binnenboord gehaald worden. Dat is een lang en heftig proces. Velen kunnen dat ook niet goed opbrengen, lopen erin vast en zien geen andere uitweg dan het bouwen van een muur waarachter ze hun kwetsbaarheid kunnen beschermen.

Ouders en opvoeding, het is bekend dat veel van de problemen die mensen in hun leven ontmoeten daarmee een directe relatie hebben. Ouders doen iets niet goed in het leven van hun kind. Met onze manier van opvoeden zijn we kennelijk niet voldoende in staat om een kind evenwichtig, vrij en gelukkig aan de wereld terug te geven. De kwestie is niet of ouders hun best doen. De meeste ouders doen dat zeker, naar eer en geweten voeden ze hun kinderen op, ze halen het beste in zichzelf naar boven om de klus te klaren.

Het is niet makkelijk te doorgronden wat er nou precies misgaat bij het opvoeden. Het feit dat menig ouderpaar zo krampachtig vindt dat kinderen naar hen moeten luisteren is stellig een van de redenen. Veel volwassenen kunnen dat beamen en hebben dat aspect in hun opvoeding vaak gevoeld als een keurslijf. Wat is er mis mee als kinderen soms eigenzinnig hun eigen weg inslaan, dwars tegen de wens van hun ouders in? Als het al de verkeerde weg is loopt zo’n kind daarin natuurlijk vast en leert dankzij de eigen ervaring. Zelfs daarin kun je een kind begeleiden...

Anarchie? Nee hoor, gewoon een pleidooi voor de omgekeerde wereld: ouders moeten naar kinderen luisteren! Als ouders zou je bij jezelf te rade moeten gaan hoe je doet, hoe je beeld is van de ideale opvoeding en van een gelukkig kind. Je zou je bewust moeten zijn van je houding en jezelf oprecht vragen moeten stellen. Luister ik eigenlijk wel naar mijn kind? Stel ik me open voor de dingen die het zegt, denkt, voelt, die het graag wil? Leer ik van mijn kind, verzet ik de bakens door hetgeen mijn kind zegt, voelt en vindt? Gun ik mijn kind een stem in het gezin en de opvoeding?

Naar kinderen luisteren betekent dat je een bredere blik krijgt op de wereld. Door de ogen van een kind lijkt de wereld boeiender, mooier en aantrekkelijker dan de wereld zoals volwassenen die ervaren. Ook dat is de wereld! Kinderen hebben er recht op om niet alleen als kinderen gezien te worden, maar vooral ook als mensen van vlees en bloed, die kunnen denken, voelen, zich een mening kunnen vormen, en bepaalde dingen willen en niet willen.

Oprecht luisteren naar kinderen en evengoed ‘gehoorzaam’ zijn aan hen wil zeggen dat je ze serieus neemt en hecht aan een stevige band. Je gunt ze zo ruimte en stimuleert ze om een stukje eigen verantwoordelijkheid te dragen. Ik ben belangrijk, dat is wat je je kind laat voelen. Naar kinderen luisteren, je iets van de mening van kinderen aantrekken, levert een forse bijdrage aan hun geluk. En aan dat van jou, als ouder.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

marja | 19 maart 2014

Ik vind opvoeden ontzettend moeilijk. De maatschappij is zo anders dan waarin ik zelf ben opgegroeid. Ik ken de wereld van onze kinderen niet goed en het is dus heel lastig om hier op te anticiperen. Met name als mijn puberzoon mij respectloos behandelt, dan weet ik het echt niet. Ik voel me soms machteloos. en ja, ik ben ook in therapie omdat ik mijn kwetsbaarheid achter een muur heb verstopt. Ouders die mij gevoelig vonden en zeiden dat ik een muur om mijn hart moest bouwen. Ik heb nooit geleerd voor mijzelf op te komen. Ik moest het doen, maar hoe dat is mij niet verteld. Dat heb ik uit moeten zoeken , en dat is dus niet gelukt. En nu zit ik met de gebakken peren en weet ik dus ook niet hoe ik het mijn kinderen moet leren. Ik ben dus ook nog lang niet uitgeleerd. Maar meer naar mijn kinderen luisteren is wel een hele goeie tip. Dat ga ik zeker in praktijk brengen.

Armand | 19 maart 2014

Boeiend dit onderwerp. Wij hebben twee dochters, eentje van 23 en eentje van 19. Vele fouten heb ik gemaakt onderweg, te afstandelijk, weinig betrokken, deed mijn eigen ding....dat was belangrijk. Maar ik voelde dat mijn hart niet open stond, zoals je schrijft, een muur er rond om mezelf te beschermen. Door vele workshops aan mezelf werken, jaren van individuele begeleiding, schilderen en schrijven heb ik de pijn uit mijn eigen jeugd een plaats kunnen geven. En ook gezien dat mijn ouders hun best hebben gedaan. Zij waren ook gekwetste mensen net als ik en ook zij hadden een muur rond hun hart, vooral mijn vader dan. Maar nu voel ik dat mijn hart open staat en nu word ik ook vaak "geraakt", maar ik heb nu de tools geleerd om dat kleine jongetje in mij te beschermen en lief te hebben zoals het is, met zijn mooie en minder mooie kanten. Ik vind dat mijn kinderen meer leren van hoe ik zelf in het leven sta, wat ik doe, hoe mijn gedrag naar anderen is dan dat ik ze richtlijnen geef, want dat werkte niet of nauwelijks. Grenzen aangeven is belangrijk en de gevolgen dragen als ze over die grenzen gaan ook. Maar altijd het gedrag loskoppelen van wie dat ze zijn. "Je bent een schat van een dochter, maar wat je daar gedaan hebt kan absoluut niet meid!" Dat is zowat mijn (ons) moto. En nu voel ik dat mijn dochters, na hun (vooral de oudste lange) pubertijd in hun jongvolwassenheid redelijk stevig in het leven staan. Die oudste die nu ze uit huis is pas echt beseft wat ze thuis heeft...een thuis waar ze altijd terecht kan... als zij er nood aan heeft. Zonder al dat werken aan mezelf (en mijn vrouwtje ook) zouden er (nog) veel meer brokken gemaakt zijn, dus daar ben ik wel trots op. Hartegroet, Armand

Greta van Buuren | 20 maart 2014

Opvoeden en communicatie. Precies dat is waar ik me in mijn praktijk mee bezighoudt. Ook als moeder "werk" ik volop aan een rol voor mijn zoon waarbij ik hem zie en hoor voor zover dat mogelijk is. Steek mijn hand in eigen boezem als hij zijn weg aan het vinden is naar een zelfstandig, mooi mens. Benoemen is daarbij een krachtig instrument evenals mijn professionele achtergrond maar vooral zelf in de spiegel kijken en naar hem kijken en hem beschouwen als zijn eigen individu. Fijn dat je deze column schreef Jan Jaap, dankjewel daarvoor... Groet, Greta

Christine | 23 maart 2014

Ik heb er lang over nagedacht vooraleer een reactie te plaatsen.... En ben finaal tot deze conclusie gekomen : mijn ouders hebben mij één ding gegeven, het leven, en that's it! Alles wat ik geleerd heb in het leven heb ik op mijn eentje moeten ervaren. Soms met veel pijn en onbegrip. Communicatie was er niet, nooit. Soms vraag ik me af of dat de reden is dat ik zelf geen kinderen heb..... En of dit de reden is dat ik zo weinig spreek, en dat ik eenzaamheid zo graag heb. Ik klaag niet, ik stel vast. Mijn ouders zijn allebei overleden nu. 7 jaar voor mijn moeder, 5 voor mijn vader. Ik mis ze elke dag. Ik blijf met veel vragen, die ik nooit heb gesteld omdat ik zo opgevoed ben.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De workshop die je achteraf voor geen goud had willen missen

                                                                         Op zaterdag 13 september '14 wordt er weer een workshop over Geluk gehouden in Gemonde (in de buurt van Den Bosch). Drie uur lang intensief praten en denken over geluk. Als het weer een beetje meezit doen we dat midden in de natuur aan de rand van een grote vijver. Tijdens deze workshop gebeurt er iets met je: nieuwe inzichten, een nieuwe manier van kijken, nieuwe impulsen die je helpen je leven gelukkiger te maken dan het is. Honderden deelnemers  hebben dat al mogen ervaren.                                                                                                                                                                                                 

Je kun je aanmelden met een mailtje naar voeje@goedinjevel.nl  Graag je naam vermelden en het aantal personen. Kun je niet op 13 september maar wil je toch een keer deelnemen dan kun je dat in je mailtje aangeven. Dan krijg je snel een bericht wanneer de voilgende workshop gehouden wordt. Meer informatie over de workshop lees je hier

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk ligt onder je stoel'

 

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt, het ligt gewoon onder je stoel!

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn boek ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: ‘Geluk ligt onder je stoel’. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 5 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook je geluk, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je met een aantal mensen deelnemen aan een workshop of ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhadel geïnteresseerd, dan kun je dat via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

Je kunt je ook individueel aanmelden                                                                                                                                                                                                         Als je je in je eentje of bijvoorbeeld met twee man/vrouw wilt aanmelden dan kan dat ook. Wanneer er vijf of meer aanmeldingen binnen zijn dan krijg je een mail waarin je kunt kiezen uit enkele data.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop 'Geluk ligt onder je stoel'

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 5 deelnemers t/m grotere groepen/zalen

                             Vanaf 7 deelnemers voor locaties verder dan 20 km van Den Bosch

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anita van der Zwaan | 7 maart 2014

Ik ben nieuwsgierig naar de workshop, woon in Vught dus Gemonde is een prima plek voor mij. Laat maar weten wanneer ik welkom ben !

Noël | 16 maart 2014

Beste Jan-Jaap, We hebben elkaar al eerder ontmoet. Ik kom ook graag naar Gemonde. Ergens in april of mei op een zaterdag of zondag is prima

Nancyvanson | 9 april 2014

Beste jan jaap Mij lijkt het ook heel interessant om een keer een lezing bij te wonen ik woon in vught Dus zaterdag of zondag zou prima zijn Gr nancy van son

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑