goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

...over loslaten

Loslaten is een goede manier om gelukkiger te worden. Maar niet te snel, er zijn problemen die je beter eerst eens goed vast kunt pakken voordat je ze loslaat. Eerst alles doen om een oplossing te vinden en niet te snel opgeven. Doe je dat niet, laat je bepaalde onopgeloste problemen los, dan zullen ze je blijven achtervolgen.

Geen prettig vooruitzicht dus. Maar eenmaal opgelost of als het onmogelijk blijkt om het op te lossen, ja dan is loslaten een prachtige manier om je te bevrijden van nodeloze ballast...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Begrijpen, een toverwoord

Als mensen zich wat meer zouden inspannen elkaar te begrijpen zou de wereld er een stuk leuker uitzien. Dat geldt voor de wereld, maar dat geldt net zo goed voor het wereldje van ieder van ons. Heel veel discussies, heel veel narigheid zouden kunnen worden voorkomen als we bereid zouden zijn naar elkaar te luisteren en ons zouden inspannen, nee, het diep in ons hart zouden willen, de ander te begrijpen. Waarom doen wij zoals we doen? Waarom doe je zelf zoals je doet? Ons gedrag, de woorden die we zeggen, de dingen die we denken, dat komt ergens vandaan.  

Je opvoeding, je ouders, de school die je hebt doorlopen, je vriendenkring, de buurt en de plaats waarin je woont, het land waarin je bent geboren en getogen, ze zijn van wezenlijke invloed (geweest) op je denken en doen. Op ieders denken en doen. We komen allemaal uit een unieke situatie die een forse stempel op ons leven heeft gedrukt. Blijvend.

Het is dus niet zo raar dat we vaak opkijken van de leef- en denkwereld van een ander. We hebben de neiging om onze persoonlijke manier van leven als een redelijke norm te zien. Zo is het goed en als iedereen zich zo een beetje gedraagt dan zou er geen vuiltje aan de lucht zijn.

De wereld wordt onleefbaar als we op deze manier ons leven leiden. Dit denken is een bron van conflicten. We oordelen, hebben vooroordelen en veroordelen mensen die niet passen binnen onze, naar ons gevoel heel normale en logische denk- en doewereld. De ander is raar, hij weet niet hoe het hoort, hij past zich niet aan. We bedoelen: hij doet niet zoals wij. Dus deugt hij niet.

Ooit ontmoette ik een man uit Irak. Hij was gevlucht voor het bewind van Sadam Hussein en probeerde in Nederland een leven op te bouwen. Zijn kinderen wilden studeren maar liepen, mede door hun afkomst tegen muren op. Hij wond zich daar nogal over op, begrijpelijk. Ik voelde met hem mee en we kregen het over de verschillen tussen Irakezen en Nederlanders. In dat gesprek zei ik hem dat de manier waarop ‘zij’ Nederlands spraken op veel Nederlanders een onbeholpen indruk maakte en ‘ons’ al te makkelijk deed oordelen dat zij minder intelligent waren dan wij. Hij moest daar erg om lachen en zei: hoe denk je dat wij in Irak over de Nederlanders denken die bij ons rondlopen?  Wat hebben we samen gelachen…

De gemakzucht waarmee veel mensen hun leven leiden is grenzeloos. Niet nadenken, je niet in de ander verdiepen, geen moeite doen iets van de ander te begrijpen, nee, gewoon oordelen op basis van niks, of van bijna niks.

Hoe gaat het in jouw leven? Voel jij je begrepen door de mensen met wie je omgaat? Of met wie je in contact komt? En andersom, begrijp jij de mensen in jouw leven? Elkaar begrijpen of willen begrijpen geeft een geweldige band en is onmisbaar in een gelukkig leven. Begrijpen wil niet altijd zeggen dat je het met de ander eens bent, dat is weer iets anders. Maar begrijpen waarom iemand dingen zegt, waarom iemand doet wat hij doet en beseffen dat het gezien zijn of haar achtergrond volstrekt logisch is dat iemand zo in elkaar steekt. Zoals we onszelf logisch vinden.

We moeten het met elkaar zien te rooien in dit leven. Onze achtergrond is niet een bewuste keus geweest, het is ons grotendeels overkomen. Daar heeft ieder van ons mee te maken. Het is ons goede recht om begrepen en aanvaard te worden door onze omgeving.

Een ander willen begrijpen, je je van harte verdiepen in de ander, vragen, dingen willen weten, niet uit nieuwsgierigheid maar vooral uit oprechte belangstelling. Wie ben jij eigenlijk? Je hart openzetten. Begrijpen. Het is pure rijkdom in je leven. En je mag erop vertrouwen dat die belangstelling wederzijds is, jouw houding trekt de ander ongetwijfeld over de streep. Begrijpen, het is echt een toverwoord! Hoe heerlijk kan het leven zijn…  

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

cas | 20 januari 2016

Beste JeJe, Een heel interessant verhaal voor velen, die zich nog niet realiseren dat we allemaal denken gewoon te zijn, zonder te beseffen dat anderen op hun eigen wijze denken gewoon te zijn !!! Een uurtje les op de basis-school over dit onderwerp lijkt me aangewezen !! Hoe krijgen we dat gedaan ??? Groet en dank van Cas

anne | 24 januari 2016

Om begrepen te worden, moet je eerst kunnen luisteren! Hoe moeilijk kan het zijn een mens te begrijpen die iets meemaakt, of ervaren heeft, waar ik geen weet van heb. Daarom is luisteren het allerbelangrijkst. Zonder onderbreking, iemand laten praten, vertellen, ondertussen echt kijken, soms zijn er geen woorden en is enkel de taal van het lichaam voldoende om te begrijpen. Zelf heb ik een mens in mijn leven , die mij laat uitpraten, altijd, tot de Punt. Hoelang het duurt, afwacht of er nog wat komt. Zo heerlijk is dat. Niet in de rede vallen, niet onderbreken, afwachtend...... Hij is de enige die écht intens luistert. Niet hoort, maar luistert!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Over vastroesten gesproken...

Moeder en dochter, om de haverklap vliegen ze elkaar in de haren. De moeder die zich onophoudelijk met het leven van dochterlief bemoeit. Als een van de kleinkinderen maar even iets doet wat oma niet aanstaat, krijgt dochter de volle laag. Zo voed je je kinderen toch niet op! De dochter vind dat je je kinderen juist wel zo op moet voeden en doet dat dan ook van harte. Regelmatig heeft ze al geroepen dat het nu eens afgelopen moet zijn met die kritiek op haar doen en laten. Tegen dovemansoren. Haar moeder reageert daarop als door een wesp gestoken. Ik mag zeggen wat ik wil en zeker als ik vind dat je het niet goed doet!

Als dochter ’s avonds uithuilt bij haar man zegt die sussend dat zij het los moet laten. Zo is haar moeder nu eenmaal, die is al over de zeventig, die is toch niet meer te veranderen. Trek je er niets van aan, ga gewoon door met je leven, wij bepalen uiteindelijk toch zelf hoe wij de kinderen opvoeden, en daarmee basta!

Dit soort conflicten tussen ouders en hun volwassen kinderen lijkt meer regel dan uitzondering. Om van alles en nog wat wordt er gekissebist, ouders ergeren zich dood aan het gedrag van hun kinderen, de kinderen worden gek van de bemoeizucht van hun ouders. En wat de een ook zegt tegen de ander om dit te stoppen, het mag niet baten. Dat dankt je de koekoek, problemen los je nu eenmaal niet op in het heetst van de strijd...

Na al die vruchteloze pogingen lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat je oudere mensen nu eenmaal niet meer kunt veranderen. Het is niet anders, je moet het ermee doen. Met die wetenschap wordt er van de relatie (schoon)ouders/(schoon)kinderen het beste gemaakt, het juk van de spanning en het ongenoegen blijft op je drukken, maar het is nu eenmaal niet anders.

Het is niet anders? Zo vastgeroest als de houding van oudere mensen lijkt te zijn, zo vastgeroest lijkt de constatering daarover van hun kinderen. Het kunnen veranderen is geen voorrecht van jonge mensen. Veranderen is noodzakelijk om je leven te kunnen leiden, om met situaties te kunnen dealen en om gelukkig te kunnen zijn. Niet iedereen is zich daarvan bewust en vind dat het vasthouden aan bepaalde standpunten en het hebben van principes het hoogste goed is. Wie zich daaraan vastklampt vraagt om een onaangenaam leven.

Iedereen kan veranderen, jong of oud, man of vrouw, het maakt niet uit. Iedereen kan het en ja, niet iedereen wil het. Veranderen voelt namelijk vaak onveilig aan. Als je altijd op een bepaalde manier in je leven hebt gestaan en houvast hebt gevonden aan je meningen, je denken en je doen, dan valt het niet mee om dat los te laten. En ook dat geldt voor elke leeftijd

Ik wil een pleidooi houden voor ouderen. Ik geloof er niets van dat zij niet kunnen veranderen of dat ze dat niet zouden willen. Veel ouderen kunnen en willen dat best als het voor een goede zaak is, als ze zouden weten wat dat aan moois en positiefs zou opleveren. Maar die fundamentele gespreken worden tussen volwassen kinderen en hun ouders vaak niet gevoerd. Alleen in de wervelwind van het conflict wordt er van alles op en neer geroepen. En heeft elke partij het gevoel dat hij of zij duidelijk is geweest en dat het dus wel binnen moet zijn gekomen bij de ander. Niet dus!

Veel ouderen worden machteloos gemaakt omdat ze weliswaar verwijten van hun kinderen krijgen maar dat ze een goed gesprek in alle rust en harmonie wordt onthouden. Terwijl dat nou juist moet plaatsvinden. We hebben allemaal wel eens een duwtje nodig om bepaalde standpunten los te kunnen laten, om onze mening te kunnen veranderen, om ons gedrag aan te kunnen passen.

Een goed gesprek, in alle rust en met een liefdevol hart, niet alleen over wat er mis gaat maar vooral ook over wat er goed gaat, kan wonderen verrichten. En kan het vastgeroeste idee dat ouderen niet meer kunnen veranderen, voorgoed  de wereld uithelpen. Het kan wel, heel zeker!  Het is meer dan de moeite waard om het te proberen.

(En laat ik wel met beide benen op de grond blijven. Ik ken mensen die dat met hun ouders geprobeerd hebben en die van een koude kermis zijn thuisgekomen. Tja, dan houdt het op, en dan is het goed om na te denken hoe met elkaar om te gaan en de strijd zoveel mogelijk te vermijden. Wel een hard gelag om te moeten accepteren dat degene van wie je zoveel houdt zo klemvast zit in het eigen denken en doen.)

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Angeline | 5 augustus 2015

Niet vinden dat de ander moet veranderen maar zélf de andere beweging maken is wat werkt. In vriendelijkheid, open, zónder in je (vertrouwde) verdediging te gaan: bespreken wat jóu raakt. Elke dag n stapje onderweg naar het hart van .... jezelf. Uiteindelijk willen we allemaal t zelfde....

Ankie van Hedel | 7 augustus 2015

Bespreken wat jou raakt,wordt vaak weggevaagd met de opmerking, ja mam je moet toch eens met iemand praten, terwijl je in gesprek wil met je eigen kinderen.Ik respecteer mijn kinderen maar hunker ook naar respect van hun kant, is dat zo raar? Ik ervaar dat alles heel zakelijk (autoritair alsof je een collega op t werk bent) wordt benaderd. Het meegaan in deze snelle wereld probeer ik constant bij te houden, als het dan niet meteen lukt komt het antwoord , ja, mam dat is de nieuwe wereld "dat snap jij niet" Oh maar die moeder snapt zoveel.......en wil alleen een prettige volwassen verstandhouding!! Il hou nog steeds veel van m'n kinderen maar zou ze net als vroeger wel eens achter het behang willen plakken. zo mijn hartje even gelucht, Jan Jaap ik geniet van je colums, ieder keer leer ik weer van. Top.Vriendelijke groet, ga zo door en geniet van deze heerlijke zomer...ankie

monique | 7 augustus 2015

Ik vind dat die moeders vaker gelijk hebben, dan hun kinderen willen toegeven. Maar goed, ik heb zelf geen kinderen.

Ingrid | 7 augustus 2015

Beste Jan Jaap, Zo herkenbaar wat je schrijft. Ik heb wel eens een gesprek met mijn zus over onze vader die 86 jaar is en niet makkelijk in de omgang. Ik moet alles wat ik wil zeggen afwegen op gouden schaaltjes anders springt mijn vader uit zijn vel. Hetzelfde geld ook voor mijn zus. Regelmatig zegt mijn zus ach laat maar je kunt hem toch niet veranderen. Ik zeg dan dat klopt. Hij kan alleen zichzelf veranderen als hij dat zou willen. Een gesprek voeren met mijn vader gaat over zijn kwaaltjes, de kwaaltjes ban zijn vriendin en koetjes en kalfjes. Jammer.....

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

WORKSHOP 23 februari 2016

Welkom bij Vidarte in Den Bosch op dinsdag 23 februari, 20.00 uur

Als je aan verschillende mensen vraagt wat geluk is, krijg je telkens een ander antwoord. Geluk lijkt gewoon niet eenduidig te definiëren, het is voor iedereen anders. Dit is de gangbare mening. Hoe terecht is die mening? Is het niet raar dat we alles kunnen definiëren, een hark, een boterham, een auto, een kersenvlaai, maar geluk, het belangrijkste in een mensenleven, nee dat lukt niet...

Daar gaan we het in deze 2,5 uur durende workshop samen over hebben. Overigens: dat ‘work’ in workshop slaat vooral op je hersens die deze avond flink aan de slag moeten. We spitten heel wat vragen door die ‘geluk’ nu eenmaal oproept. Wat is geluk? Kan iedereen gelukkig worden? Hoe doe je dat eigenlijk? Is geluk een emotie? Kan ik de hele dag, jaar in jaar uit, ononderbroken gelukkig zijn? Kan ik een ander gelukkig maken? Kan ik geluk weer kwijtraken? Is geluk eigenlijk niet egoïstisch?

Dit leer je o.a.

In deze workshop leer je op een compleet andere manier naar geluk te kijken. Je ontdekt dat geluk beduidend minder magisch is dan veel geluksbrengers je willen doen geloven. Wat je ook leert is je eigen geluk of niet-geluk langs een meetlat te leggen: hoe sta ik ervoor, hoe ver ben ik? En natuurlijk krijg je legio handvatten aangereikt die je direct houvast bieden in je dagelijkse leven.

Jan Jaap van Hoeckel

Schrijver van twee boeken over geluk (Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’) mediator, coach, initiator van de website goedinjevel.nl, spreker over geluk, fervent tuinier en verzamelaar van opdraaibaar speelgoed.

“Geluk, daar draait het in mijn leven om. Al mijn hele leven ben ik op pad, vaak ging  ik ongenadig op mijn snufferd. Achteraf gezien waren dat de bakens waar ik op kon varen. Vallen. En opstaan. Kennelijk is dat de enige manier waarop wij in sneltreinvaart leren. Wijze woorden, ouderlijke terechtwijzingen, boeken, de ervaring van anderen, ze helpen ons wel, maar het is slechts mondjesmaat.  Het was voor mij  een hele ontdekking dat ik en ik alleen mijn leven moest vormgeven. Niemand bezorgt me geluk, het komt slechts diep uit mezelf. Die ontdekking gaf me vleugels en heeft me gebracht waar ik nu ben. Onomwonden kan ik zeggen dat ik een gelukkig mens ben. En ja, alles kan altijd beter, zeker. Ik blijf dan ook graag gemotiveerd en geïnspireerd mijn stappen zetten en neem graag anderen mee op mijn weg...”

Locatie                                                                                                                                                                                                                  Je bent vanaf 19.30 uur welkom bij Vidarte, Sint Jorisstraat 131, 5211 HA Den Bosch. Parkeren kan in de buurt of in Parkeergarage Wolvenhoek 12 (loopafstand).

Tijd

Dinsdag 23 februari 2016 van 20.00 tot ca. 22.30 uur

Aanmelden
Je kunt je aanmelden via een mail naar voelje@goedinjevel.nl - Het kan ook via 'Reactie plaatsen', hieronder. Kom je met meerdere personen, dan graag het aantal vermelden, inclusief hun namen.

Betaling
Deelnamekosten zijn € 20,- per persoon, graag cash te voldoen bij binnenkomst.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...over anders kijken

Het zijn niet de omstandigheden waardoor we ons vaak onbehaaglijk voelen en die ons geluk in de weg staan. Nee, allerminst. De manier waarop we erover denken, hoe we erop reageren, daar gaat het vaak mis. Veel omstandigheden heb je niet in de hand. Wij bepalen niet of en wanneer het gaat regenen of onweren. Wij bepalen niet wat een ander denkt, zegt of doet.

Heel veel ziektes overvallen ons. Je krijgt plotseling ontslag, jij hebt daar weinig of niets over te zeggen. De dingen gebeuren buiten onze wil om. Je kunt er kwaad over zijn of verdrietig, je kunt je ertegen verzetten, je kunt er lang ontdaan over zijn, maar het verandert niets aan de feiten. Het kan ook anders, je kunt er ook op een andere manier mee omgaan en wel zodanig dat je er uiteindelijk prettig bij voelt, dat je er vrede mee hebt en dat je uiteindelijk toch de omstandigheid de baas bent. Zo lever je een bijdrage aan je geluk. In deze video geef ik een voorbeeld van een alledaagse gebeurtenis en hoe je daar op een andere manier naar kunt kijken.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Marja | 2 juli 2015

Wel grappig. Dit voorbeeld heb ik net vorige week aan de hand gehad. Ik was eigenlijk niet eens echt boos, maar wel wat geërgerd omdat hij er een gewoonte van maakt om maar te laat te komen. Ik spreek dan wel van drie kwartier tot een uur te laat. In zekere zin heeft boos worden geen zin, dat klopt, maar ik vind wel dat hij moet leren zich enigszins aan de afspraak te houden.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Gelukkig 2016, zo doe je dat!

Er wordt weer veel gewenst, veel gekust, veel omarmd en er worden weer veel handen geschud. Een mooi gebruik: gelukkig nieuwjaar. Goede gezondheid, veel voorspoed, dat alles maar mee mag zitten het komend jaar. En vervolgens gaan we over tot der orde van de dag. Want 1 januari scheelt niet zoveel van 31 december, we zijn een beetje uit ons gewone doen, dat wel. Maar de dagen rijgen zich vervolgens aaneen, net zoals vorig jaar en de jaren daarvoor.

Wat is er van jouw 2015 geworden? Was je gelukkiger dan in 2014? Je bent het nieuwe jaar indertijd even hoopvol begonnen als je dat nu hebt gedaan. Ook toen heb je gul je goede wensen rondgestrooid. En heb je er legio mogen ontvangen. Wat hebben die anderen ermee gedaan? En hoe heb jij ze opgepakt? Als ik het aan mensen vraag kijken ze me een beetje glazig aan...

‘Gelukkig nieuwjaar’ lijkt een beetje op ‘hoe gaat het?’. We zeggen het met de beste bedoelingen maar erg diep zit het niet. En mocht dat wel zo zijn, dan nog sta je met lege handen. Je kunt namelijk wensen wat je wilt, jouw bijdrage zal uiterst gering zijn, de ander moet het allemaal zelf doen. En dat geldt dus ook voor jou. Gelukkige nieuwjaren komen niet van buitenaf maar van binnenuit.

In die zin is het niet zo’n rare gedachte om de goede wensen vooral voor jezelf uit te spreken. Om voor de spiegel te gaan staan, jezelf in de ogen te kijken en te zeggen: Ik wens mezelf een heerlijk nieuwjaar toe, een goede gezondheid, de goede dingen en ik wens mezelf vooral veel geluk. En hopelijk denk je daarna niet, nou toedeloe, en gaat alles weer op dezelfde voet verder. Dan weet je zeker dat het niks wordt met het nieuwe jaar.

Als je jezelf serieus neemt dan trek je de consequenties uit je eigen wensen. Dan ga je niet zitten wachten tot er een gelukkig nieuwjaar uit de hemel komt vallen. Want dat gebeurt niet. Nee, je gaat iets doen. Doen! Dat is de logische consequentie van de goede wensen aan jezelf.  Een fijner leven, gelukkiger, evenwichtiger, vrijer, komt uit jezelf, jij moet het doen. En je bent gek als je het niet doet, want wat is er nu heerlijker dan je volstrekt thuis te voelen in jezelf, door als een gelukkig mens door het leven te gaan.

Doen betekent in aanvang vooral inventariseren. Hoe sta ik erbij? Wat kan er anders, beter? Wat wil ik vooral vasthouden? Wat loslaten? In mijn boek ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ heb ik het over de hoofdschakelaars van het geluk. Wil je jezelf de mogelijkheid geven gelukkiger te worden dan is aan te raden eerst die hoofdschakelaars om te zetten.

Even in het kort gezegd zien die er als volgt uit: 1. Ik accepteer dat ik, en ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. 2. Het is nodig dat ik me bewuster wordt van al mijn denken, doen en zeggen. 3. Ja, ik wil werkelijk gelukkig(er) worden en aanvaard de consequenties. 4. Alle negativiteit in mij kieper ik langzaam maar zeker het raam uit.  5. Gelukkig worden is vaak niet gemakkelijk, dat vergt moed van me. 6. Ik vertrouw erop dat het goed komt, dat ik uiteindelijk het geluk bereik waarnaar ik verlang.

Hoe meer schakelaars je op ‘aan’ hebt kunnen zetten, des te groter de kans dat je gelukkiger gaat worden. Ze geven je de mogelijkheid om nu ook werkelijk te veranderen, om dingen los te laten en nieuwe dingen te omarmen. Om bijvoorbeeld te stoppen met gewoontes (vaak verslavingen als je eerlijk bent) die nadelig zijn voor je gezondheid en je welzijn. En zo je vrijheid terug te krijgen. Nu zou je stappen kunnen zetten om conflicten en problemen met anderen aan te pakken en op te lossen, hoe moeilijk dat misschien ook is. Zo bereik je vrede in je hart. Dit is het moment om te besluiten je hart open te zetten voor anderen. Om te luisteren, te begrijpen en mededogen te ontwikkelen. Zo groeit liefde in je.

Dit zijn maar voorbeelden hoe je bewust werkt aan je geluk. Ik hoop dat ze je inspireren om bij jezelf te rade te gaan, hoe je ervoor staat en hoe je van 2016 ook werkelijk een gelukkiger jaar kunt maken. Ik hoop dat je het doet.

Doen! Dat wens ik je van harte voor 2016.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

klavertje | 1 januari 2016

allereerst alle goeds voor 2016,ik geniet van je info's, geeft me stof tot nadenken...wat is geluk? ben al jaren bezig met de juiste schakelaar te vinden, stapje voor stapje mede door jou heb ik t gevoel de schakelaar om te kunnen zetten, geeft een goed gevoel(geluk).wens je nog vele goede jaren in goede gezondheid zodat ik nog lang kan genieten en bijtanken van je heldere zienswijze van ons bestaan. gr

jan jaap | 2 januari 2016

Wat aardig van je, Klavertje. Hopelijk en waarschijnlijk kom je in 2016 weer stappen verder. Uiteindelijk gaat het jou, mij en iedereen slechts om één ding: een gelukkig leven leiden. Hoe bijzonder dat we dit ook werkelijk kunt bereiken...

anne | 4 januari 2016

Hoofdschakelaars zijn dan ook werkelijk de schakelaars ín je hoofd, dáár moeten knoppen om. En die zijn gemakkelijk om te zetten, maar om ze op de stand (ik bepaal dat ik gelukkig/positief ben) te houden, het wil nog als een terugspringen. Bewust denken: áán, die knop. - Ik ben wel een beetje anders dan anderen, (excuseer me) daarom wil ik vaak zeggen dat ik haar/hem de kracht wens om alle obstakels te kunnen aanvaarden en overwinnen. Bovendien is het leuk om iets totaal anders dan de standaard woorden te gebruiken. Zo heb ik het mijn hele leven gedaan, telkens iets anders, of een mooie tekst zoeken. Ik wens dat het leven en het geluk met je zullen zijn, vandaag en alle dagen. Fijn dat je bij "ons" wilt zijn.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Niets veranderlijker dan 'jezelf zijn'

Ieder mens wil graag zichzelf blijven. De vraag dringt zich op: wie is dat, jezelf? Is dat de persoon die je jaar en dag met dezelfde termen zou kunnen omschrijven? Of is jezelf juist degene die nooit ophoudt te veranderen, die nu onherkenbaar is veranderd ten opzichte van vele jaren geleden?

De omstandigheden waarin we verkeren bepalen voor een groot deel hoe we doen en denken en hoe we worden ervaren. Na haar zoveelste relatie verzuchtte Meryl Streep ooit: Weet je wat mijn probleem is? Als hij van whisky houdt, houd ik ook ineens van whisky! Herken je dat? Langzaam maar zeker en soms zelfs tamelijk snel passen we ons aan de omstandigheden aan, dat zit er bij ons gewoon ingebakken. Iedereen doet het, het kan niet anders, lijkt wel. Kijk maar eens om je heen naar mensen die je al heel lang kent, hoe ze jaren geleden waren en hoe ze nu zijn. 

Je bent niet je hele leven lang samen te vatten in dezelfde woorden en zinnen. We veranderen, of we dat nu willen of niet. Veranderen is nodig voor de balans, vooral in relaties. Als beide partners stug zouden blijven denken en doen zoals ze deden toen ze elkaar nog niet kenden, dan loopt de relatie geheid stuk. Ze komen geen stap dichter bij elkaar, er ontstaat nooit een uitgebalanceerde relatie. Geen enkele relatie is bestand tegen voortdurende onbalans.

Los van onze relatie veranderen we ook door andere ervaringen, door dingen die we horen, lezen, waarnemen, door de fouten die we maken. Dit veranderen is vooral gericht op groei, op het verwerven van nieuwe inzichten. We leven, dus we groeien.

Dat is niet in alle gevallen zo. Bepaalde veranderingen hebben niets met groei te maken, die zijn nodig om te overleven, om niet klem te raken in de relatie met anderen, zoals het voorbeeld van Meryl Streep aangeeft. Zolang dat proces bewust verloopt is er geen vuiltje aan de lucht. Je beseft dat je verandert, dat je je aanpast en je weet ook waarom je het doet. En wat je vooral beseft is dat er grenzen zijn aan je wil om je aan te passen en die bewaak je angstvallig. De ideale mens.

Veel mensen veranderen echter voor een groot deel onbewust. Het gebeurt gewoon. Ze passen zich gedachteloos aan, meer en meer, kennen en herkennen geen grenzen en zijn zo een bijna willoos slachtoffer van... ja waarvan? Als ze met een schok tot de ontdekking komen dat ze in een leven beland zijn dat ze volstrekt niet willen, is de eerste reflex te wijzen naar anderen. Hun partner, de kinderen, de ouders, de baas, de vrienden, die hebben het gedaan, die hebben hen gedwongen om zich aan hen aan te passen. Als ze daaraan geen gehoor gegeven zouden hebben, zouden ze dik in de problemen zijn gekomen, weten ze. Om conflicten uit de weg te gaan, zijn ze de ander ter wille geweest, steeds maar weer, grenzeloos. Ze zijn op den duur onherkenbaar veranderd maar geen centimeter gegroeid, integendeel, ze zijn gekrompen. Ze hebben stukken prijs gegeven die ze achteraf liever hadden behouden. Ze zijn slachtoffer van zichzelf. En dat allemaal voor de lieve vrede. Angst als raadgever...

We veranderen. Onlangs hoorde ik het nog eens. Een man was gescheiden van zijn vrouw, ze verweet hem dat hij nooit eens iets leuks wilde doen, nooit naar de schouwburg, nooit naar een museum, nooit naar leuke evenementen. Hij was graag thuis als hij niet hoefde te werken en vermaakte zich kostelijk. Zijn vrouw was daarin meegegaan. Met gepaste tegenzin weliswaar, maar toch. Zo ging het nu eenmaal...  Ze veranderde van een enthousiaste outgoing jonge vrouw tot een ontevreden thuiszitterige moeder. Op een gegeven moment was de bom gebarsten, het huwelijk liep op de klippen. Hij kreeg een nieuwe vriendin. En jawel hoor, schouwburg, museums, evenementen, hij genóót! Tot verdriet en grote ergernis en van zijn ex.

We veranderen onder invloed van degene met wie we een relatie hebben. Wat eerst niet kon, wordt nu omarmd. Dat ligt niet zozeer aan de individuen maar aan de constellatie, aan het unieke verband tussen twee mensen. Onder invloed van de een schiet je de ene kant op, onder invloed van een ander mogelijk in tegengestelde richting. Omwille van het evenwicht, wat in elke relatie natuurlijk anders ligt. Het is een logisch proces.

Het is waar, niets is zo veranderlijk als ‘jezelf zijn’...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

henri surquin | 16 juli 2015

Goedemorgen Jan Jaap & hartelijk dank voor je heldere column, want je hebt weer raak geschoten. Of ik het nu op mijzelf betrek, of op de [mensen in de] organisaties waar ik werk als trainer: mens en organisatie maken een ware groei sprong door op het moment dat men zich bewust is van de verander betekenis voor henzelf, de onderlinge verbindingen en de unieke transitie van henzelf en de collega's. Met de integratie van mijn drums en dans in mijn trainingen aan ondernemingsraden, merk ik dat dit bewustwordingsproces sneller en meer organisch verloopt, dan dat er alleen maar een appel wordt gedaan op het [dominante] hoofd: constellaties worden zichtbaar en voelbaar. De unieke ritmes van de deelnemers [de teamleden] zijn hoorbaar in tempo en intensiteit. De disbalans is niet te onderdrukken. Sterker nog: de ritmes en hun accenten schieten werkelijk alle kanten op. De conflicten zijn hoorbaar in de ritmes. Stoppen mag niet. Gebeurd ook niet. Meer en meer wordt er naar elkaar geluisterd. De ritmes dagen elkaar uit in vraag en antwoord, op de grens en over de grens, in harmonie en uit harmonie. Steeds bewuster van hetgeen er gebeurd en van waaruit jezelf handelt [vanuit bescheidenheid, toegeven, angst, pijn, verdriet, verlangen, liefde....] en je ritme maakt op de percussie instrumenten en in de dans. Praten komt later, woorden volgen gevoel. Het ritme is puur, dat ben jezelf.

Marja | 18 juli 2015

Erg herkenbaar. Ik ben die vrouw in het voorbeeld. Heb mij voortdurend aangepast en veranderde van een sportieve vrouw in een huissloof. Tot ik een actieve, lieve man ontmoette en ik volledig opbloeide. Toch ging dat eerst ook mis, omdat ik nog niet goed genoeg naar mijzelf had gekeken. Pas toen ik mij bewust werd waar mijn grenzen lagen, kreeg mijn nieuwe relatie nieuw vuur en is het mooier dan ooit. Ik wil nu zo dicht mogelijk bij mijzelf blijven, want dan pas blijf ik mij bewust van mijzelf en kan ik een leuker mens zijn, ook voor mijn omgeving.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Hoe word je gelukkiger?'

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt.

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn twee boeken ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko' verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: 'Hoe word je gelukkiger?'. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 6 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook de mogelijkheid om gelukkiger te worden, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je met een aantal mensen (minimaal 6) deelnemen meld je dan per e-mail aan: voelje@goedinjevel.nl  Ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhandel geïnteresseerd, dan kun je dat ook via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 6 deelnemers t/m grotere groepen/zalen                  

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...accepteren en houden van

Je hoort het nogal eens. Mensen die zich ruimhartig voordoen als het gaat om de eigenaardigheden van de partner. Ja, het is wel raar dat hij zo doet, maar ik accepteer het maar...

Accepteren? Dat is wel heel dunnetjes als je zegt van de ander te houden. We verschillen van elkaar, het is niet anders. Maar juist die verschillen maken ons zo boeiend, zetten ons aan tot nadenken en geven ons de kans om onszelf te verrijken. In dit filmpje ga ik daar wat dieper op in. Hopelijk put je er een portie inspiratie uit.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Volg je hart?

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt, misschien zit je er nu juist middenin. Het gevoel dat je vastloopt in je leven. Je weet niet wat je wilt en welke kant het opgaat. Je piekert je suf maar dat helpt je niks komma niks. Jan en alleman staat klaar met goede adviezen die je vaak nog verder van huis helpen. Iedereen weet welke stappen je zou moeten zetten. Iedereen, maar jij niet. Het kan gaan over je werk. Of over je relatie. Of over het juist niet hebben van een relatie. Of over je sociale leven, een wankele vriendschap… Of gewoon over het leven zelf. Je hebt gewoon geen idee hoe je verder moet.

Het nieuwe jaar 2016 staat te trappelen om zijn entree te maken. Een nieuw jaar, een schone lei, nu gaat het gebeuren. Elk nieuw jaar houdt beloftes in. Het oude jaar kan bij het vuilnis, dat heeft z’n werk gedaan. Niet zo best wat jou betreft, want het heeft je niet geholpen om je richting te vinden, om houvast te krijgen. Dat gaat dus in het nieuwe jaar gebeuren. Hoop je. Iedereen gunt het je, vrienden proberen je moed en vertrouwen in te pompen, het komt echt allemaal goed. Terwijl je bij al die goedbedoelde nieuwjaarswensen dankbaar ja knikt denk je misschien wel bij jezelf: het wordt toch niks in 2016! Een slecht begin van dat zogenaamde hoopvolle jaar.

Volg je hart! Dat is wat sommige mensen je hartstochtelijk toeroepen. Volg je hart! Dat is de oplossing van alle problemen. Als je niet weet wat je wilt, ga je gewoon in je hart te rade. Daar ligt de oplossing. Wat jij niet weet, weet je hart. Zeiden ze dat maar niet, want nu ga je je nog schuldig voelen ook. Want je hebt geen idee wat je hart zegt, je wist niet eens dat je hart iets zeggen kon.

Je hart kan dingen pas aangeven als het wagenwijd openstaat. En dat staat het niet als je het gevoel hebt dat je vastloopt, als je niet weet wat je wilt. Integendeel, je klopt op een deur die door jezelf ooit in het slot is gegooid. En je weet dat, als de poort echt open zou gaan, je geconfronteerd wordt met je diepste wezen, met je borrelende verlangens, met een wereld waar je bang voor bent. En terecht ook, wat er in ons hart leeft, wat te lang achter slot en grendel heeft gezeten, is in veel gevallen tegenstrijdig aan alles wat je nu bent, waar je nu in gelooft, hoe je nu denkt, hoe je nu je leven leidt.

Luisteren naar je hart, als je die stem echt de ruimte geeft, brengt het wel heel veel aan het wankelen. Het zorg voor verwarring in je eigen leven en dat van anderen. Niemand weet goed wie je nu bent. Degene met het gesloten hart kennen ze, ze weten hoe je denkt en doet. Maar jij, met een hart waarvan je de poorten hebt opengebroken, wie ben je, vragen velen zich af? Het is wennen, voor jezelf en anderen.

Als je je hart openzet, heb je gekozen voor een gelukkig leven, waarin je je nooit meer hoeft te verstoppen. Waarin je voor honderd procent jezelf kunt zijn. Waarin plaats is voor alles en iedereen. Waarin oprechtheid, medegevoel en mededogen, mildheid en liefde voluit tot ontplooiing kunnen komen. Waarin je nooit meer zult vastlopen, waarin geen vraag meer bestaat als ‘Wat wil ik?’.

En nu even terug naar het begin. Je voelt je klem in je leven, weet het gewoon niet meer. En je hart heeft ook al geen antwoord. Wat nu? Besef dat het leven moeilijk is en niet zo’n beetje ook. Besef dat eigenlijk niemand zonder hulp zijn leven kan leiden. Natuurlijk, er zijn mensen genoeg die zeggen dat ze geen hulp nodig hebben. Dat ze het echt allemaal alleen aankunnen. Laat je niet misleiden, het is niet waar.

Iedereen kan in zijn leven een helpende hand goed gebruiken, iedereen. Als je vastloopt, zoek hulp. Van een vriend of vriendin, een familielid, van een coach, in ieder geval van iemand voor wie je je niet hoeft te verbergen, met wie je vrijuit kunt praten. Laat hij of zij je helpen je hart te openen, stukje bij beetje. Wees niet bang, heb vertrouwen.

Dankzij die hulp kom je op de allermooiste plek in je leven. Je hart. Dat is wat ik je zo gun in het nieuwe jaar 2016. En dat is wat de wereld zo nodig heeft: mensen die hun hart hebben opengezet. Jij, hopelijk jij...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Hartendief | 22 december 2015

Dit verhaal is mijn 2015. Het was "hart" nodig om alle poorten open te zetten. En het was zeker niet makkelijk maar het leven zeer waard om eindelijk gelukkig te kunnen en willen zijn. Lieve Jan Jaap, ik hoop dat je nog velen met deze column inspireert, zoals je ook met veel succes mij hebt kunnen bereiken. Voor alle mensen veel Liefde en een "open hart" toegewenst.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

'Dat het slechter zou gaan met ons land is allemaal verbeelding'

Onrust. Veel mensen hebben er last van. Een wereld in beweging, en ook een land waar vanalles gebeurt. Hoeveel slechter gaat het eigenlijk dan vroeger, dan 10 jaar geleden? Of langer geleden?

In het Brabants dagblad stond op 28 november 2015 een lezenswaardig artikel waarin Gabriël van den Brink zijn zegje doet, naar aanleiding van zijn afscheid als hoogleraar Maatschappelijke Bestuurskunde aan de universiteit van Tilburg. Hij stelt onder andere dat ons beeld van de wereld vooral wordt bepaald door de dagelijkse gesprekken die we over de toestand van de wereld voeren. Wat we zeggen en horen. Hoopelijk lees je het met belangstelling en helpt het je anders naar de wereld te kijken.

Lees hier het artikel.

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...de duurzaamheid van geluk

Geluk is een woord dat veel verwarring zaait. Iedereen heeft er een andere mening over. We kunnen alles definiëren, een brood, een televisie, een hark, maar geluk, toch het belangrijkste in een mensenleven, nee, dat kunnen we niet. Raar...

In deze video waag ik me aan een definitie waar je wat mee kunt. Die geluk begrijpelijk maakt en die je de mogelijkheid biedt je eigen geluk te eiken. Met voorbeelden uiteraard. Ook praat ik in deze video over geluksexperts, bewustzijn, facebook, afscheid nemen, over mijn persoonlijke leven en over de weg die ik zelf ga. Kort en goed, deze video gaat over de dingen die mij bezighouden en verwonderen... je zou dit mijn geloofsbrieven kunnen noemen. Neem er wel even de tijd voor, het gesprek duurt 25 minuten.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedele | 26 oktober 2015

Mooi hoor! Je raakt volgens mij wel de kern Jan Jaap: al of niet gelukkig zijn hangt af van hoe je omgaat met wat je overkomt, het zit in je en daar contact mee kunnen maken dus. En wat kan je mooi vertellen..:)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Op 11 juni 2012 heb ik een colum geplaatst met als titel: ik hou van mij. En nu komt er via een (facebook)vriendin een prachtige video langs. Een gedeelte uit de film Angel-A van Luc Besson.

Hoe bijzonder dat mijn column nu verfilmd is, zo'n gevoel heb ik nu. Prachtig om naar te kijken. Wel even een paar minuten de tijd nemen, het is meer dan de moeite waard. En als je dan nog een minuutje hebt, lees dan de column nog eens op deze website. Waarschijnlijk put je er inspiratie uit...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Greta van Buuren | 12 november 2012

Een glimlach op mijn gezicht. Fijn dat je dit aan elkaar hebt gekoppeld. Prachtig filmfragment, ik ben geïnspireerd. Dank daarvoor.... Greta

Nicole Wijkel | 12 november 2012

hoi Jan Jaap, wow,mooi! weer even een genietmomentje!! Heerlijk!

Irene Hagemans | 12 november 2012

HIJ IS HEEEEL MOOI!!!!!!!!!!!

Judith | 12 november 2012

Fascinerend, zo herkenbaar. De film werd een beetje troebel, zit gewoon te janken. Bedankt dat je het hebt gedeeld. Zou eigenlijk wel aan je volgende boek toegevoegd kunnen worden, ter versterking van jou column. Ga nog een keer kijken!

lennie | 12 november 2012

Indrukwekkend en mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Geluk, vrede, voorspoed?

December, maand van cadeautjes en vooral van mooie woorden en prachtige wensen. Geluk. Vrede. Voorspoed. Liefde. Gezondheid. We gunnen het anderen en anderen gunnen het ons. En we gunnen het vooral onszelf. We hopen dat het echt gaat gebeuren. Dat we in het nieuwe jaar gelukkiger zullen zijn. Meer liefde mogen ervaren. Dat er meer vrede in de wereld mag komen. Dat het ons een beetje voor de wind mag gaan. En dat we gezond mogen zijn en blijven.

Maar vorig jaar om dezelfde tijd hadden we precies dezelfde gedachten en wensten we elkaar hetzelfde, net zo van harte als we dat deze maand zullen doen. De vraag is wat ervan gekomen is? Is het gelukt? Heb je je gelukkiger gevoeld? Gezonder? Ging het echt goed met je? Heb je veel liefde mogen ervaren? En is er meer vrede in de wereld?

Ongetwijfeld zijn er mensen die daar welgemeend ja op zeggen. Behalve dan als het over vrede gaat, daar is bitter weinig van terecht gekomen, integendeel, die lijkt verder weg dan ooit.

Veel mensen zullen waarschijnlijk vinden dat hun afgelopen jaar echt niet zo spetterend veel beter is geweest dan het jaar daarvoor. En voor velen is het er bepaald slechter op geworden.

Hoe graag we het ook zouden willen, gelukkige jaren komen niet uit de hemel vallen. Op weg naar een gelukkig, liefdevol en vredig leven is het sjouwen geblazen. Buiten de vreugdevolle momenten gaat het vaak gepaard met pijn en verdriet, met tegenvallers, vallen en weer opstaan en moed houden. Het is niet de makkelijkste weg waarvoor je kiest. Er zijn mensen die denken dat een gelukkig leven niet bestaat, die de moed voortijdig opgeven, ze kijken om zich heen en constateren dat de wereld vol droefenis is en dat het irreëel is je gelukkig en vredig te voelen.

Het verschil tussen gelukkige mensen en niet-gelukkige mensen ligt o.a. in hun kijk op het leven. Niet-gelukkige mensen zijn ervan overtuigd dat het allemaal van buiten komt. Anderen, de omstandigheden, daar komt het door. Ze denken dat ze gelukkiger zouden zijn als zowel die anderen als de omstandigheden zouden veranderen. Wat waarschijnlijk nooit gebeurt…

Gelukkige mensen weten daarentegen heel zeker dat hun geluk uit henzelf komt, diep uit hun eigen binnenste. Zij bepalen zelf hoe ze zich voelen, hun pad naar geluk is vooral de weg naar zichzelf. Anderen en de omstandigheden kunnen een stimulans zijn om het goede pad aan te houden maar zij zijn in wezen niet van invloed op het eigen geluk.

De verwerving van geluk, liefde, voorspoed, vrede en gezondheid, dat wat je jezelf zo graag gunt, is een kwestie van diep graven in je eigen ziel. Wat er in de buitenwereld gebeurt is daar nauwelijks of niet van invloed op. Geluk is niet iets wat collectief tot stand komt. Geluk is van ieder mens zelf en dus uiterst individueel.

In deze tijd kun je je afvragen hoe dat nu moet, gelukkig zijn, vrede? Machteloos kijken we om ons heen, zien oorlogen, aanslagen, vluchtelingen, het maakt ons misschien wel bang en onzeker. Naar mijn mening zijn we zo machteloos niet. Nee, we hebben weinig te zeggen over wat er zich in de wereld afspeelt. Onze mening brengt de vrede geen spat dichterbij. Maar hoe is met onze persoonlijke vrede, met onze persoonlijke liefde?

Onze belangrijke bijdrage aan een betere wereld is: een betere ik! Als ieder mens daaraan zou werken, zou het snel beter gaan in deze wereld. Het is goed om eens in de spiegel te kijken en jezelf af te vragen: leef ik in vrede met mezelf, ben ik te-vrede-n? Zijn er mensen waar ik me negatief over voel? Heb ik vijanden? Zijn er mensen die mij niet mogen omdat ik niet zo aardig voor hen ben? Daar, precies daar is een wereld te winnen. Hoe waar is het gezegde: verbeter de wereld, begin met jezelf. Het houdt een belofte in: als je werkt aan jezelf, werk je aan een betere wereld.

Dat is onze macht en kracht, werken aan een betere wereld, werken aan vrede door jezelf onder de loep te nemen en alles te doen om een betere ik te worden. Hopelijk begin je er vandaag nog mee, de wereld heeft je nodiger dan ooit...

Ik wens je geluk, voorspoed, liefde en vrede.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

gemert | 10 december 2015

Jan Jaap na het lezen van dit stukje wens ik jou liefde vrede en mooie columns toe in 2016. lieve groeten van een tevreden mens. henny

Carla | 10 december 2015

Volle vaart vooruit!! ??????????????????

Marianne | 11 december 2015

Hartelijk dank voor de inspirerende columns van 2015. Ben benieuwd naar die van 2016! Toch een hoopvolle boodschap dat we veel in eigen hand hebben. Ik doe m'n best. Marianne

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Angst en praktische bezwaren

Er zijn in het algemeen veel redenen om iets wel te doen. Maar er zijn er altijd nog meer om hetzelfde niet te doen. Angst en praktische bezwaren houden ons af van een gelukkiger leven. Mannen en vrouwen die bijvoorbeeld in verliefdheid en liefde aanhijgen tegen het nemen van stappen. Dat geldt zeker in een situatie waarin er sprake is van een ander.

De man die naast zijn huwelijk een relatie heeft, is vaak als de dood voor het nemen van een beslissing. De partner weet meestal van niks. De minnares verkeert in een afschuwelijk vacuüm. En hijzelf wordt verscheurd en leidt met een bezwaard hart zijn dubbelleven.

Let wel, ik pleit niet voor een ‘second love’, zoals dat tegenwoordig zo eufemistisch heet. Er zijn overigens mensen die op een of andere manier zo kunnen leven, ze varen er kennelijk wel bij, de partner en de geliefde weten het en leven ermee. De vraag blijft of de drie betrokkenen kunnen zeggen dat ze gelukkig zijn? Ik twijfel daar vaak aan maar wil niet oordelen. Ieder leidt zijn leven op zijn manier en dat is ieders goede recht.

Vaker komt het voor dat de eigen partner van niets weet. De minnares weet echter alles, zij is zijn praatpaal geworden. Zij weet hoe onuitstaanbaar de partner is, dat ze hem niet serieus neemt, dat ze lauw is in bed en weinig aandacht aan hem schenkt. Nee, van liefde is geen sprake meer. Waarom ga je dan niet bij haar weg?  Een logische vraag en vaak het begin van een zwalkende liefdesrelatie. Ja, dat zal hij echt wel gaan doen maar nu nog niet. Zo makkelijk is het niet. Dat begrijpt ze. Niet te lang overigens...

Het is goed dat huwelijken/relaties waar niets meer aan te redden valt, worden gestopt. Goed voor beide partners, goed voor de kinderen. Natuurlijk, beiden duiken in een zwart gat, het huis moet mogelijk worden verkocht, je komt er financieel minder goed voor te staan, de kinderen lijden eronder, en wat moeten de familie en vrienden wel niet denken... Enzovoort. Het getuigt van moed om ondanks de angsten en praktische bezwaren, de knoop door te hakken. Nogal wat echtelieden hebben die moed niet en kiezen voor een leven zonder veel geluk.

Huwelijken/relaties waar mogelijk wel wat aan te redden valt, verdienen een eerlijke kans. Ook dat is flink worstelen, het herijken van de relatie, open en eerlijk naar elkaar zijn, alles op tafel, de wil om te veranderen, om een beter mens te worden. Alles doen om de liefde in je hart weer op te rakelen. Angst en praktische bezwaren, jazeker. Die overwinnen voor de liefde en elkaars geluk, het is een hele klus maar meer dan de moeite waard. 

Leven is kiezen. Ook in deze gevallen: het is het een of het ander, we blijven bij elkaar of we gaan uit elkaar. Vaak zie je echter de derde variant: de minnares. Hij ontmoet een vrouw met wie hij kan praten, die hem begrijpt, op wie hij verliefd wordt en omgekeerd. De relatie begint zo hoopvol maar loopt uiteindelijk muurvast. De man neemt namelijk geen besluit, eet van twee walletjes en probeert die situatie met pappen en nathouden zo lang mogelijk te rekken. 

Ik hoor het nogal eens, de vrouwen die op en neer geslingerd worden in hun verliefdheid. Die zichzelf volstrekt voor de gek houden. Alle begrip opbrengen voor de moeilijke situatie van de man. Nee, hij houdt weliswaar niet meer van zijn partner, maar ja, om nou zomaar weg te gaan? Beiden laten zich leiden door angst en praktische bezwaren. Dus zeult de liefdesrelatie voort. Ik ontmoet vrouwen die daar volstrekt kapot aan gaan. Zij kan het niet stoppen en hij wil het niet stoppen. En zij blijft maar begrijpen, ten koste van zichzelf, dat hij niet zomaar weg kan bij zijn eerste vrouw...

Er is maar en manier om daar een einde aan te maken. Maak je los uit de wurggreep die besluiteloosheid heet. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker. Maar er is geen andere weg naar geluk. Gelukkig leven is beslissen, voortdurend, elke dag weer, beslissingen groot en beslissingen klein. Beslissen vraagt moed, een van de zes hoofdschakelaars van geluk. Zet angsten en praktische bezwaren overboord, luister naar je hart, en spring! Zeker weten dat het pijn doet, alle geluk is nu eenmaal gebouwd op pijn en verdriet, het is niet anders...

(Uiteraard kun je het woord 'vrouw' ook door 'man' vervangen en andersom)

 

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Nellie Timmermans | 23 oktober 2015

Je schrijft dat er moed voor nodig is om een relatie te stoppen. Dat klopt. Maar er is ook moed nodig om problemen aan te pakken op andere manieren, zoals bv. relatietherapie. Niet altijd is scheiding de beste oplossing, vind ik, zeker niet als er kinderen in het spel zijn. Je hoeft niet voor de kinderen bij elkaar te blijven, maar je inspannen om de relatie te herstellen... daar is niks mis mee... integendeel!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...anderen pijn doen

We hebben het een beetje in ons om de kool en de geit te sparen. Als we iets van plan zijn en een ander maakt duidelijk dat hij of zij er last van heeft, dan beginnen we op zijn minst te twijfelen. En zien we er misschien wel van af.

Een ander pijn of verdriet doen, dat is toch wel het laatste wat je wilt.  En toch, het kan niet anders als je in je leven stappen wilt zetrten, als je dingen wilt ondernemen, als je gelukkig wilt zijn. Elke stap die je zet doet altijd wel aan iemand pijn, min of meer. Als je dat niet kunt accepteren kun je geen stap meer zetten. Niet dat je een ander opzettelijk pijn wilt doen, nee, waarschijnlijk niet. Maar het is goed om te accepteren dat het zo is en die pijn ook te erkennen. De pijn als een bijkomend gevolg van jouw beslissingen. Het is onvermijdelijk. Hopelijk helpt deze video je weer een stukje op weg naar een gelukkiger leven...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...over kwetsbaarheid

Kwetsbaarheid is een groot goed in een mensenleven. Het is mooi als je kwetsbaar kunt zijn, alhoewel de keerzijde minder aantrekkelijk is. Wie zich kwetsbaar opstelt loopt het risico om gekwetst te worden, zelfs om afgebroken te worden. Daarom ben je misschien wel bang voor kwetsbaarheid. En dat heeft weer tot gevolg dat je relatie tot degene van wie je houdt zich niet echt kan verdiepen. Kwetsbaarheid brengt risico's met zich mee, nee, laat ik het anders zeggen: leven betekent risico's lopen, het is niet anders,.

Maar wie wil er nu niet léven..?

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Knellende tradities

Ze was boos, en niet zo’n beetje ook. Haar moeder belde haar op over sinterklaas: ja, ik ben misschien wel een beetje vroeg maar je vader en ik hebben onze jaarlijkse sinterklaasavond op zaterdag 5 december geprikt. Als jullie er nou om een uur of zes zijn, eten we nog even samen met de kinderen en die kunnen dan op tijd naar bed. Je krijgt nog een berichtje voor wie Jan en jij jullie surprises moeten maken... Mijn praatgenote was er erg goed in de wat bazige stem van haar moeder na te bootsen.

Maar man, wij kunnen helemaal niet op die zaterdag, we hebben afgesproken dat we naar vrienden van ons gaan. Dat viel verkeerd. Haar moeder was pissig geworden en had haar in enkele minuten van alles naar haar hoofd geslingerd. Hoezo met anderen afspreken, je weet toch dat we elk jaar samen sinterklaas vieren? Ze had zich voorzichtig verweerd, ja mam, maar dit jaar komt het dus niet goed uit, misschien volgend jaar weer.

We hadden het samen over tradities en vooral over familietradities. Haar verhaal illustreerde mooi hoe de gehechtheid aan tradities uit de hand kan lopen. Ze was asociaal volgens haar moeder, een spelbreker, een egoïst, ze gaf kennelijk niets om haar ouders. Haar twee broers en hun aanhang konden wel, maar zonder haar, nee dat kon echt niet, nou valt onze hele sinterklaasavond in het water! Of ze gek was! Hoe kun je deze oude familietraditie nou zo aan je laars lappen?

Uiteindelijk had haar moeder geëmotioneerd het gesprek afgebroken. Einde verhaal. Hoewel, ze zat er wel mee, ze was immers dol op haar ouders, maar ja, ze was al 33 en wilde samen met haar man en kinderen graag eens op een andere manier sinterklaas vieren. En nou moesten kerstmis en oud-en-nieuw nog komen, ook die waren al klemvast voorgeprogrammeerd. Zeer tegen haar zin, eigenlijk al jaren...

Tradities. De komende decembermaand staat er bol van. Eén kerstavond bij de ouders, één bij de schoonouders en dan proberen we ook een avondje thuis te blijven of naar vrienden te gaan. Zoiets. En met oud-en-nieuw gaan we natuurlijk... Voor veel mensen zijn deze ingesleten familietradities een ware kwelling. Elk jaar slepen ze zich naar het traditionele kerstdiner bij ouders of schoonouders, ze willen het niet maar ze willen ook geen spelbreker zijn. Dan maar met tegenzin en er het beste van maken. Maar ach, wat duren zulke avonden lang!

Uiteraard zijn er mensen die dol zijn op deze tradities, die ze dan ook met groot genoegen in stand houden. Heerlijk, allemaal samen aan de maaltijd, een avondje elkaar zien en spreken. Echt genieten! Natuurlijk, tradities zijn leuk als iedereen er plezier aan beleeft. Maar dat zijn ze niet als een deel van de deelnemers er als een berg tegenop ziet en veel liever iets anders zou doen. Dan worden tradities een straf,  het liefst kieper je ze in de kliko.

Wat ik zo raar vind is dat er ouders zijn die krampachtig vasthouden aan tradities die ooit in hun jonge gezin begonnen zijn, ook als de kinderen inmiddels het huis hebben verlaten en mogelijk zelf kinderen hebben gekregen. Ook deze jonge gezinnen hebben het recht om weer hun eigen tradities op te bouwen, elk gezin doet de dingen weer anders. Het zou zoveel beter zijn als ouders, die in de decembermaand graag hun kinderen om zich heen zien, hun kinderen zouden vragen of ze daar zin in hebben. En zo niet, ook goed. Een kwestie van wederzijds respect.

Voor veel mensen zou het een zegen zijn als ze zich los zouden kunnen wrikken van de tradities die hen zo opgedrongen worden. En voor veel ouderen zou het een zegen zijn als ze zouden willen zien en begrijpen dat hun opgebouwde tradities op een gegeven moment gewoon ophouden. Klaar uit. Tijd voor nieuwe tradities, voor zowel de kinderen als voor hun ouders.

Een mooi onderwerp om binnenkort eens aan te snijden, het moet er toch eens van komen...

Jan Jaap

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

klavertje | 9 november 2015

De spijker op z'n kop, Jan Jaap....ieder jaar weer , bij wie 1e en 2e kerstdag, ouders,schoonouders? Bang voor de reacties....daar aleen raak je al gestrest van, Inmiddels ben ik zelf die ouder en oma, krijg t idee dat de kinderen ook wel eens anders willen.....voor mij geen probleem. Voor mijn moeder die nog in leven is, blijft t n moeilijk verhaal..TRADITIE! Denk dat ik t dit jaar maar ga doorbreken.. Geniet van je columms. vr gr

anne | 21 november 2015

en de andere helft moet ook nog eens 'gewoon' naar het werk tussen alles door....

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Beschadigende opvoeding

Ouders en opvoeding. Die twee woorden gonzen vaak door mijn hoofd als ik praat met mensen over ons wel en wee. Ouders en opvoeding. Dit is wat een ervaren psychotherapeut me antwoordde op de vraag hoe het toch komt dat zoveel mensen in hun leven vastlopen, problemen hebben, niet goed door kunnen, zich onbestemd en onbehaaglijk voelen, niet gelukkig zijn. Ouders en opvoeding. Dat is wat er naar zijn mening in hoofdzaak misgaat bij zoveel mensen. Ouders en opvoeding zijn tekort geschoten in menig mensenleven. En misschien wel in alle mensenlevens.

Het is een dankbaar en meestal vruchtbaar onderwerp van gesprek, de invloed die ouders en opvoeding hebben of hebben gehad op je leven. In positieve zin en in negatieve zin. Inmiddels durf ik deze stelling aan: Ieder mens komt in meer of mindere mate beschadigd uit zijn opvoeding.

Het krijgen en opvoeden van kinderen brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Ouders dragen hun kinderen naar hun volwassenheid, naar hun zelfstandigheid. Ze begeleiden hun kinderen vele jaren lang, geven het goede voorbeeld, leren ze leven in de breedste betekenis van het woord. Eenmaal losgekoppeld, misschien nog wankel op de benen, gaan ze hun eigen weg. Alle voorgaande jaren als bagage in hun rugzak. Leven is leuk en niet leuk, een mixture van prettige en onprettige ervaringen, dat was het in je jeugd en zo zal het altijd zijn.

De confrontaties in je zelfstandige leven met jezelf, met degene die je bent geworden zijn of waren niet altijd even vrolijk. Je groeiend bewustzijn van wat er fout is gegaan in je jonge jaren, waar je je tekort voelt gedaan, waar je beschadigd bent, speelt of speelde je parten. Ongetwijfeld voel(de) je boosheid, onzekerheid en mogelijk ook wel mededogen met je ouders. Ook zij zijn immers het product van hun ouders en hun manier van opvoeden.

De constatering dat we min of meer beschadigd uit onze opvoeding komen brengt met zich mee dat je zou mogen stellen dat ouders iets niet goed doen. Ook al doen ze nog zo goed hun best, ergens komt er kennelijk een kink in de kabel. Ze doen iets niet goed. Maar wat dan?

Het is niet zo verwonderlijk dat ouders niet in staat zijn om hun kinderen zodanig op te voeden dat ze als vrije, onbelaste jonge mensen hun eigen leven kunnen opbouwen. Ouders met jonge kinderen zijn vaak zelf nog druk in de weer om zichzelf te vormen, om te leren leven, om uit te groeien tot stabiele, gelukkige en onafhankelijke mensen. Dat is een proces dat veel tijd in beslag neemt.

Na de opvoeding door je ouders komt de opvoeding door jezelf, het proces gaat gewoon door. Wat je ouders hebben nagelaten of wat je ouders niet goed hebben gedaan moet aangevuld of hersteld worden. Jonge ouders worstelen dus nog met zichzelf terwijl ze op hetzelfde moment hun kinderen in liefde en evenwicht willen grootbrengen. Dat wringt en het is eigenlijk logisch dat dat niet goed (genoeg) gaat.

Onze ingebakken imperfectie speelt ons parten. We doen ons best, we bedoelen het goed maar dat is dus geen garantie dat het voor het kind ook werkelijk goed gaat. De vraag is of het beter kan, of ouders hun kinderen zodanig kunnen opvoeden dat ze uiteindelijk minder of misschien wel helemaal niet beschadigd uit hun opvoeding komen.

Ik denk dat het kan, ik zeg het voorzichtig. Als ouders hun kinderen een belangrijker rol zouden gunnen in het opvoedingsproces kun je mogelijk voorkomen dat ze beschadigd raken. Kinderen worden vaak gezien als kinderen en niet als mensen van vlees en bloed die net als de ouders hun eigen karakter hebben, meningen hebben, gevoelens, ideeën, verstand. Op een andere schaal weliswaar maar toch...

Het meer betrekken van kinderen bij de opvoeding betekent dat je vaker met ze praat, vaker vragen stelt, vaker ruimte geeft om iets te vinden, vaker om hun mening vraagt, vaker jezelf bloot geeft, je vaker echt openstelt voor hun ervaringen, mening en kritiek en onderzoekt in hoeverre je de ideeën en de meningen van je kinderen kunt honoreren. Veel ouders vinden dat kinderen goed naar hun ouders behoren te luisteren. Maar het is net zo goed andersom, ouders zouden vaker en beter naar hun kinderen kunnen luisteren.

Communicatie, het blijft lastig en ingewikkeld. Niet iedereen is er even goed in, aan de andere kant, iedereen kan het leren. Bij kritiek luisteren in plaats van je hakken in het zand te zetten, en er vervolgens iets mee doen. Accepteren dat kinderen recht hebben om iets te vinden en recht hebben op volledige erkenning van wie ze zijn. In gesprek blijven, door dik en dun, wat er ook gebeurt. En je hart in liefde verbonden houden. Ik denk dat het helpt kinderen tot mooie, vrije en liefdevolle mensen op te voeden.

En tja, we blijven imperfect, 100% zal het dus nooit worden... hopelijk kun je daar in vrede mee leven.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ad JGM Voermans | 30 september 2015

Die imperfectie is eigenlijk niet waar. Het is veel meer een geloof dat we imperfect zijn. Maar wezenlijk zijn we dat niet, zoals alles in deze Schepping eigenlijk perfect is. Ouders en opvoeding is een gemakkelijke kapstok. Wie begrijpt dat elke situatie in zichzelf perfectie bevat is medeverantwoordelijk in elke situatie. Je bent dan voorbij het slachtoffer-zijn of het dader-zijn of het helper-zijn. We zijn een bewustzijn (ziel) dat o.a. in deze realiteit ervaringen heeft. Om ervaringen te hebben creëerde dit bewustzijn het menselijke deel van zichzelf. Dit deel kreeg / heeft volledige vrijheid op pad te gaan en ervaringen te hebben. Elke ervaring van het menselijke deel wordt ook door het bewustzijn ervaren. Het menselijke deel leeft met alle details. De ziel destilleert uit de ervaringen de wijsheid. De liefde van het bewustzijn voor het menselijke deel houdt o.a. in dat de ziel niet oordeelt over de menselijke ervaringen. Het destilleert de wijsheid. Ook van de oordelende ervaringen van het menselijke deel. Ook van het feit dat het menselijk deel doet alsof het los leeft van het bewustzijn. Het is het inzicht in het Ik Ben dat de vraagstukken die beschreven staan tot een oplossing brengt. Het Ik Ben is de integratie van bewustzijn, geest, lichaam en verstand. Voor velen is dit wellicht nieuwe informatie. Wat hier staat is maar een splinter van waar het om gaat. Het is het onderzoeken waard.

Ciel | 1 oktober 2015

Eerlijk gezegd heb ik je stuk even snel "Gescand", maar kan maar 1 ding zeggen; ben zo blij dat dit paar ouders mij de opvoeding hebben gegeven die ik heb gehad. Vol liefde, overgave en vanuit het hart. Ik ben een bevoorrecht mens (maar dat weet je al) :-)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Flair, maart 2015

Eind 2014 werd ik opgebeld door journaliste Manon de Heus. Of ik een bestand van mijn laatste boek kon mailen. Haar chef van weekmagazine Flair had mijn boek gelezen en was er laaiend enthousiast over. Zij kreeg de vraag om er een 4-pagina-artikel over te schrijven.

De bedoeling was dat zij over haar eigen leven en ervaringen schreef waarbij ze mijn boek als referentie zou gebruiken. Begin maart 2015 is het artikel geplaatst in Flair, en ja, het is een indrukwekkend en ontroerend verhaal geworden. Ik was er echt van onder de indruk. Als je het wilt lezen kun je de regel hieronder aanklikken.

Lees hier het artikel in Flair 11 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aart 2015

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit boek verandert je denken over geluk

Dit boek verandert je denken over geluk

Na 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' is dit het tweede boek van Jan Jaap van Hoeckel waarin geluk centraal staat. Wat is geluk eigenlijk? Bijna iedereen heeft daar een andere mening over. Geluk is voor iedereen verschillend, je kunt dus niet zeggen wat geluk is. Geluk is een gevoel. Of: geluk zijn momenten. Heel verwarrend dus.

Dit boek maakt daar korte metten mee. Het geeft een duidelijke definitie van geluk, die voor iedereen geldig is. Dit boek legt ook uit welke hoofdschakelaars je in jezelf om moet zetten om geluk daadwerkelijk een plaats te kunnen geven in je leven. Voorgoed! Daarnaast staan er in dit helder en leesbaar geschreven boek tientallen anekdotes, voorvallen en observaties uit het dagelijks leven die duidelijk maken wat er allemaal in de kliko kan. En hoe je daardoor gelukkiger kunt worden. Bij elke boekhandel en internetboekhandel verkrijgbaar. Prijs: € 16,95

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Gelukzoekers

Het komt vandaag de dag vaak op ons bordje terecht. Het woord ‘gelukzoekers’. Er komen vanuit het Midden-Oosten en Afrika nogal wat vluchtelingen op ons af. Mensen die huis en haard verlaten voor betere leefomstandigheden. Verjaagd door oorlog, armoede en uitzichtloosheid. Dat mensen een oorlog ontvluchten begrijpen we wel, hoewel over de oplossing van dit probleem verschillend wordt gedacht. Maar dat mensen alleen maar hun land ontvluchten omdat ze hopen dat ze hier een beter leven kunnen opbouwen vinden we weer een ander verhaal. Gelukzoekers...

Ik heb wat moeite met het gebruik van dat woord in deze omstandigheden en vooral met het negatieve gevoel dat eromheen hangt. Gelukzoekers. Mensen die hun geluk zoeken en die daarvoor bereid zijn om nogal wat ontberingen te doorstaan, bereid zijn om grote risico’s te lopen.

Ik ken geen mensen die niet hun geluk zoeken. Het zoeken van geluk is universeel, iedereen doet het, iedereen wil gelukkig zijn. Als het zoeken van geluk verfoeilijk is, dat zijn we allemaal verfoeilijk, niemand uitgezonderd. 

Naar mijn mening zijn de mensen die nu op drift raken en in ons werelddeel aankloppen overigens helemaal geen gelukzoekers maar mensen die zoeken naar betere leefomstandigheden, een uitzicht op een minder onrustig en onzeker bestaan, een betere toekomt voor henzelf en hun kinderen. Kennelijk bieden hun eigen landen hen niet die mogelijkheid, dus vragen ze aan ons of wij iets voor hen kunnen doen.

Het streven naar betere omstandigheden, een dak boven je hoofd, werk om je leven te kunnen bekostigen, een toekomst voor je kinderen, dat is wat anders dan het zoeken naar geluk. Het is wetenschappelijk aangetoond dat onze omstandigheden slechts voor 10% bijdragen aan ons geluk, dat is dus bijna te verwaarlozen. Een groot deel van ons geluk wordt bepaald door de manier waarop we omgaan met onszelf en anderen. De dingen die we denken, die we zeggen en die we doen. En dat bepalen we zelf, daar kunnen we ons geluk letterlijk zelf maken.

Een menswaardig bestaan is iets heel anders. Dat is geen geluk maar een basisrecht voor ieder mens en ja, het is ook een platform waarop geluk gemakkelijker kan gedijen.

Wat deze mensen in ieder geval doen is het heft in eigen hand nemen. Ze accepteren hun beroerde omstandigheden niet langer en komen in actie. Ze getroosten zich veel pijn en moeite om iets te bereiken, alles wat ze tot nu toe hebben opgebouwd laten ze los, ze kappen hun eigen wortels af in de hoop elders opnieuw wortel te kunnen schieten. In vruchtbaarder grond.  Er is blijkbaar geen andere keus, ze doen het. Dat verdient veel respect van ons.

De mens heeft altijd al over der wereld gezworven. Miljoenen Europeanen hebben zich in de laatste millennia elders in de wereld gevestigd. De mensen bij wie ze aanklopten werd toen niets gevraagd. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat ze dat deden en daar een bestaan opbouwden. En nu kloppen mensen van elders bij ons in Europa aan, de omgekeerde wereld...

Onze onrust is begrijpelijk, veel heilige huisjes worden omgeduwd, de wereld verandert en dus zullen ook wij moeten veranderen, of we dat nu willen of niet.

Midden in deze wervelwind is het moeilijk om te zien waar we uiteindelijk uitkomen.

Een betere wereld? Een wereld waarin de mensen die om welke reden dan ook nu huis en haard ontvluchten, een menswaardiger bestaan leiden? Ik hoop het zo...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Corry | 2 september 2015

Ben het helemaal met je pleidooi eens vooral omdat je het van verschillende kanten benaderd! En toch.... Wij maken van heel dichtbij mee dat er hier in het dorp sinds januari zo'n dertig Christelijke Irakezen vluchtelingen wonen... Vanwege hun geloof en het regime gevlucht. Een van de meisjes, 12 jaar oud, heeft voor haar ogen haar vader zien onthoofden... Vreselijk, het idee! De pijn in haar ogen is Onbeschrijfelijk. De dorpsbewoners doen er veel aan om ze te helpen integreren, maar als je weet dat de volwassenen geen werk mogen zoeken, de hele dag lopen te lanterfanteren en met hun ziel onder hun arm lopen, zich totaal ontheemd voelen, een aalmoes krijgen waarvan ze niet kunnen leven, dan is ook dat uitzichtloos. Het enige waar ze als ouder op hopen, is dat hun kinderen een toekomst krijgen! Dat is hun enige hoop. En misschien ook wel een belangrijke reden om deze kant op te komen; lees Zuid-Frankrijk. Maar het is zeker geen gelukzoeken, want hoe gastvrij het dorp ook is, hoe geweldig ze hun best ook doen om te integreren, ze missen hun vaderland, hun thuis, hun roots waar een normaal leven onmogelijk is geworden. We mogen er niet over oordelen, we weten maar half wat deze mensen, waar het nu iedere dag over gaat, hebben moeten doorstaan.... Het is een vreselijk moeilijk thema maar wat je zegt JJ, lees er de geschiedenisboeken op na want het het verschuiven of verplaatsen van hele volkeren is niet iets van deze tijd. Het is van alle tijden. Waarom kunnen we niet wat toleranter zijn en het geluk dat wij hebben, delen of op z'n minst gunnen aan mensen die in hun leven meer ellende dan geluk hebben gekend! Waarom is iedereen zo bang voor z'n eigen hachje? Omdat we nog nooit echte ellende, zoals oorlog, vernedering, misbruik of gebrek aan vrijheid hebben meegemaakt.... We weten maar half hoeveel geluk wij hebben!

Corry | 2 september 2015

Enne het moet natuurlijk ' benadert' zijn! ????

Robert | 3 september 2015

't is inderdaad nogal relatief allemaal. Misschien is geluk zoeken ook wel een soort luxe-aangelegenheid? Ik weet het niet hoor, maar als ik nu het nieuws zie - en vandaag van die foto van dat aangespoelde kind, verdorie - dan bekruipt me het gevoel steeds meer dat het harde survival is. Puur overleven uit wanhoop. Op de vlucht voor het kwaad. 'Gelukszoekers' - de negatieve lading - hoort als gedachte vooral bij de mensen die het al goed hebben. Zou het niet? In Den Bosch zit een Afghaans restaurant. De eigenaresse heb ik leren kennen. Zij is gevlucht uit haar land, te voet met haar dochtertje via Moskou naar Nederland. Nu heeft ze zich terug geknokt en een aantal goed lopende zaken neergezet. Ze is een inspiratiebron voor velen. En dan te bedenken dat de vluchtelingen waar Corry het over heeft, eigenlijk niks mogen ondernemen. Terwijl ze lef en moed hebben, eigenschappen waar we wat aan hebben in deze tijd. Maar goed, makkelijk praten vanaf m'n luie stoel. Ik ken een kerel die een marathon in de woestijn gaat lopen om geld bij elkaar te zweten om onderdrukte mensen te steunen. Mijn God, dacht ik, waar begin je aan. Daarna dacht ik: nee, hij doet in ieder geval iets. Ik heb besloten hem weer te helpen (op mijn manier). Als velen elkaar een beetje helpen, dan kan het leed verminderen en creëren we ruimte voor het geluk. Dat in de basis iedereen verdient.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De autobiografie in 5 hoofdstukken van Sogyal Rinpoche

Deze autobiografie van Sogyal Rinpoche in 5 hoofdstukken, is met een grote omweg bij mij terecht gekomen. Deze Tibetaanse, Boeddhistische leraar is de schrijver van het wereldberoemde boek 'Het Tibetaanse Boek Van Leven En Sterven'.

De Duitse jurist en psycholoog Marco von Münchhausen gebruikt deze autobiografie in zijn seminars. Ik kwam in contact met een vrouw die hem goeds kent en zij heeft deze tekst vertaald naar mij toegemaild in de veronderstelling dat die mij en degenen die in mijn werk geïnteresseerd zijn, wel zou aanspreken. Hoe beeldend en eenvoudig Sogyal Rinpoche de gang die hij heeft gemaakt en die zoveel mensen maken in vijf 'hoofdstukken' heeft samengevat!

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diepgravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview Buro Koek, jan.'15

                                                                                                                                                                                                            Op 15 januar 2015 verscheen een uitgebreid interview met mij in de Nieuwsbrief van Interieur- en Architectuurbureau 'Buro Koek' in Den Bosch.

Wat een eer om door een van de eigenaren, Arjan Pijnenburg geïnterviewd te worden over mijn ideeën, over mijn denken en doen en uiteraard over mijn laatste boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko'. Wil je het graag lezen dan kan dat hier.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview 'Wise Mag.' dec. '14

Interview 'Wise Mag.' dec. '14

In decemberuitgave van de glossy "Wise Magazine' staat een uitgebreid interview met mij. 'Wise Magazine' wordt verspreid bij grote onernemingen, notariskantoren, advocaten, hotels, restaurants en dergeljke.

Vier pagina's lang krijg ik de ruimte om te praten over mezelf, mijn achtergronden, de dingen die me zo bezighouden, over geluk uiteraard, de boeken die ik heb geschreven en de workshops die ik geef.  Hopelijk lees je het met veel plezier.

Lees hier het interview in Wise Magazine


Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑