goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

De hel

Elk mens is een boek, we hebben allemaal ons eigen unieke levensverhaal. Door mijn zoektocht en interesse naar het wezen van geluk, naar de weg die mensen gaan om hun geluk te veroveren, kom ik soms in ongelooflijke verhalen terecht. Dit hieronder is er een. Een verhaal uit de hel kun je zonder enige overdrijving zeggen. Zo onvoorstelbaar. Maar ongetwijfeld niet uniek. Veel mensen lijden, soms meer dan je weet of denkt. Deze dappere vrouw heeft het aangedurfd haar verhaal met mij –en nu ook met jou- te delen. Een verhaal uit de hel, zeker, maar uiteindelijk ook een verhaal van kracht, hoop, vertrouwen en liefde.

“In het gezin waarin ik opgroeide speelden agressie, ruzies, lichamelijk geweld, alcoholmisbruik en incest een grote rol. Als mijn vader dronk dan was hij agressief, onberekenbaar en vooral erg beangstigend voor mij als klein meisje. Maar ook als hij nuchter was, zorgde zijn zucht naar drank ervoor dat hij een erg kort lontje had, veel leugens vertelde en om niks heel erg boos kon worden. Er vielen rake klappen. Er waren maar weinig plaatsen waar ik me veilig voelde, was altijd op mijn hoede, leerde te kijken naar de ander om de stemming te peilen en daar mijn gedrag op aan te passen en mijn gevoel weg te drukken.

Ik ben seksueel misbruikt door mijn vader en beide opa’s.  Mijn ouders zijn uiteindelijk gescheiden, maar er is altijd twijfel blijven bestaan bij mijn moeder en oma over wat er werkelijk gebeurd was. Ik was me ervan bewust dat ik niet de bescherming kreeg die ik zo nodig had. Wat voelde ik me eenzaam en verstoten, schuldgevoelens tot en met. Opa en oma kwamen op verjaardagen omdat je het niet kon maken om ze niet te vragen en daar zat ik dan, naast opa op de bank…

Ik leerde totaal niet voor mezelf op te komen, leefde mijn leven zoals zij dat wilden… want tja, ik had voor mijn verwrongen gevoel al genoeg schade aangericht. In de loop der jaren zijn in onze familie de problemen blijven bestaan zoals negativiteit, onwaarheden en onderhuidse boosheid.

 Op mijn 17e kreeg mijn moeder een nieuwe relatie met een man die zich nogal dominant gedroeg, iets waar ik het erg moeilijk mee had. Er was altijd wel ruzie over het een of ander, er lag een zware druk op mij, verwijtende en kleinerende opmerkingen. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn moeder, ze kwam niet voor me op en als ik met mijn gevoelens bij haar aanklopte, ging het altijd weer over haar: Hoe denk je wel niet hoe het voor mij is? en Ik ben genoeg gestraft in mijn leven! en meer van zulke opmerkingen.

Op mijn 18e leerde ik mijn man kennen en voelde ik me voor het eerst echt thuis bij iemand. Ik wist niet wat me overkwam. Jammer genoeg werd ik in zijn familie niet hartelijk ontvangen, mijn vader stond namelijk bekend in ons dorp om zijn dronken omzwervingen en ik was tenslotte de dochter van…   

Ik vond het leven zwaar, rekende mezelf alles aan en had weinig tot geen zelfvertrouwen. Kreeg mijn verleden niet op een rij en wilde me ervan losmaken maar wist totaal niet hoe. Een lichtpunt in mijn leven was de geboorte van onze zoon. Mijn moederliefde was vanaf dag één onvoorwaardelijk. Een prachtig manneke, heel speciaal. Toen hij 7 jaar was, kregen we de bevestiging van ons vermoeden: autisme. Veel begrip en steun kregen we niet van de mensen om ons heen, in die periode zijn we er dan ook veel kwijtgeraakt.  

Ik ben vaak door mijn benen gezakt… ik ging door tot ik niet meer kon, liet dan wat van mijn pijn los en ging weer verder. Tot ik op een punt kwam dat mijn accu volledig leeg was. Ik was totaal uitgeput. De onophoudelijke problemen en ruzies met mijn moeder en zus eisten hun tol, ik durfde gewoon niet voor mezelf op te komen. Uiteindelijk besloot ik een gesprek met mijn zus aan te gaan waarin ik haar aangaf dat ik graag een positiever contact wilde en dat ik genoeg had van alle ellende. Ze vatte het anders op dan ik bedoelde en in plaats van de time-out die we afspraken begon het modder gooien om me op allerlei manieren onderuit te halen. Via mijn moeder bleven de verhalen en de pijn mij bereiken.

En toen werd ik ziek. Op dat moment realiseerde ik me dat ik deze ellende geen seconde langer kon verdragen. Wat een diep dal! Totaal uitgeput en in het diepst van mijn pijn en verdriet brak plotseling het besef door dat het enige wat ik kon doen, was me losmaken van mijn familie en daarmee van alle kwaad. Ik moest de duivelsdriehoek doorbreken, diep in mij zelf wist ik: Ik moet voor mijzelf kiezen! Tot rust komen en niet meer verdrinken in mijn verleden, dat stond me te doen. Richten op mijn toekomst. Ik had een bijzonder en allesoverheersend gevoel van bewustwording, van innerlijke vrede. 

Met vallen en opstaan leer ik nu liefde te koesteren, in mezelf te geloven en te accepteren en vergeven wat er gebeurd is. Het voelt als opnieuw geboren worden. En natuurlijk heb ik nog verdriet en lastige dagen, maar als je me vraagt ben je gelukkig? dan hoef ik geen seconde na te denken en is mijn antwoord een volmondig JA! Ik ben dankbaar dat ik heb mogen ontdekken dat het geluk al die tijd al in me zat. Dat mijn geluk niet afhangt van uiterlijke omstandigheden. Dat ik niet meer hoef te zoeken, dat ik al goed bén, dat er in mij een plek is waar alleen ík kan komen, waar ik gelukkig ben, ongeacht mijn verleden of mijn toekomst. Ik heb alleen maar NU.

Het is een oefenweg. Het ontdekken dat het je gedachten zijn die de verhalen in stand houden, dat je gedachten niet altijd waar zijn. Dat alles wat ik vroeger als klein meisje zo hard nodig had, dat ik dat nu mezelf kan geven. Geluk is een groot gevoel van vrijheid. Baas over eigen leven, me nooit meer klein maken. Ik geniet elke dag van de gewone dingen en van het feit dat mijn man en ik enorm naar elkaar toegegroeid zijn en respectvol met elkaar en onze zoon omgaan. Ik ben dankbaar voor de lieve mensen om mij heen die mij geholpen hebben om anders naar de wereld te kijken, me steunen door dik en dun en bij wie ik mezelf mag zijn. Genieten van de is-heid van het leven. Ik zie de moeilijke dingen die op mijn pad komen niet meer als problemen, maar als oefencadeautjes die mij laten zien waar ik sta.”


 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Niekske | 12 juli 2016

Bedankt om je verhaal te delen. .. heel herkenbaar voor mij ... bedankt

Karin | 12 juli 2016

Wauw, wat een moedige vrouw. Ik wens je vrede en alle goeds...

Ria Hoenderop | 12 juli 2016

Wat fijn, dat je na al die ellendige jaren, toch het geluk in jezelf hebt gevonden en dat jullie respectvol met elkaar en je zoon omgaan. Complimenten ervoor dat je de moed niet hebt opgegeven en uiteindelijk voor jezelf hebt kunnen kiezen. Ik wens je/jullie heel veel blijdschap voor de toekomst.

Marleen | 12 juli 2016

Echt fijn dat jullie drietjes er zijn voor mekaar. vredevolle groet

henny | 12 juli 2016

Hoe is het mogelijk dat je zoiets te boven komt. Wat ben jij een sterke vrouw. Ik wens jou en je gezin heel veel geluk toe en veel vertrouwen in elkaar. Je bent een voorbeeld voor iedereen.groetjes henny

Irene | 12 juli 2016

Wat een heftig verhaal maar wel eentje met een goede afloop. Ik vind het heel dapper en knap dat je uit die vicieuze cirkel van negativiteit bent gestapt en wat van je leven maakt. Ik wens je alle goeds.

Petra | 13 juli 2016

Jij bent werkelijk een Topvrouw! Grote bewondering voor je.

Judith | 13 juli 2016

Een en al herkenning. Triest maar waar. Ik ben trots op je. Jij bent het verst gekomen van al deze mensen om je heen. Geweldig dat je inzicht hebt gekregen en gelukkig kan zijn! Met dank aan Jan Jaap voor het delen. Liefs

Marie-Cecile | 13 juli 2016

Wat een dapper mens. Wat mag je ongelooflijk trots zijn op jezelf!

Mabel | 13 juli 2016

Kan niet anders dan dat je een inspirerend mooi en warm mens bent, dat je nooit echt helemaal hebt opgegeven staat je nu prachtig, ik wens je mooie, warme en liefdevolle vriendschappen toe en veel geluk met z'n drietjes.

anne | 13 juli 2016

Ik wens dat je nog jong bent, zodat je nog een lang , mooi en gelukkig leven mag leiden, zonder lijden, in alle bewustzijn daarvan.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ode aan goede mensen

De supermarktkassière die naar buiten holt met een pakje in haar hand: Mijnheer, mijnheer, u vergeet uw pakje rijst! De jonge vrachtwagenchauffeur die een echtpaar helpt om hun auto met caravan weer aan de praat te krijgen en dan vervolgens zegt dat hij bij ze in de buurt blijft rijden om zo nodig weer te helpen. De automobilist die speciaal stopt om een vrouw met een rollator over te laten steken.

De vrouw in een oude Datsun die wordt aangereden door een prachtige Amerikaanse oldtimer en vervolgens uitroept: oh wat zonde van die mooie auto! Zegt de oldtimerman: maar mevrouw, u hebt wel een forse deuk in het portier. Zij weer: ja maar dit is maar een oud karretje, dat maakt niet zoveel uit, maar die wagen van u, oh wat erg! De jongeman die zijn bouwmarktspullen in zijn auto heeft geladen, terug naar binnen loopt en tegen de kassière zegt: oh, dit pakje met schroefjes lag nog in mijn wagentje, dat heb ik vergeten af te rekenen. Een paar voorbeelden, allemaal waar gebeurd.

Elk leven is vol van dit soort gebeurtenissen. Iedereen maakt het mee, iedereen doet regelmatig zo. De kranten en de nieuwsberichten op radio en tv willen ons doen geloven dat het slecht gesteld is met de wereld. Met het mensdom dan met name. Je mag je afvragen of dit wel klopt. Hoe vaak maak je niet zulke mooie dingen mee. Mensen die goed zijn voor anderen. Die attent zijn. Met een liefdevol hart hun leven leiden. Die geen vlieg kwaad doen. Mensen die het hart op de goede plaats hebben zitten.

Het mag weleens gezegd worden: de wereld barst van de goede mensen. En natuurlijk, niemand is vrij van dom gedrag, lelijke gedachten, foute woorden. Het een sluit het ander echter niet uit, nee, dat stukje is onlosmakelijk met ons verbonden. Zo zitten we nu eenmaal in elkaar, imperfectie is ons deel.

We moeten hoe dan ook leren in ons leven, het maken van fouten is daar een essentieel onderdeel van. We kunnen op allerhande manieren leren, door wijze woorden van anderen, door het lezen van boeken en tijdschriften, door tv te kijken en naar de radio te luisteren, we pikken overal wel iets van op. Maar fouten maken is de meest effectieve manier, het is de snelkookpan van ons leven.

We hebben wel heel erg de neiging om de nadruk te leggen op de ‘negatieve’ kant van anderen. Misschien herken je dat wel. Dat afkeuren van de dingen die ze in jouw ogen niet goed doen. Dat wat je hindert, de dingen die niet stroken met jouw normen en waarden. De andere kant blijft te vaak onderbelicht, de schoonheid van mensen, hun goedheid, de liefde in hun hart, het mededogen met anderen. Terwijl dat in zoveel mensen in grote overvloed aanwezig is.

Goede mensen, kijk om je heen, graaf eens in je ziel, ik weet zeker dat je er tientallen kunt noemen, misschien wel honderd of meer. Mensen die je kent, die je regelmatig of onregelmatig ziet of hoort. Mensen die je aanstaan, die aardig voor je zijn, die aan je denken, belangstelling voor je hebben. Mensen van wie je weet en ervaart dat ze goed zijn en ook werkelijk goed doen. En ik bedoel niet dat ze hoogdravende dingen zeggen of doen. Nee, gewone dingen, niks bijzonders, maar toch… vaak zo ontroerend, zo attent, zo medelevend.

Dit is een ode aan goede mensen, aan de goedheid in elk mens, de goedheid in jezelf. Even de loftrompet op al het goede dat we in ons dragen. Het is van belang dat we ons dat realiseren. Dat onze wereld voornamelijk bevolkt is met mensen met een mooi hart, die het goede willen en doen. Elke dag van ons leven maken we het mee, de confrontatie met het goede in de mens. Die kleine attenties, dat mooie gebaar.

Hopelijk stat je er nu even bij stil en herken je wat ik hier schrijf. In anderen maar vooral ook in jezelf. Hopelijk zie je het en ervaar je het. Goedheid. Het is er en meer dan je waarschijnlijk denkt…

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedele | 22 juni 2016

Mooi hoor, en zeker wanneer we bedenken: alles waar de aandacht op gericht wordt, gaat groeien en bloeien...

gemert | 22 juni 2016

je hebt gelijk Jan Jaap. Alleen blijft er bij de mensen schijnbaar meer de negatieve kanten dan de goede kanten hangen, zo ook in de media, het is een en al ellende wat ze schrijven, je ziet zelden iets positiefs in de media. Groetjes en een zonnige dag toegewenst. henny

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Wie moet er nu eigenlijk beter luisteren?

Een gezellig familiefeestje, iedereen was er, inclusief de buren. De achttienjarige zoon des huizes spreekt de buurman aan: U hebt een nieuwe scooter hé? Buurman knikt trots: Ja, sinds vorige week. Zou ik er een klein rondje op mogen rijden? vroeg de jongen voorzichtig. De buurman keek bedenkelijk. Kun je dat wel? Ja, ik heb drie maanden geleden mijn scooterrijbewijs gehaald. De buurman was niet overtuigd: Maar je hebt er daarna nooit echt op gereden… De jongen begon te lachen: Ja zo vaak, op scooters van mijn vrienden. De buurman ging overstag, gaf hem de sleutel, hem bezorgd aankijkend: Voorzichtig hé? De jongen knikte…

Tien minuten later komt de jongen weer binnen, geeft de sleutel terug en bedankt de buurman uitvoerig. Hé, waar ben jij geweest? Vaders gezicht stond op onweer. Eh… even op de nieuwe scooter van de buurman wezen rijden. Vader was niet blij: Wat? Hoe kom je erbij! Je gaat toch niet op de scooter van de buurman rijden, waar slaat dat op? De jongen, niet uit het veld geslagen zei dat de buurman het goed vond. Niks mee te maken, je hebt net je rijbewijs en je hebt nog geen enkele ervaring, bespottelijk! De jongen, wat benauwder: Hoezo geen ervaring, ik rij echt weleens op een scooter van vrienden! Het werd wat stiller in de kamer, de buurman probeerde ertussen te komen, maar vader was niet meer te stuiten: Houd je brutale mond! Je hebt gehoord wat ik heb gezegd, hoe kóm je erbij!  De zoon, aardig klemgezet: Ja, je hoeft niet zo te schreeuwen hoor!  Dat was de druppel, hij kon vertrekken, het feestje was voorbij, en terwijl hij mokkend de kamer uitliep riep zijn grootmoeder hem nog na: Ik zou mijn excuses maar eens aanbieden aan je vader, om zo’n grote mond op te zetten, wat denk je wel!

Wat hij dacht? Hij sloeg de deur achter zich dicht, en dacht alleen maar, wat een shitzooi, veel verder kwam hij niet. Zo ging het zo vaak, hij deed iets of zei iets, en bijna elke keer schoot zijn vader uit zijn slof, het maakte zo langzamerhand niets meer uit wat hij deed of zei, het was altijd fout. Zijn moeder liet het een beetje gebeuren, zei regelmatig dat hij beter naar zijn vader moest luisteren. En dan die opmerking van zijn oma, die deed helemaal de deur dicht. Moest híj zijn excuses aanbieden? Waarvoor?

Veel kinderen, jonge mensen kunnen erover meepraten. De onredelijkheid van hun ouders, dat voortdurend op hun huid zitten, dat afkraken van de dingen die ze doen en zeggen. Jarenlang valt dat onder het hoofdstuk ‘puberteit’. Pubers zijn lastig, punt. En daarna zijn ze vooral eigenwijs, denken ze dat ze alles beter weten terwijl ze toch geen enkele levenservaring hebben. Wacht maar tot je zo oud bent als ik, dan piep je wel anders!

Het is een beetje standaard dat ouders vinden dat hun kinderen beter naar hen moeten luisteren. Dat is voornamelijk de kwestie als de dingen in een gezin niet gaan zoals het volgens de ouders zou moeten. Als de kinderen beter zouden luisteren, zou het een stuk gezelliger zijn in het huishouden. Als ze zouden doen wat er van ze gevraagd wordt, nou dat zou al een hele verbetering zijn. Vraagteken.

Een verbetering vanuit het oogpunt van de ouders, ja, mogelijk wel. Maar een verbetering voor het kind, voor de jongeman of –vrouw? Kinderen die niets of nauwelijks iets in het gezin hebben in te brengen voelen zich in hun leven vaak klemgezet. Voelen zich vaak gekleineerd en voelen zich vooral niet gehoord. De wereld van jonge mensen is een andere dan die van hun ouders, ze kijken anders naar dingen, beleven dingen anders, hebben een andere mening over dingen…

Wat jonge mensen in het gezin waarin ze opgroeien zo nodig hebben, is dat hun ouders juist beter naar hen zouden luisteren. Dat mag weleens meer benadrukt worden. Beter luisteren, meer aandacht, meer verdiepen in dat wat kinderen doen, beleven, zeggen en vinden. Kinderen zijn een representant van een wereld die ouders mogelijk niet goed kennen. Open staan voor een andere visie, voor een andere belevingswereld, voor een andere manier van denken en doen. Het accepteren van het feit dat de kinderen mogelijk een andere weg inslaan dan je zelf in je jonge leven hebt gedaan. Een blijvende elasticiteit, het is zo essentieel bij het opvoeden van kinderen.

Ouders die goed luisteren naar hun kinderen, in elke levensfase, hebben een zoveel leuker gezinsleven dan ouders die vooral de nadruk leggen op de gehoorzaamheid van hun kinderen. Leuker, óók voor de kinderen.

Beter luisteren is zo verrijkend. En levert sowieso een flinke bijdrage aan een gelukkiger leven...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Isabelle | 5 juni 2016

Mooi!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Spijt is vaak zo onterecht

Een belletje: Kunnen we morgen een nachtje bij jou slapen als eerste tussenstop?  Hij, aardige zoon van vrienden, zou met een vriend naar Zuid-Frankrijk gaan. Op de fiets! Twee jongens van achttien, ze hadden er zin in. Natuurlijk waren ze welkom, ik was vol ontzag, op de fiets naar Zuid-Frankrijk! Het eerste parcours leidde van Overveen naar mij in Gemonde, toch al een respectabel aantal kilometers.

Ze arriveerden ’s avonds, stoere racefietsen, bepakt met tent, wat kleding, slaapzakken en van die flinterdunne slaapmatjes. Die tent kon ingepakt blijven, ze boften, hun eerste slaapplek was voorzien van een voortreffelijke boxspring.

De volgende ochtend alweer vroeg uit de veren en na het ontbijt op de fiets, het volgende traject was uitgestippeld. Mijn respect was groot. Ooit had ik al eens een neef uit Canada op bezoek gehad die in zijn eentjes de hele wereld op de fiets had afgereisd, ik geloof dat hij een jaar onderweg is geweest. Pfff…

Vijf dagen later een whatsappje: Wij zitten nu in Nancy en hebben besloten morgen terug te gaan met de trein vanwege verschillende redenen. Ze wilden op weg naar huis nog een avond bij me overnachten om daarna terug te fietsen naar Overveen. En zo gebeurde, Ik was natuurlijk knap nieuwsgierig waarom ze de reis hadden afgebroken.

’s Avonds aan tafel kwamen de verhalen. Ergens geslapen in een kot met een betonnen vloer, tja dan wil zo’n dun matje je wel uit je slaap houden. En ook een keer de nacht doorgebracht in het wilde weg, zomaar ergens in de natuur. De een was zo in slaap, de ander bleef onrustig en voornamelijk wakker. Na die rusteloze nachten en de dagen op de pedalen groeide bij beiden het besef dat het wel een heel wild avontuur was. Te wild, vonden ze, tijd om er een eind aan te breien. Nancy was het eindstation, het punt of yes-return. Met de trein naar Den Bosch en met de fiets naar Gemonde.

Nee, ze waren niet blij en nog minder trots op zichzelf. Wat hadden ze zich verkeken op deze trip, concludeerden ze. Dat hadden ze toch beter moeten voorbereiden en dingen beter moeten regelen, ze hadden gefaald, wel balen… en dat was ze aan te zien.

Wees hard voor jezelf maar wees niet te hard voor jezelf, gonsde er door mijn hoofd. Tijd voor een tegengeluid. Het is goed om kritisch op jezelf te zijn, maar er is vaker reden voor trots en tevredenheid! Van Overveen naar Nancy gefietst, op onmogelijke plekken de nachten doorgebracht, ze hadden het dan toch allemaal maar gedaan! Wie doet hun dat na? Natuurlijk, ze wilden Zuid-Frankrijk bereiken en dat hadden ze niet gehaald. So what? Ze waren ergens aan begonnen, hadden ideeën over hun trip en inderdaad, die waren niet uitgekomen. Wat wél was gebeurd, ze hadden een waardevolle ervaring opgedaan. Nu pas wisten ze wat het was om elke dag een dikke honderd kilometer te fietsen. Om geschikte slaapplaatsen te zoeken. Om op wegen te fietsen die soms wel erg lang heuvelopwaarts gaan.

De twee achttienjarige jongens hebben een prachtervaring achter de rug. Veel gedaan, veel geleerd, ze hebben het lef gehad om eraan te beginnen. En wat vooral telt: ze hebben het lef gehad om toe te geven dat ze zich enigszins aan hun avontuur vertild hadden. Heel knap. Ze hebben geen enkele reden om spijt te hebben, om het gevoel te hebben dat ze gefaald hebben of om te balen. Integendeel. Ze hebben alle reden om allemachtig trots op zichzelf te zijn. Petje af!

Je vormt je leven voornamelijk door dingen te doen. Door het opbouwen van ervaringen. Onze levensontdekkingen komen voornamelijk door de dingen die we feitelijk ondernemen. En niet door het afzien daarvan omdat het te moeilijk, te ingewikkeld, te gedurfd, te onzeker, te … Er lijken altijd meer redenen om iets niet te doen dan om het wel te doen. De belangrijkste ontdekking bij de dingen die we ondernemen is misschien wel dat we van tevoren nooit weten wat de consequenties zijn van onze daden. We weten niet wat de toekomst ons brengt, we weten niet eens hoe ons leven er morgen uitziet. Alleen daarom al doe je jezelf een groot genoegen om met open armen je leven te leiden in plaats van jezelf letterlijk te belasten met verwachtingen… Wees blij en tevreden met de dingen die je bereikt hebt in plaats van je negatief te voelen en spijt te hebben over dat wat anders is gelopen dan gedacht...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Christine | 21 mei 2016

Ik wil heel graag op de hoogte gehouden worden van de wijze gedachten en woorden van Jan Jaap...

anne | 21 mei 2016

Helemaal eens Jan Jaap. Het is veel beter ten halve gekeerd, weet je nog? Geloof maar dat ze er goed over gedacht hebben en nog beter dat ze het samen eens waren, zodat niet de een vanwege de ander door gaat, danwel terug gaat. Wie weet heeft dit avontuur hun meer geleerd dan een jaar schoolboeken.....

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Verdronken overtuigingen

 We denken er eigenlijk nooit bij na, het is zoals het is, zo leiden we ons leven. Met een hoofd en hart vol overtuigingen, allemaal meegekregen van onze ouders, van onze vrienden en geliefden, van de krant, de radio en tv, via internet. Overtuigingen die ons leven danig begrenzen, ze maken ons in wezen onvrij, zij bepalen de maat en de ruimte in ons leven. Tot zover en verder niet. Zo zonde…

Onlangs kreeg ik van een vriendin via facebook een berichtje met een foto erbij van een meertje, stralende lucht en zij in het water, zwemmend. Hoe warm zal het water geweest zijn? Ik denk twaalf of dertien graden hooguit. En kijk wat ze erbij schreef: Een onbeschrijfelijk moment toen ik vanmorgen met goed gezelschap in het meertje in de bossen zwom. Aan mijn linkerkant hertjes die op een heuvel stonden te grazen, rechts de zon die in mijn gezicht scheen. Plus het besef dat ik een nieuwe en behoorlijke grens had verlegd voor mezelf en ondertussen wat oude overtuigingen had verdronken. Toen voelde ik me in een woord 'WAUW'!

Hoe intrigerend. Ik volg haar al een tijdje, ze heeft een forse ziekte achter de rug, is in een diep dal terecht gekomen en heeft zich met alle moeite die je je kunt bedenken weer een weg naar boven geknokt. Tijdens dat hele proces is ze flink geconfronteerd met zichzelf, hoe ze dacht en deed en hoe ze zichzelf beperkte, zoals iedereen overigens doet. Op een gegeven moment heeft ze zich laten verleiden om onder goede leiding in een ijsbad te gaan zitten om haar eigen grenzen op te zoeken met als doel die een stuk op te rekken. Ze was euforisch over die ervaring en vond het ongelooflijk hoe je zelfs in staat kunt zijn met je geest je lichamelijke reacties de baas te worden.

Sindsdien trekt ze regelmatig een ochtendbaantje in de plas die ze op facebook had gezet, ongeacht de temperatuur van het water. Hoe prachtig dat ze kon beschrijven wat ze ervoer aan schoonheid en vooral dat ze wist dat ze haar grenzen weer verder had opgerekt en bepaalde overtuigingen overboord had gezet.

Ik voelde me aangestoken door haar kracht en schreef haar terug: Ik ben zo benieuwd naar die verdronken overtuigingen...

Al snel daarna kreeg ik het antwoord: Die overtuigingen waren zoiets als: ik kan niet zwemmen en daardoor vond ik zwemmen niet leuk, een plaatje over hoe mijn lijf eruit moest zien voordat ik in bikini ging, kou is vervelend en daardoor vermeed ik alles wat kou is, water in de zee en in zo'n meertje is vies enz. Allemaal belemmerende overtuigingen waardoor ik mezelf beperkte en dus dit soort prachtige ervaringen niet kon meemaken. Nu dus wel.

In een tweede berichtje vulde ze dat nog aan: Ik zit nou eenmaal zo in elkaar dat ik mijn leven lang blijf ontdekken en ontwikkelen, dus wil groeien in plaats van me te beperken. Moest wel even wat muren omverslaan, maar ach... never a dull moment…

Wat mooi om te lezen. Wat een prachtig voorbeeld is zij van iemand die zich bewust is geworden van haar beperkingen en besloten heeft om er iets aan te doen. Veel overtuigingen slaan je in de boeien. En beperken dus je leven. Je haalt niet dat uit jezelf wat er in zit.

Zij is niet uniek, ik durf te beweren dat elk mens er in meer of mindere mate last van heeft. Of misschien zeg ik dat wel verkeerd, heel veel mensen zijn al zo vertrouwd met hun leven, dus inclusief alle beperkende overtuigingen, dat ze helemaal niet in de gaten hebben dat ze hun leven wel heel strak omkaderd hebben. En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is. Ze zijn daar niet mee bezig. Het is zo, punt.

Het gaat mij niet aan, ieder leeft het leven zoals hij of zij zelf wil. Maar ik vraag me wel iets af.  Als je je bewust zou zijn van de vele overtuigingen die je in je leven verzameld hebt en je jezelf echt en oprecht zou afvragen of je er vierkant achter staat, dan zou het weleens kunnen zijn dat er iets wezenlijks met je gebeurt: je gaat twijfelen. Misschien. En hopelijk. En je zult ontdekken dat het vastklampen aan overtuigingen iets te maken heeft met de angst voor het onbekende waarin je je begeeft als je ze los zou laten.

De facebookvrouw heeft er ernstig ziek voor moeten worden om die angsten te kunnen overwinnen. Ze kent nu de vreugdevolle ervaringen van het loslaten van die beperkingen. Een voor een, langzaam maar zeker. Steeds meer. En ze is er ongetwijfeld nog lang niet. Want eenmaal dat pad ingeslagen wil je alsmaar voorwaarts en nooit, nooit meer terug. Ze is een bron van inspiratie. Voor mij. En wie weet voor jou.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 15 mei 2016

"En dat het allemaal zoveel leuker, mooier, boeiender en dus gelukkiger kan dan het nu is." Jan Jaap ? Is leven "DUS" leuker, mooier en boeiender dan het nu is ?? Dat is volgens mij niet ten diepste leven IN het leven zoáls het ís. Dat is dan een voortdurend streven en aan de grote en kleine geluksmomentjes van de dag voorbijgaan? Een mensenleven is een aaneenschakeling van loslaten en opnieuw beginnen. Met als doel een stap vooruit, maar soms, om vooruit te komen, moet men wel eens enkele stappen terug doen. Ergens vierkant achterstaan is niet mijn gedachte, liever leef ik in cirkels, waarbij de ene de andere omcirkelt. Waarbinnen ik ook telkens weer geborgen ben in mijn eigen kleine cirkeltje. met alle andere cirkels veilig om me heen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...over loslaten

Loslaten is een goede manier om gelukkiger te worden. Maar niet te snel, er zijn problemen die je beter eerst eens goed vast kunt pakken voordat je ze loslaat. Eerst alles doen om een oplossing te vinden en niet te snel opgeven. Doe je dat niet, laat je bepaalde onopgeloste problemen los, dan zullen ze je blijven achtervolgen.

Geen prettig vooruitzicht dus. Maar eenmaal opgelost of als het onmogelijk blijkt om het op te lossen, ja dan is loslaten een prachtige manier om je te bevrijden van nodeloze ballast...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Happy in Shape juli 2016

Artikel in Happy in Shape juli 2016

Mei 2016, een berichtje van Manon de Heus, journaliste. Zij had al eens een artikel geschreven over mijn boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overviolle kliko' voor het blad Flair. Nu wilde ze een artikel schrijven voor het blad Happy in Shape, een zusterblad van Marie Claire. En weer wilde ze mijn boek als leiddraad gebruiken. Na een hartelijke mailwiiseling kreeg ik het uiteindelijk resultaat te zien. Prachtig. Logisch ook, Manon heeft gewoon een heel goede pen. En haar leven en inzichten sluiten naadloos aan bij de mijne. Enfin, lees haar artikel, je zult onder de indruk zijn...

Lees hier het artikel in Happy in Shape

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Niets veranderlijker dan 'jezelf zijn'

Ieder mens wil graag zichzelf blijven. De vraag dringt zich op: wie is dat, jezelf? Is dat de persoon die je jaar en dag met dezelfde termen zou kunnen omschrijven? Of is jezelf juist degene die nooit ophoudt te veranderen, die nu onherkenbaar is veranderd ten opzichte van vele jaren geleden?

De omstandigheden waarin we verkeren bepalen voor een groot deel hoe we doen en denken en hoe we worden ervaren. Na haar zoveelste relatie verzuchtte Meryl Streep ooit: Weet je wat mijn probleem is? Als hij van whisky houdt, houd ik ook ineens van whisky! Herken je dat? Langzaam maar zeker en soms zelfs tamelijk snel passen we ons aan de omstandigheden aan, dat zit er bij ons gewoon ingebakken. Iedereen doet het, het kan niet anders, lijkt wel. Kijk maar eens om je heen naar mensen die je al heel lang kent, hoe ze jaren geleden waren en hoe ze nu zijn. 

Je bent niet je hele leven lang samen te vatten in dezelfde woorden en zinnen. We veranderen, of we dat nu willen of niet. Veranderen is nodig voor de balans, vooral in relaties. Als beide partners stug zouden blijven denken en doen zoals ze deden toen ze elkaar nog niet kenden, dan loopt de relatie geheid stuk. Ze komen geen stap dichter bij elkaar, er ontstaat nooit een uitgebalanceerde relatie. Geen enkele relatie is bestand tegen voortdurende onbalans.

Los van onze relatie veranderen we ook door andere ervaringen, door dingen die we horen, lezen, waarnemen, door de fouten die we maken. Dit veranderen is vooral gericht op groei, op het verwerven van nieuwe inzichten. We leven, dus we groeien.

Dat is niet in alle gevallen zo. Bepaalde veranderingen hebben niets met groei te maken, die zijn nodig om te overleven, om niet klem te raken in de relatie met anderen, zoals het voorbeeld van Meryl Streep aangeeft. Zolang dat proces bewust verloopt is er geen vuiltje aan de lucht. Je beseft dat je verandert, dat je je aanpast en je weet ook waarom je het doet. En wat je vooral beseft is dat er grenzen zijn aan je wil om je aan te passen en die bewaak je angstvallig. De ideale mens.

Veel mensen veranderen echter voor een groot deel onbewust. Het gebeurt gewoon. Ze passen zich gedachteloos aan, meer en meer, kennen en herkennen geen grenzen en zijn zo een bijna willoos slachtoffer van... ja waarvan? Als ze met een schok tot de ontdekking komen dat ze in een leven beland zijn dat ze volstrekt niet willen, is de eerste reflex te wijzen naar anderen. Hun partner, de kinderen, de ouders, de baas, de vrienden, die hebben het gedaan, die hebben hen gedwongen om zich aan hen aan te passen. Als ze daaraan geen gehoor gegeven zouden hebben, zouden ze dik in de problemen zijn gekomen, weten ze. Om conflicten uit de weg te gaan, zijn ze de ander ter wille geweest, steeds maar weer, grenzeloos. Ze zijn op den duur onherkenbaar veranderd maar geen centimeter gegroeid, integendeel, ze zijn gekrompen. Ze hebben stukken prijs gegeven die ze achteraf liever hadden behouden. Ze zijn slachtoffer van zichzelf. En dat allemaal voor de lieve vrede. Angst als raadgever...

We veranderen. Onlangs hoorde ik het nog eens. Een man was gescheiden van zijn vrouw, ze verweet hem dat hij nooit eens iets leuks wilde doen, nooit naar de schouwburg, nooit naar een museum, nooit naar leuke evenementen. Hij was graag thuis als hij niet hoefde te werken en vermaakte zich kostelijk. Zijn vrouw was daarin meegegaan. Met gepaste tegenzin weliswaar, maar toch. Zo ging het nu eenmaal...  Ze veranderde van een enthousiaste outgoing jonge vrouw tot een ontevreden thuiszitterige moeder. Op een gegeven moment was de bom gebarsten, het huwelijk liep op de klippen. Hij kreeg een nieuwe vriendin. En jawel hoor, schouwburg, museums, evenementen, hij genóót! Tot verdriet en grote ergernis en van zijn ex.

We veranderen onder invloed van degene met wie we een relatie hebben. Wat eerst niet kon, wordt nu omarmd. Dat ligt niet zozeer aan de individuen maar aan de constellatie, aan het unieke verband tussen twee mensen. Onder invloed van de een schiet je de ene kant op, onder invloed van een ander mogelijk in tegengestelde richting. Omwille van het evenwicht, wat in elke relatie natuurlijk anders ligt. Het is een logisch proces.

Het is waar, niets is zo veranderlijk als ‘jezelf zijn’...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

henri surquin | 16 juli 2015

Goedemorgen Jan Jaap & hartelijk dank voor je heldere column, want je hebt weer raak geschoten. Of ik het nu op mijzelf betrek, of op de [mensen in de] organisaties waar ik werk als trainer: mens en organisatie maken een ware groei sprong door op het moment dat men zich bewust is van de verander betekenis voor henzelf, de onderlinge verbindingen en de unieke transitie van henzelf en de collega's. Met de integratie van mijn drums en dans in mijn trainingen aan ondernemingsraden, merk ik dat dit bewustwordingsproces sneller en meer organisch verloopt, dan dat er alleen maar een appel wordt gedaan op het [dominante] hoofd: constellaties worden zichtbaar en voelbaar. De unieke ritmes van de deelnemers [de teamleden] zijn hoorbaar in tempo en intensiteit. De disbalans is niet te onderdrukken. Sterker nog: de ritmes en hun accenten schieten werkelijk alle kanten op. De conflicten zijn hoorbaar in de ritmes. Stoppen mag niet. Gebeurd ook niet. Meer en meer wordt er naar elkaar geluisterd. De ritmes dagen elkaar uit in vraag en antwoord, op de grens en over de grens, in harmonie en uit harmonie. Steeds bewuster van hetgeen er gebeurd en van waaruit jezelf handelt [vanuit bescheidenheid, toegeven, angst, pijn, verdriet, verlangen, liefde....] en je ritme maakt op de percussie instrumenten en in de dans. Praten komt later, woorden volgen gevoel. Het ritme is puur, dat ben jezelf.

Marja | 18 juli 2015

Erg herkenbaar. Ik ben die vrouw in het voorbeeld. Heb mij voortdurend aangepast en veranderde van een sportieve vrouw in een huissloof. Tot ik een actieve, lieve man ontmoette en ik volledig opbloeide. Toch ging dat eerst ook mis, omdat ik nog niet goed genoeg naar mijzelf had gekeken. Pas toen ik mij bewust werd waar mijn grenzen lagen, kreeg mijn nieuwe relatie nieuw vuur en is het mooier dan ooit. Ik wil nu zo dicht mogelijk bij mijzelf blijven, want dan pas blijf ik mij bewust van mijzelf en kan ik een leuker mens zijn, ook voor mijn omgeving.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...de duurzaamheid van geluk

Geluk is een woord dat veel verwarring zaait. Iedereen heeft er een andere mening over. We kunnen alles definiëren, een brood, een televisie, een hark, maar geluk, toch het belangrijkste in een mensenleven, nee, dat kunnen we niet. Raar...

In deze video waag ik me aan een definitie waar je wat mee kunt. Die geluk begrijpelijk maakt en die je de mogelijkheid biedt je eigen geluk te eiken. Met voorbeelden uiteraard. Ook praat ik in deze video over geluksexperts, bewustzijn, facebook, afscheid nemen, over mijn persoonlijke leven en over de weg die ik zelf ga. Kort en goed, deze video gaat over de dingen die mij bezighouden en verwonderen... je zou dit mijn geloofsbrieven kunnen noemen. Neem er wel even de tijd voor, het gesprek duurt 25 minuten.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedele | 26 oktober 2015

Mooi hoor! Je raakt volgens mij wel de kern Jan Jaap: al of niet gelukkig zijn hangt af van hoe je omgaat met wat je overkomt, het zit in je en daar contact mee kunnen maken dus. En wat kan je mooi vertellen..:)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Op 11 juni 2012 heb ik een colum geplaatst met als titel: ik hou van mij. En nu komt er via een (facebook)vriendin een prachtige video langs. Een gedeelte uit de film Angel-A van Luc Besson.

Hoe bijzonder dat mijn column nu verfilmd is, zo'n gevoel heb ik nu. Prachtig om naar te kijken. Wel even een paar minuten de tijd nemen, het is meer dan de moeite waard. En als je dan nog een minuutje hebt, lees dan de column nog eens op deze website. Waarschijnlijk put je er inspiratie uit...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Greta van Buuren | 12 november 2012

Een glimlach op mijn gezicht. Fijn dat je dit aan elkaar hebt gekoppeld. Prachtig filmfragment, ik ben geïnspireerd. Dank daarvoor.... Greta

Nicole Wijkel | 12 november 2012

hoi Jan Jaap, wow,mooi! weer even een genietmomentje!! Heerlijk!

Irene Hagemans | 12 november 2012

HIJ IS HEEEEL MOOI!!!!!!!!!!!

Judith | 12 november 2012

Fascinerend, zo herkenbaar. De film werd een beetje troebel, zit gewoon te janken. Bedankt dat je het hebt gedeeld. Zou eigenlijk wel aan je volgende boek toegevoegd kunnen worden, ter versterking van jou column. Ga nog een keer kijken!

lennie | 12 november 2012

Indrukwekkend en mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

WORKSHOP 23 februari 2016

Welkom bij Vidarte in Den Bosch op dinsdag 23 februari, 20.00 uur

Als je aan verschillende mensen vraagt wat geluk is, krijg je telkens een ander antwoord. Geluk lijkt gewoon niet eenduidig te definiëren, het is voor iedereen anders. Dit is de gangbare mening. Hoe terecht is die mening? Is het niet raar dat we alles kunnen definiëren, een hark, een boterham, een auto, een kersenvlaai, maar geluk, het belangrijkste in een mensenleven, nee dat lukt niet...

Daar gaan we het in deze 2,5 uur durende workshop samen over hebben. Overigens: dat ‘work’ in workshop slaat vooral op je hersens die deze avond flink aan de slag moeten. We spitten heel wat vragen door die ‘geluk’ nu eenmaal oproept. Wat is geluk? Kan iedereen gelukkig worden? Hoe doe je dat eigenlijk? Is geluk een emotie? Kan ik de hele dag, jaar in jaar uit, ononderbroken gelukkig zijn? Kan ik een ander gelukkig maken? Kan ik geluk weer kwijtraken? Is geluk eigenlijk niet egoïstisch?

Dit leer je o.a.

In deze workshop leer je op een compleet andere manier naar geluk te kijken. Je ontdekt dat geluk beduidend minder magisch is dan veel geluksbrengers je willen doen geloven. Wat je ook leert is je eigen geluk of niet-geluk langs een meetlat te leggen: hoe sta ik ervoor, hoe ver ben ik? En natuurlijk krijg je legio handvatten aangereikt die je direct houvast bieden in je dagelijkse leven.

Jan Jaap van Hoeckel

Schrijver van twee boeken over geluk (Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’) mediator, coach, initiator van de website goedinjevel.nl, spreker over geluk, fervent tuinier en verzamelaar van opdraaibaar speelgoed.

“Geluk, daar draait het in mijn leven om. Al mijn hele leven ben ik op pad, vaak ging  ik ongenadig op mijn snufferd. Achteraf gezien waren dat de bakens waar ik op kon varen. Vallen. En opstaan. Kennelijk is dat de enige manier waarop wij in sneltreinvaart leren. Wijze woorden, ouderlijke terechtwijzingen, boeken, de ervaring van anderen, ze helpen ons wel, maar het is slechts mondjesmaat.  Het was voor mij  een hele ontdekking dat ik en ik alleen mijn leven moest vormgeven. Niemand bezorgt me geluk, het komt slechts diep uit mezelf. Die ontdekking gaf me vleugels en heeft me gebracht waar ik nu ben. Onomwonden kan ik zeggen dat ik een gelukkig mens ben. En ja, alles kan altijd beter, zeker. Ik blijf dan ook graag gemotiveerd en geïnspireerd mijn stappen zetten en neem graag anderen mee op mijn weg...”

Locatie                                                                                                                                                                                                                  Je bent vanaf 19.30 uur welkom bij Vidarte, Sint Jorisstraat 131, 5211 HA Den Bosch. Parkeren kan in de buurt of in Parkeergarage Wolvenhoek 12 (loopafstand).

Tijd

Dinsdag 23 februari 2016 van 20.00 tot ca. 22.30 uur

Aanmelden
Je kunt je aanmelden via een mail naar voelje@goedinjevel.nl - Het kan ook via 'Reactie plaatsen', hieronder. Kom je met meerdere personen, dan graag het aantal vermelden, inclusief hun namen.

Betaling
Deelnamekosten zijn € 20,- per persoon, graag cash te voldoen bij binnenkomst.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Flair, maart 2015

Eind 2014 werd ik opgebeld door journaliste Manon de Heus. Of ik een bestand van mijn laatste boek kon mailen. Haar chef van weekmagazine Flair had mijn boek gelezen en was er laaiend enthousiast over. Zij kreeg de vraag om er een 4-pagina-artikel over te schrijven.

De bedoeling was dat zij over haar eigen leven en ervaringen schreef waarbij ze mijn boek als referentie zou gebruiken. Begin maart 2015 is het artikel geplaatst in Flair, en ja, het is een indrukwekkend en ontroerend verhaal geworden. Ik was er echt van onder de indruk. Als je het wilt lezen kun je de regel hieronder aanklikken.

Lees hier het artikel in Flair 11 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aart 2015

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diepgravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑