goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

17 januari WORKSHOP Gelukkig Nieuwjaar

                                                                         We naderen weer de gelukkig-kerstfeest-gelukkig-nieuwjaartijd. We bestrooien elkaar met mooie wensen en hopen dat 2015 een jaar wordt waarin het geluk ons weet te vinden. Ja, dat gunnen we al die mensen die ons dierbaar zijn, maar vooral ook onszelf. Maar we kunnen wensen wat we willen, als we een beetje achterover leunen en denken dat het allemaal vanzelf gaat... dan komt er van dat geluk weinig terecht. Geluk heeft alles te maken met wat je denkt en doet en vooral ook met wat je niet denkt en doet. Een gelukkig nieuwjaar, hoe krijg je dat eigenlijk voor elkaar? Daar gaan we het op zaterdag 17 januari samen eens over hebben. En ik beloof je, na drie uur met je geluk bezig te zijn geweest ga je een stukje gelukkiger naar huis. Tijdens deze workshop gebeurt er iets met je: nieuwe inzichten, een nieuwe manier van kijken, nieuwe impulsen die je helpen je leven gelukkiger te maken. En niet alleen in 2015 maar alle jaren daarna...

Meer informatie over de workshop lees je hier. Aanmelden via een mailtje naar voelje@goedinjevel.nl. Kun je niet op 17 januari maar wil je toch een keer deelnemen, dan kun je dat in je mailtje aangeven. Dan krijg je snel een bericht wanneer de volgende workshop gehouden wordt. 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Wie ben jij?

Een van de belangrijkste vragen in je leven is toch wel: wie ben ik? Niet dat je er ooit een afdoend antwoord op zult vinden, maar het is goed dat je je ermee bezighoudt. Al was het alleen maar om uit te vinden wat je werkelijk wilt, wat bij je hoort, hoe je je leven wilt leiden. En om te ontdekken wie en wat jou ervan afhoudt om jezelf te zijn en je eigen weg te gaan. In regenstelling tot wat je vaak denkt, blijk je juist zelf de boosdoener te zijn. Het vergt moed om dat te durven inzien en om stappen te zetten om jezelf vrij te maken en te hervinden.

Een misschien wel even belangrijke vraag is: Wie ben jij? Wie ben jij, man, vrouw, broer, vader, moeder, zus, vriend, vriendin, kind, collega? Wie zijn jullie, mensen in mijn leven? Hoe goed ken je de mensen eigenlijk met wie je omgaat? Wat weet je van de ander en wat weet de ander van jou? Je bloedeigen broer of zus? Je partner? Je collega’s? Je vrienden? Hoe meer je van de mensen in je leven weet (en omgekeerd uiteraard) hoe hechter de band. Andersom is dus ook waar: hoe minder je van elkaar weet, hoe groter de afstand.

Onlangs een avondje bij vrienden doorgebracht, een mooie avond was het, de gesprekken reikten dieper en dieper. Nee, mijn vader heeft nog nooit echt met mij gepraat! De man kon zijn verdriet erover nauwelijks verbergen toen hij het zei. Vader en zoon, al zo’n veertig jaar geen echt contact, geen gesprekken over hun leven, over de dingen die ze bezighouden, geen uitwisseling van gevoelens. Zo’n veertig jaar afstand...

Iedereen is waard om gekend te worden. Iedereen heeft onvermoede dieptes. We maken allemaal veel mee, hebben een rugzak te dragen, we kennen vreugdes en verdriet, draaien soms de mist in, leveren soms ongekende prestaties. En worstelen met bepaalde dingen in ons leven. Niemand uitgezonderd. Wat weet jij eigenlijk van de ander? En wat weet de ander van jou?

Twee vrouwen op een verjaardagsfeestje, schoonzusjes. Ze kenden elkaar al vele jaren en konden het goed met elkaar vinden. Het gesprek ging over zekerheden en twijfels. Zei de een ineens: Oh, ik ben zo onzeker! Ik vind het doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten, ik weet nooit wat ik moet zeggen. Meestal ga ik zulke confrontaties uit de weg. Ik denk altijd, zouden ze me wel interessant genoeg vinden? Wat heb ik nou te zeggen?

De ander keek haar met grote ogen aan. Huh? Jij? Ze barstte in een onhandig lachen uit. Nou, daar begrijp ik niks van, nou ken ik je al zolang en ik ben altijd heel jaloers op je. Zo zeker als jíj overkomt, jouw kracht, zoals jíj met mensen omgaat! Verbazing alom, voor vrouw één was het precies andersom. Zij vond de ander juist zo zeker van zichzelf en assertief.  Elkaar zo vaak gezien en zo vaak gesproken. Maar wat er echt in de ander omging, hoe de ander echt in elkaar stak, nee, ze hadden al zoveel jaren geen benul. Dit gesprek opende een poort, ze werden andere mensen in elkaars ogen.

Een man ging een avondje uit eten met een vriendin die hij al een jaar of zes kende. Hij pikte haar thuis op, zag daar op een kastje een foto staan van haar familie en zei: Wat lijk je op je broer!  Ze keek hem verdwaasd aan en schoot in de lach! Dat kan helemaal niet, ik ben geadopteerd, dat is mijn biologische broer helemaal niet, hahaha!  Vrienden. Maar elkaar kennen? Het werd een prachtige avond, haar verhaal over haar verleden was adembenemend, zo boeiend, zo ongelooflijk. Ook hij brak toen los, ook zijn verleden kende veel turbulenties. In één avond was de vriendschap fundamenteel veranderd. Vanaf die avond keken ze volstrekt anders naar elkaar, ze waren andere mensen geworden. Hun vriendschap was vanaf dat moment zoveel sterker, persoonlijker en waardevoller.

Wie ben jij? Je doet jezelf een groot plezier om je te verdiepen in de mensen in je leven. Om oprecht geïnteresseerd vragen te stellen, goede gesprekken te voeren,  een beetje diepzee te duiken. En op die manier ook jezelf wat meer te openen voor de ander. Het klinkt misschien allemaal logisch, maar kijk eens om je heen. Hoe weinig mensen doen dat ook werkelijk? Wie kent jou nu echt? Wie ken jij nu echt?

Als je elkaar beter leert kennen verandert je vriendschap. Je versterkt de band die je met elkaar hebt. Je wordt waardevoller voor elkaar. Daarmee lever je een substantiële bijdrage aan je geluk.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 18 november 2014

Ja, mooi Jan Jaap! Naast al het prietpraat is het ontzettend leuk om te proberen te achterhalen waarom je gesprekspartner juist datgene doet wat hij/zij doet. Wat hem/haar daartoe heeft geleidt en wat de ander bezielt! En ik vind het juist verrassend om erachter te komen dat er nog zoveel te ontdekken is bij mezelf en de ander. Zelfs na vele jaren vriendschap!

Marijke | 18 november 2014

Niets leuker en fijner dan elkaar te (leren) kennen. Het verrast je en leert je op een andere manier naar elkaar kijken. En niets leuker dan te weten hoe verschillend we allemaal zijn en hoeveel je van elkaar kunt leren. Door open te staan voor elkaar zet je ook je oogkleppen af, waardoor je verrast zult zijn wat je allemaal ziet.

Do | 18 november 2014

Mijn vader was gewoon mijn vader: warm en lief, maar ook sterk, eigenzinnig en koppig. Na de vut werd hij een vader met een genuanceerde mening. Zijn koppigheid is gefundeerde koppigheid geworden. Zijn eigenzinnigheid is logica geworden. Sinds ik mijn vader in volwassenheid heb leren kennen is mijn respect voor zijn visie op de wereld groter geworden en kan ik met hem meedenken. Mijn vader is nu 80, ik hoop dat hij 100 wordt.

henny | 19 november 2014

Jan Jaap, als jij je voor een ander openstelt, dan begint de ander ook te praten. Ik heb met mijn vrienden en kinderen een open band.Wat betreft mijn schoondochters is dat moeilijker, zij vinden het raar dat mijn zoons alles tegen elkaar kunnen zeggen, en dat ook doen, ook tegen hun moeder. Ook aan de mensen om mij heen, heb ik veel belangstelling, en dan volgt er van zelf een gesprek. groetjes van een tevreden vrouw.

Veronique | 20 november 2014

Jan Jaap waarom draag je eigenlijk graag een baard?

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk, hoe doe je dat?

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt.

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn twee boeken ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko' verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: 'Geluk, hoe doe je dat?'. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 5 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op een vastgestelde datum of op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook de mogelijkheid om gelukkiger te worden, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je op een vastgestelde datum deelnemen (17 januari 2015), meld je dan per e-mail aan: voelje&goedinjevel.nl Wil je met een aantal mensen deelnemen aan een een workshop waarvan de datum en tijd nog bepaald moeten worden, of ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhadel geïnteresseerd, dan kun je dat ook via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

Je kunt je ook individueel aanmelden                                                                                                                                                                                                         Als je je in je eentje met z'n tweeën of met meerderen wilt aanmelden voor een workshop waarvan de datum en tijd nog niet zijn bepaald, dan kan dat ook. Wanneer er vijf of meer aanmeldingen binnen zijn dan krijg je een mail waarin je kunt kiezen uit enkele data.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop

 

Datum:              Op zaterdag 17 januari of op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 5 deelnemers t/m grotere groepen/zalen

                             Vanaf 7 deelnemers voor locaties verder dan 20 km van Den Bosch

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anita van der Zwaan | 7 maart 2014

Ik ben nieuwsgierig naar de workshop, woon in Vught dus Gemonde is een prima plek voor mij. Laat maar weten wanneer ik welkom ben !

Noël | 16 maart 2014

Beste Jan-Jaap, We hebben elkaar al eerder ontmoet. Ik kom ook graag naar Gemonde. Ergens in april of mei op een zaterdag of zondag is prima

Nancyvanson | 9 april 2014

Beste jan jaap Mij lijkt het ook heel interessant om een keer een lezing bij te wonen ik woon in vught Dus zaterdag of zondag zou prima zijn Gr nancy van son

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het gareel

Wil je even de tafel dekken? Dat wilde ze niet maar ze deed het wel. Ze had namelijk niet zoveel te willen. De vragen van haar ouders waren eigenlijk geen vragen, het waren bevelen. Welke vraag er ook kwam, hoe het ook gezegd werd, het moest. Het lastige was dat ze minder inschikkelijk van aard was dan haar twee broertjes. Die hadden heel goed begrepen hoe het werkte en deden trouw wat hun bevolen werd. Zij niet. Niet altijd tenminste.

Het lukte ook niet altijd. Zoals die ene keer, ze moest om zes uur thuis zijn voor het eten. En zes uur is zes uur, dat was de wet! Onderweg naar huis kreeg haar vriendin een lekke band, dus moesten ze een heel stuk lopen. Je laat je vriendin toch niet in haar eentje met een lekke band staan, nou doei, ik moet om zes uur thuis zijn? Nee, echt niet! Zes uur werd dus tien voor half zeven. Ze hadden nog tot kwart over zes gewacht met eten, toen vond vader het welletjes. Te laat, snerpte moeder! Ze probeerde het nog uit te leggen, tevergeefs. Ze kon vertrekken, naar haar kamer, geen eten vanavond.

Zo ging het vaak, ze stelde vragen waar haar ouders geen zin in hadden, ze wilden dingen doen die haar ouders niet zagen zitten, ze vond dingen soms maar raar die haar ouders juist heel gewoon vonden. Ze werd er gek van maar vooral ook angstig. Wanneer doe ik het nou eigenlijk goed? Wat moet ik doen om het mijn ouders naar hun zin te maken? Wat ze ook bedacht, het pakte meestal verkeerd uit. Ze kon niets meer goed doen. De boosheid van haar ouders was de standaard geworden. Ze was een lastig kind, vonden ze en dat bazuinden ze ongegeneerd rond, iedereen moest het weten. Ze had geen soort van leven.

Weet je, mijn ouders wilden van mij maar één ding: dat ik in het gareel zou lopen. Hun gareel. Ik moest precies doen wat ze zeiden. Ik moest ja en amen knikken, geen eigen initiatief, ik mocht geen mening hebben. En het probleem was dat ik daar niet goed in was. Mijn broertjes wel, die hadden nooit problemen, die waren volstrekt gehoorzaam.

 Arme vrouw, inmiddels al over de dertig en danig in de knoop met zichzelf. Al zo lang was ze zichzelf kwijt. Ik kan niks, ik durf niks, ik ben zo bang om fouten te maken. Ze liep op haar tenen, wat ze ook dacht, wat ze ook zei, wat ze ook deed, doe ik het wel goed? Ze leefde als een kameleon, ze paste zich aan alles en iedereen aan. Iedereen vond haar dan ook aardig. Ze stond altijd voor iedereen klaar, anderen hoefden maar te kikken en ze deed het. Hoe behaag ik de ander, hoe vermijd ik dat ze boos op me worden? Jong geleerd is oud gedaan...

Ze was er klaar mee! Ze wilde op zoek naar zichzelf, wilde haar waarde terug, haar eigenheid. Ze wilde weer gewoon haar mening durven uiten, ze wilde uitvinden wat ze eigenlijk diep in haar ziel wilde. Haar eigen stappen zetten, de dingen doen zonder angst voor de veroordeling van de ander. Ze wilde af van het gevoel dat ze lastig was en vooral wilde ze dat vervloekte gareel kwijt. En het lukte haar, beetje bij beetje.

Het was een gevecht met zichzelf, alles moest veroverd worden. Ze ervoer het als een wonder dat ze een mening mocht hebben. Het verbaasde haar dat niemand haar een strobreed in de weg legde als ze de dingen op haar eigen manier wenste te doen, zonodig tegen de regels in. Integendeel. Ze oogstte er lof en waardering mee. Ze was op weg om zichzelf opnieuw uit te vinden...

Hoe goed is het als ons leven enigszins gestructureerd verloopt. Het is gewenst dat er in een opvoeding kaders zijn die houvast bieden aan ouders en kinderen. En dat ons werk volgens herkenbare patronen verloopt. Het is goed dat er wetten en regels zijn, zeker. Er is niks mis met een gareel. Totdat het gareel heilig wordt verklaard! En niemand meer aan de randen mag snuffelen en het verboden wordt om op onderzoek uit te gaan buiten de grenzen. Dan zorgt een gareel voor brokken. Het maakt ons leven koud en kil, het doodt initiatief en creativiteit en zadelt ons op met angst en onzekerheid. Elk gareel vraagt erom om soms doorbroken te worden. Juist dat biedt ons de kans om alles uit ons leven te halen wat erin zit!

Jan Jaap van Hoeckel

ert

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Tessa | 3 november 2014

Mijn ervaring is dat ik vroeger thuis in het gareel van mijn twee oudere zussen hoorde te lopen volgens mijn ouders. Als ik daarvan afweek, kreeg ik steevast te horen dat dit bij "die andere twee" zo ook niet was of dat "die andere twee" zo ook niet deden. In feite kon ik niet mezelf zijn, ik had maar te zijn zoals "die andere twee". Maar ik was, ben en blijf anders. Heel jammer dat je als kind nog niet inziet hoe de vork in de steel zit en je langzaam maar zeker stikt in gevoelens van minderwaardigheid. Het is een hele strijd geweest om weer vrij te kunnen ademen, maar het was het vechten dubbel en dwars waard!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit boek verandert je denken over geluk

Dit boek verandert je denken over geluk

Na 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' is dit het tweede boek van Jan Jaap van Hoeckel waarin geluk centraal staat. Wat is geluk eigenlijk? Bijna iedereen heeft daar een andere mening over. Geluk is voor iedereen verschillend, je kunt dus niet zeggen wat geluk is. Geluk is een gevoel. Of: geluk zijn momenten. Heel verwarrend dus.

Dit boek maakt daar korte metten mee. Het geeft een duidelijke definitie van geluk, die voor iedereen geldig is. Dit boek legt ook uit welke hoofdschakelaars je in jezelf om moet zetten om geluk daadwerkelijk een plaats te kunnen geven in je leven. Voorgoed! Daarnaast staan er in dit helder en leesbaar geschreven boek tientallen anekdotes, voorvallen en observaties uit het dagelijks leven die duidelijk maken wat er allemaal in de kliko kan. En hoe je daardoor gelukkiger kunt worden. Bij elke boekhandel en internetboekhandel verkrijgbaar. Prijs: € 16,95

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Geen houvast aan jezelf

Jaren zestig, jonge meid, klein dorp. Een avondje op stap, ze moest om één uur thuis zijn, maar dat was ze niet, zo doen jonge meiden soms. De grip van vaders en moeders op hun kinderen neemt bijna met de dag af als ze de zestien zijn gepasseerd. Logisch, ze groeien toe naar hun zelfstandigheid, al op het moment dat ze in de wieg liggen begint het al, heel heel langzaam. Aan het einde van de puberteit gaat het ineens met grote stappen, hoe lastig ouders dat ook vinden.

Rond vijven kwam ze thuis, dronken en uitgelopen, probeer dan maar eens zachtjes de trap op te klimmen. Haar ouders waren al klaarwakker bij haar eerste stap. Vader stormde de slaapkamer uit. Wat is dit!? Zij klom verder, de vraag negerend. Waar ben je geweest? Naar de kroeg kwam er met moeite uit. Zo laat? Er kwam niks redelijks meer uit haar, vader droop vloekend af.

Vier maanden later ging ze naar de dokter, zij dacht het, hij wist het. Zwanger. In een klein dorp, jaren zestig. Ze kreeg haar kind, een dochter, ze heeft haar niet mogen zien. Het meisje werd geadopteerd en groeide op in een ander gezin in een ander dorp, ver weg van haar geboorteplaats. De stiefouders deden hun best maar bleken minder goede opvoeders dan ze zelf gehoopt hadden. Toen ze negentien was vertrok ze, geharnast, dat moest wel om zich in het gezin staande te houden.

We zijn nu veertig jaar verder, de vrouw heeft het niet gemakkelijk. Inmiddels getrouwd, twee kinderen, het lijkt goed te gaan maar dat gaat het niet. Ze voelt zich verloren, weet niet wat ze wil en weet vooral niet wie ze is. Haar pogingen om in contact te komen met haar biologische moeder draaiden op niets uit, ze wilde geen contact. Punt. Daar moest ze het mee doen.

Haar harnas kan ze niet van zich afschudden, ze wil het zo graag maar het gaat niet. Haar man wil haar helpen, het lukt hem niet. Ze voelt zich, tja, hoe voelt ze zich? Niet gelukkig, onbestemd, een beetje de weg kwijt, ze weet niet wat ze moet doen om hier vanaf te komen. Een man, twee kinderen, een mooi huis, een baan voor halve dagen, alles klopt. Haar gevoel niet. Ze zoekt hulp en krijgt die nu.

Ik zie ze vaker, mannen en vrouwen die om welke reden dan ook hun ouders niet kennen. Ze leven met een handicap. En geen kleintje ook. Hoe moet je jezelf leren kennen? Wie ben je? Hoe komt het dat je doet wat je doet? Normaal gesproken wordt dat wat van je ouders in je zit, door hen samen met jou geactiveerd en ontwikkeld. Al zou je maar één van je ouders niet kennen, dan groei je al scheef op, alleen het stuk van je ene ouder wordt ontwikkeld, het andere stuk in je niet.

Wie door beide biologische ouders liefdevol is grootgebracht kan zichzelf plaatsen. En ook al waren je ouders geen sterren in het opvoeden dan nog weet je wie ze zijn. Je kent je ouders, je weet hoe ze zijn, je herkent ze beiden in jezelf, jij bént immers je ouders, moeders genen, vaders genen in jouw verenigd. Dat is bij iedereen zo, ook bij kinderen die hun ouders niet kennen. Maar in dat geval is de referentie er niet, je weet niet wat in jouw aard genetisch is geërfd en wat is aangeleerd. Je hebt geen houvast aan jezelf.

Wie hiermee worstelt heeft een lange weg te gaan. Het lijkt wel of zulke mensen opnieuw geboren moet worden uit zichzelf. Ze zijn hun eigen vader en moeder, zij zijn hun enige referentie. Geen houvast aan hun verleden, wel aan de opvoedouders, wat stukken van hun gedrag kan verklaren. Zij moeten het met zichzelf zien te redden, in vrede leren leven met onverklaarbaar gedrag en gevoel, met onverklaarbare eigenschappen en karaktertrekken.

Als je in dit schuitje zit, heb je bergen te verzetten. Maar je boekt je eerste winst op het moment dat het bij doordringt hoe het komt dat je geen houvast hebt aan jezelf. Dat het logisch is dat je in verwarring bent over je identiteit. Het is een moeilijke klus om verlost te worden van de vraag wie ben ik? Ook al ben je door opvoedouders met alle liefde en toewijding omgeven en grootgebracht, dan nog mis je die zelfherkenning die afhankelijk is van het kennen van je biologische ouders.

Als kinderen hun ouders kennen worden er veel problemen voorkomen. Zowel biologische en niet-biologische ouders als de kinderen / inmiddels volwassenen zouden er alles aan moeten doen om dat, hoe dan ook, mogelijk te maken.            

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ijsvogeltje | 3 september 2014

Ja, wat lijkt het me moeilijk om vanuit je biologische ouders geen referentiekader te hebben. Problemen met je identiteit liggen op de loer. Wat heb je dit bijzonder mooi beschreven Jan Jaap! Ik ben gezegend met het opgroeien met beide ouders. Nu ze ouder worden (en ik dus ook), begin ik steeds meer van hun in mezelf te herkennen. De mooie, maar ook de minder mooie kanten.....

Sjoerd Jaspers | 4 september 2014

Heel herkenbaar! Mijn zussen en ik zijn allen geadopteerd waarbij mijn zussen contact hebben met hun biologische moeder. Helaas is dat mij (nog) niet gegund maar gelukkig heb ik wel een foto van mijn moeder mogen ontvangen. Daarnaast weten wij niets over onze vaders. Ik merk in mijn dagelijks leven dat ik vaak aan het invullen ben. Dit veroorzaakt wel stress, misverstanden en je bent bezig je zelf te verliezen. Waarbij ik nu ook bezig ben met de vraag "Wie ben ik"? De kern van het probleem is dus dat ik niet kan spiegelen met mijn biologische ouders. Deze link had ik zelf niet gemaakt maar ik ben jou erg dankbaar dat jij mij hierop heb gewezen. Het geeft mij nieuwe zichtlijnen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑