goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Waarom er zoveel mensen niet gelukkig zijn

Ze zijn met een lantaarntje te zoeken, de mannen en vrouwen die zonder enige terughoudendheid durven zeggen dat ze werkelijk gelukkig zijn. Terwijl de nationale en internationale onderzoeken telkens weer aantonen dat wij Nederlanders tot de gelukkigste mensen ter wereld behoren. Iets klopt er niet. Als je de onderzoeken uitpluist kom je erachter dat met name de persoonlijke omstandigheden het onderwerp van de vraagstelling is. Huis, partner, vrienden, kinderen, baan, gezondheid... en dat geven we opgeteld en afgetrokken best wel een voldoende, gemiddeld. Maar bepalen je omstandigheden ook je geluk?

Je zou zelfs eens een onderzoekje moeten houden bij de mensen om je heen, familie, vrienden, buren. En rechtstreeks de vraag stellen: ben je gelukkig, echt gelukkig? Veel mensen schrikken van die vraag, zo direct, het lijkt wel of je in hun intimiteit komt. Het moeten bekennen dat je het niet bent kan ook heel pijnlijk zijn. We lopen nu eenmaal niet graag te koop met onze zielenroerselen en houden graag de schone schijn op.

Hoe komt het dat er zoveel mensen niet gelukkig zijn? En ik bedoel nu niet per se dat ze ongelukkig zijn, dat is in veel gevallen te zwaar uitgedrukt. Het gaat om dat sluimerende gevoel dat dingen beter zouden kunnen, dat je weet dat er meer is, er ontbreekt iets in je leven. Nee, echt gelukkig, dat kan ik niet zeggen...

Je geluk bestaat uit drie componenten. De eerste is je genetische afkomst, dat wat je ouders genetisch aan je hebben overgedragen. Dat is onveranderlijk, dat is wie je in wezen bent. Die component bepaalt maar liefst 50%  van je geluk. Dus daar kun je ongelooflijk boffen of domme pech hebben.

De tweede component zijn je omstandigheden, dat zijn met name de punten die in de grote onderzoeken vaak aan bod komen. Je partner, je huis, je familie, je vrienden en kennissen, het werk, je inkomen, je bezit, gezondheid, opleiding, je vakanties, enfin, al dit soort zaken.

De derde component is je alledaagse denken, zeggen en doen. Hoe leef je je leven, hoe ga je met jezelf en anderen om, hoe praat je over de dingen, wat gaat er in je hoofd om, hoe doe je. Gewoon je leven van alledag, je houding, je benadering van de dingen die op je pad komen. Maar liefst 40% van je geluk is hierin te vinden. Dat betekent dat er voor je omstandigheden slechts 10% overblijft. 10%! Dat is bijna te verwaarlozen.

En nu de praktijk. Veel mensen die niet gelukkig zijn wijten dit  aan hun omstandigheden. De kinderen zijn vaak vervelend, het huis bevalt niet echt, de baan zou beter kunnen, de gezondheid is niet wat-ie zijn moet. Et cetera. Had ik maar een beter inkomen, zouden we maar wat vaker op vakantie kunnen, was mijn baas maar wat attenter... Ze zijn op zoek naar verbetering van bepaalde omstandigheden. Maar het punt is dat ze zoeken op de plek waar het minste geluk te vinden is. Dat is een van de redenen waarom zoveel mensen niet gelukkig zijn. Ze zoeken letterlijk op de verkeerde plek.

Wil je je geluk werkelijk vinden - en dat is voor iedereen weggelegd! - dan zul je aan de slag moeten in je leven van alledag. Je houding, de manier waarop je denkt en doet, de dingen die je zegt. 40% van je geluk wordt daardoor bepaald, dat is dus een forse speelruimte die je hebt. Zelfs mensen die qua genetische afkomst weinig geluk hebben meegekregen zijn in staat om werkelijk gelukkig te worden door met name in deze 40%-component aan de slag te gaan.

Negativiteit afbouwen. Je steeds bewuster zijn van de dingen die je zegt en doet en jezelf corrigeren. Je voor- en veroordelen overboord gooien. Je openstellen voor anderen... het zij maar enkele voorbeelden die je helpen echt gelukkig te worden. Blijvend, ook dat!

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

jeroen Wertenbroek | 12 mei 2015

Hoi Jan Jaap Wat versta je nu precies onder geluk? Het is zo'n container begrip. En ik denk dat veel mensen er andere dingen onder verstaan (zoals je al een beetje aanstipt in je column). Soms heb ik een gevoel dat je meer een gevoel van basale tevredenheid and in balans met jezelf zijn bedoelt. Gelukkig zijn is volgens mij niet 'a state of mind', maar zijn ogenblikken of momenten, maar wel met een enorme impact......... Hoop dat het goed met je gaat, maar je column lezende en je in de verte een beetje volgend, zit dat geloof ik wel goed. En ja, ik ben grosso modo gelukkig.....;-) Gelukkig maar.

frank van rooy | 12 mei 2015

Ha Jan-Jaap, Mijn gedachte: als de omgeving veilig is, gedragen mensen zich anders dan wanneer dat niet zo is. Wij leven in een onveilige wereld. Als we daar iets aan doen (bijvoorbeeld door het invoeren van een basisinkomen) zorgen we beter voor onszelf, voor elkaar en worden we gelukkiger. Eén geluk: we hebben het zelf in de hand. Geluk, Frank

Ria Vervoort | 13 mei 2015

Hoi Jan Jaap, Wil graag reageren, op GELUK. Zoals je weet ben ik alleen. Als ik zeg in een groepje mensen dat ik gelukkig ben, krijg ik een hoop kritiek. Zo van ja maar jij kan de hele week doen en laten wat je wil. Je woont mooi. Denken tegelijk dat ik geen zorgen heb en nooit verdrietig ben. Om de meeste situatie heb je niet gevraagd, die overkomen je, daar moet je maar het beste van zien te maken. De cijfers die jij noemde ken ik, denk dat ik een aangeboren geluksfactor bezit. Beleef vele geluksmomenten, maar mijn inziens als je geen geuksbasis hebt dan ook geen of weinig geluksmomenten. Vanmorgen was ik gelukkig zat met de krant en de koffie in de serre keek uit over de tuin, hoorde de koekoek ja dan is geluk heel gewoon. Trots was ik op mijn kleinkinderen, we waren met z'n allen in Kamp Vught bij de dodenherdenking. 4 mei was het 10 jaar gelden dat mijn mijn overleed. 5 kinderen tussen 4 en 14 jaar, luisterde 5 kwartier zonder lastig te zijn of op welke manier dan ook zich niet netjes te gedragen. Dat noem ik ook geluk hebben. Fiets zometeen met een vriendin naar de stad om te gaan lunchen, vanavond komt mijn zus. Ben dankbaar voor alle lieve mensen om me heen, dat is dan ook wel een beetje eigen verdienste. Je moet wel blijven investeren. Mooie zonnige dagen, tot vrijdag. Liefs Ria

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Hoe egoïstisch is geluk?

Onlangs kreeg ik een mailbericht binnen van een vrouw die mijn boek ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ had gelezen. Met veel interesse, schreef ze. Toch bleef ze met een vraag zitten, die ze me voorlegde.

U geeft aan dat ieder mens verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen geluk. Daar kan ik helemaal in meegaan, maar... als ik mijn verantwoordelijkheid voor mijn geluk neem, ben ik dan niet heel egoïstisch bezig? Is het niet zo dat je in een relatie rekening met elkaar houdt, of het nu je partner is of je kind? En dat het wel eens kan botsen: de verantwoordelijkheid voor je eigen geluk en de belangen van anderen (je man/kind)?

Klopt, geluk is de verantwoordelijkheid van jezelf. Jij en jij alleen bepaalt hoe gelukkig je bent. Geluk zit in je en komt vooral niet van buitenaf, ook al denken veel mensen dat een ander hen gelukkig kan maken, wat vaak een bron is van ongelukkige gevoelens, zowel in liefdes- en vriendschapsrelaties als in de relatie tussen ouders en kinderen.

Wat stellig ook waar is, is dat je weg naar geluk bijna altijd pijn veroorzaakt aan anderen, in meer of mindere mate. Bij scheidingen is dat wel heel manifest. Twee mensen die zich in hun relatie erg ongelukkig voelen, daar een einde aan willen maken en de weg naar hun persoonlijke geluk willen inslaan. In bijna alle gevallen zullen beiden zich ernstig tekort gedaan voelen. Ook doodlopende vriendschappen kunnen veel verdriet veroorzaken als een van de twee er een punt achter wil zetten.

Maar hoe staat het als je je niet echt ongelukkig voelt maar wel heel bewust je leven leidt en je duidelijke keuzes maakt die je geluk ten goede komen? Ook aan die keuzes kunnen anderen pijn lijden. Ze willen dat je bepaalde dingen niet doet, of juist wel doet, of anders doet, omdat ze zeggen dat ze er anders pijn/verdriet van zullen hebben. Wat dan? Terwijl jij ervan overtuigd bent, je hebt er immers goed over nagedacht, dat het de juiste beslissing is. Wat nu?

Nu ben ik weer terug bij de vraag van de vrouw. Is het nemen van de verantwoordelijkheid voor je eigen geluk in wezen niet egoïstisch? Zeker als je daarbij geen of onvoldoende rekening houdt met de belangen van anderen, die door jouw handelen tekort gedaan worden?

Ik laat de kwestie nu los en geef de vraag aan jou door, lezer van deze column. Hoe kijk jij hiernaar?  Heeft het bewandelen van het pad naar een gelukkig leven iets egoïstisch in zich? Kan het strijdig zijn met de belangen van anderen, die daardoor dus geschaad worden?

Het zou fijn zijn als je hierover wilt nadenken en je mening hieronder wilt geven. Hopelijk wordt het een boeiende uitwisseling van denkbeelden. En brengen we samen wat licht in de duisternis...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Mart | 25 april 2015

Als het goed is gunt die ander jou ook dat geluk. Geen rekening met anderen houden maakt mij niet gelukkig. Geluk is toch ook geluk om je heen zien? Als dat allemaal in balans is kun je met gerust hart je eigen geluk najagen en de mensen die je lief zijn daarin meenemen

Vivienne Westerhoud | 25 april 2015

In relatie met je kinderen denk ik dat het belangrijkste doel van een ouder is, zijn of haar kind gelukkig te zien worden. Het is bekend dat kinderen gedrag van hun ouders (en later van vriendjes en vriendinnetjes) kopiëren. Dan is het dus juist goed om vol voor je eigen geluk te gaan, zodat je de grootste kans hebt je kinderen tot gelukkige mensen te zien opgroeien. Gewoon omdat je het goede voorbeeld hebt gegeven. En gelukkig is voor veel ouders 'zorgen voor' en 'aandacht geven aan' en 'dingen doen met' hun kinderen een belangrijk onderdeel van hun geluk! Vivienne Westerhoud, www.mamas.nl.

Johanna | 25 april 2015

Gelukkig zijn zonder dat je een ander benadeelt, dat is mijn streven. Dat houdt in rekening houden met anderen, zolang dat reëel is en niet omdat men vindt dat je dingen moet laten of moet doen om hen gelukkig te maken. Dat kan alleen als je dat spontaan kunt doen en er beiden of allemaal gelukkig van wordt. Zoals gezegd je bent niet verantwoordelijk voor andermans geluk, maar misschien kun je anderen soms helpen.

Tonnie | 25 april 2015

De vraag of het bewandelen van het pad naar een gelukkig leven strijdig kan zijn met de belangen van anderen, die daardoor dus geschaad worden, beantwoord ik met een volmondig “ja”. Het kan wel degelijk strijdig zijn. Ik denk dat hiervan voorbeelden genoeg zijn te noemen en dat het geschaad worden van de ander in allerlei vormen en gradaties voorkomt, elke dag en overal. Op de vraag of het iets egoïstisch in zich heeft, is volgens mij geen antwoord te geven. Dat ligt aan de situatie. Bovendien hoeft wat de ene persoon egoïstisch vindt, totaal niet egoïstisch gevonden te worden door een andere persoon. Hier kom je nooit uit.

Cariola | 26 april 2015

Het woord egoïsme heeft bij de meeste een negatieve associatie. Er zijn er ook twee, wat het verwarrend kan maken en wij zijn geneigd om te kijken naar de negatieve, maar egoïsme betekend ook: Het zorgen voor het eigen welzijn. het is een vanzelfsprekende zaak dat organismen, waaronder de mens, op hun eigen welzijn letten. Om de woorden van Jan Jaap te gebruiken: Wie in godsnaam heeft..........

Angeline | 26 april 2015

Ik denk steeds vaker dat we leven in eerste instantie voor onszelf. Hoe meer ik me dat realiseer, hoe meer ik zelf de regie voor mn eigen geluk ervaar. Dat wil niet zeggen dat ik geen rekening houdt met anderen maar ik ben me er meer bewust van dat ik ook dat doe voor mezelf; ik ben deel in de relatie met de ander.

Nellie | 26 april 2015

Hoewel ik ook van de andere reacties niet kan zeggen dat ze niet waar zouden zijn, ben ik het toch vooral eens met Tonnie.

monique | 26 april 2015

wanneer je ooit besloten hebt een kind op de wereld te zetten, ben je daarvoor verantwoordelijk. dat betekent dat je keuzemogelijkheden beperkter zijn tot ze volwassen zijn. voor de rest zie ik geen enkele reden waarom je egoïstisch zou zijn als je je geluk nastreeft.

Veronique | 27 april 2015

Ha Jan Jaap, Wat je bezighoudt ligt eigenlijk op het taalvlak. De Griekse filosofen hebben gewerkt aan een groot begrippenarsenaal. We gebruiken concepten om te communiceren. Langzamerhand zijn die begrippen gevulgariseerd zoals Latijn Italiaans is gewordenet. Liefde had oorspronkelijk 7 vormen. Eros, de verliefdheid die een wolf voor schapen heeft ' om op te eten'. Agape is de verheven Liefde voor het Goede/ Waarheid. Pedastris, de verliefdheid van een leerling voor zijn leraar, omdat hij anders niet open kan staan om te leren. De liefde van de moeder voor haar kind. de Philea als vriendschap voor de alterego en tot slot eigenliefde/ . Jezus en de eerste christenen voegt daar nog een liefde aan toe: de naastenliefde/ fraternite in de zin van solidariteit. Dat was voor een nieuwtje en stond moralistisch de eigenliefde in de weg. Eigenliefde is heel gezond. Je trekt je hand terug van een brandende kaars. Je kiest het aardbeienijsje als je dat het lekkerst vindt. Je kiest voor het goede. Dus: Ken Uzelve, in plaats dat je geheel in de normen en zeden opgaat en je van je (goddelijke) bestemming en plaats in deze wereld vervreemdt. Geluk verraadt vaak het meesterschap na veel ervaring en oefening. Maar zoals Aristoteles al zei; een beetje geluk moet je hebben in het leven. Tja, met pech (plotseling windtegen) schiet je nooit in de roos. Die ervaring en oefening komt eigenlijk ook voort uit eigenliefde. En wat goed is voor jou wordt nog even getoetst aan de Ander. Er is niets mis mee dat je voor aardbeienijs kiest, tenzij de ander graag dat laatste ijsje wil en de 'hoofse liefde ' uit de Middeleeuwen in de weg staat. Good Luck ( beschaving vlgs de Grieken: elkaar iets goeds wensen, beleefd zijn, etiquette, liefde voor schoonheid/ esthetiek) Jan Jaap.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Leven met jezelf, lastig hoor

Hoe vind je mijn neus?  Even een vertrouwelijk gesprek, we hadden het over de dingen waar we in ons leven niet blij mee zijn. Ze had een prachtige neus, een lichte kromming, een beetje Grieks, klassiek, echt mooi... Dat laatste, dat vond ze zelf bepaald niet. Ze vond haar neus vreselijk, al haar hele leven lang, iedereen had een mooiere neus dan zij, ze schaamde zich dood.

Ons uiterlijk, haren, borsten, buik, billen, benen, tanden, schouders, mond, tenen, kuiten, huid, kleur, vingers, handen, voeten, en ga zo nog maar een tijdje door. Er is altijd wel iets dat je flink dwarszit aan je eigen lijf. En waarschijnlijk wel meer dan één ding. Bijna iedereen heeft er last van. De een minder, de ander meer. Je loopt ermee rond, het is nauwelijks of geen onderwerp van gesprek, iedereen ziet het maar ze houden angstvallig hun mond. Volgens jou. Ze willen je natuurlijk ontzien, maar je weet zeker dat het ook de ander opvalt. Het kan niet anders...

De kalende man die krampachtig de laatste haren over zijn kruin kamde en vol angst naar buiten keek of het niet te hard waaide. De vrouw met kleine borsten die onder druk van haar echtgenoot naar de plastisch chirurg toog, hij hield nu eenmaal van grote borsten. En zij hield van hem, dus...  Wat voelde ze zich tot in het diepst van haar vezels aangetast toen hij haar jaren later aan de dijk zette.

Het zijn niet alleen de ‘onvolkomenheden’ aan ons lichaam waar we ons gegeneerd over voelen. De vrouw, al dik over de vijftig, die alleen maar kan slapen als ze haar duim in haar mond stopt. De man die al na één biertje dingen gaat zeggen waar hij zich de volgende dag vreselijk over voelt.

De dingen waarvoor we ons diep schamen.

In volmaakte harmonie leven met jezelf, oef, wat is dat ingewikkeld. Het accepteren, nee beter nog, omhelzen van jezelf. Dit ben ik van top tot teen. Zo zie ik eruit, hiermee leef ik van harte. Ik mag er zijn, nee dat is te weinig, ik ben van belang! Voor mezelf, voor mijn familie, voor mijn vrienden, voor de hele wereld. Ik ben wie ik ben, mijn lichaam en mijn geest, neem mij zoals ik eruit zie en in elkaar zit, zowel lichamelijk als geestelijk.

Leven met schaamte is een (on)aardige sta-in-de-weg voor je geluk. Dat alleen al is een goede reden om het bij kop en kont te pakken en het in de kliko te kieperen. De schaamte is in bijna alle gevallen op niets gebaseerd. Jij bent niet blij met jezelf, in ieder geval niet met bepaalde aspecten van je lichaam of van je wezen. Je veronderstelt daarbij dat anderen het dus ook niet zijn. En dat maakt je angstig waardoor je misschien bepaalde mensen, gelegenheden of omstandigheden gaat vermijden.

Schaamte is een onderwaardering van jezelf. Ik ben niet goed genoeg, die wetenschap.

De bevrijding krijgt een kans als je in ieder geval je schaamte overwint om het bij een dierbare aan de orde te stellen. Een goed gesprek kan een wonderlijke uitwerking hebben, vaak op beiden. Je bent immers niet alleen met je vermeende tekortkomingen. Het losgooien van jouw frustratie over jezelf betekent dat ook de ander je best wil vertellen waar bij hem of haar de schoen wringt. De slotsom van een dergelijk gesprek zal waarschijnlijk zijn dat jouw probleem met jezelf niet herkend wordt door de ander. En dat jij het probleem van de ander volstrekt niet deelt.

Hoe bemoedigend kan een dergelijke ontmoeting zijn. En hoe verbindend, juist omdat je iemand een blik hebt gegund in je ziel en jij ook in het binnenste van de ander mocht kijken. Het is een hele opkikker voor de vriendschap of liefde voor elkaar.

Wie een dergelijk gesprek wel eens gevoerd heeft, weet uit ervaring hoe bevrijdend het kan werken. En hoe de onderwaardering voor jezelf mede daardoor langzaam maar zeker afbrokkelt. Het overwinnen van je schaamte, het in vrede leren leven met jezelf vraagt moed van je, dat zeker. Maar wat je er voor terugkrijgt..!

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Marja | 2 april 2015

Het is inderdaad zo vermoeiend. Ik ben zo bezig met kijken wat ik niet goed doe, dat ik over alles heen kijk wat wel goed gaat. Pas als ik dat patroon herken kan ik het omdraaien. Het kost wel veel energie, maar het levert me inderdaad meer op.

Veronique | 2 april 2015

Bitter in de mond maakt het hart gezond, de Alsem is een balsem, of de bittere beker tot de bodem ledigen zijn alle drie uitdrukkingen die aangeven, dat het toegeven tegen je eigen gevoel in om maar aardig gevonden te worden of onenigheid te sussen, je uiteindelijk een bezwaard hart geven of een beerput creëeren, waar de deksel niet meer op te houden valt, omdat de energie op is. De verbittering moet je een keer verwerken door huilen van spijt dat je jezelf zo ontkend hebt en het jezelf uiteindelijk vergeven. Vergeten moet je het zeker niet, want het is deze opgedane les die je kleur leert bekennen en laat kiezen voor een leven dat je zelf wilt en dat misschien door een hogere macht ook zo voor je bedoeld is. Zoals een ezel een ezel is en jij jezelf en door anderen als zodanig erkend kan worden. Soms aardig en soms niet.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Flair, maart 2015

Eind 2014 werd ik opgebeld door journaliste Manon de Heus. Of ik een bestand van mijn laatste boek kon mailen. Haar chef van weekmagazine Flair had mijn boek gelezen en was er laaiend enthousiast over. Zij kreeg de vraag om er een 4-pagina-artikel over te schrijven.

De bedoeling was dat zij over haar eigen leven en ervaringen schreef waarbij ze mijn boek als referentie zou gebruiken. Begin maart 2015 is het artikel geplaatst in Flair, en ja, het is een indrukwekkend en ontroerend verhaal geworden. Ik was er echt van onder de indruk. Als je het wilt lezen kun je de regel hieronder aanklikken.

Lees hier het artikel in Flair 11 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aart 2015

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diepgravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview Buro Koek, jan.'15

                                                                                                                                                                                                            Op 15 januar 2015 verscheen een uitgebreid interview met mij in de Nieuwsbrief van Interieur- en Architectuurbureau 'Buro Koek' in Den Bosch.

Wat een eer om door een van de eigenaren, Arjan Pijnenburg geïnterviewd te worden over mijn ideeën, over mijn denken en doen en uiteraard over mijn laatste boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko'. Wil je het graag lezen dan kan dat hier.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview 'Wise Mag.' dec. '14

Interview 'Wise Mag.' dec. '14

In decemberuitgave van de glossy "Wise Magazine' staat een uitgebreid interview met mij. 'Wise Magazine' wordt verspreid bij grote onernemingen, notariskantoren, advocaten, hotels, restaurants en dergeljke.

Vier pagina's lang krijg ik de ruimte om te praten over mezelf, mijn achtergronden, de dingen die me zo bezighouden, over geluk uiteraard, de boeken die ik heb geschreven en de workshops die ik geef.  Hopelijk lees je het met veel plezier.

Lees hier het interview in Wise Magazine


Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Tegenslagen

Ze moest even haar ei kwijt, nee, blij was ze niet en dat is zacht uitgedrukt. Het leven zat haar niet mee vond ze en het kostte haar moeite om de zonnige kant van haar bestaan nog te ontdekken. Drie jaar geleden was ze ontslagen, heel onterecht vond ze, en sindsdien had ze zich suf gesolliciteerd. Weliswaar had ze sinds een half jaar weer een baan maar die bleek bij nader inzien toch niet wat ze werkelijk wilde. Dus was ze weer aan het solliciteren geslagen.

Op haar veertiende was haar moeder overleden door een tragisch ongeluk. Sindsdien had ze een rotjeugd gehad, vooral door haar stiefmoeder die haar vader om haar vinger wond. Ze was al op haar negentiende getrouwd, kreeg twee kinderen en eindelijk leek het geluk haar toe te lachen. Niet dus. Haar man bleek nogal te drinken, ze kende hem niet anders, maar lang had ze de hoop gekoesterd dat het wel minder zou worden. Na 11 jaar was het gebeurd en was ze met haar kinderen uit huis gevlucht. Ze woonde nu alleen, had een vriend, de kinderen deden het goed op school, maar nu was haar vriend werkeloos geworden... Nu dat weer, verzuchtte ze!

Ze zat al een tijdje in de put, maar ja, ik heb ook wel heel veel tegenslagen gehad in mijn leven, geen wonder dat het niet goed met me gaat...

 Wat me opviel was dat ze alles wat er mis was gegaan in haar leven zo gedetailleerd kon oplepelen, hoe lang het ook geleden was. Het was een stuk van haar leven geworden, ze droeg het met zich mee. Alle ellende bleef voor haar actueel, was verbonden met haar leven nu. Zwaar en inmiddels niet meer te tillen.

Tegenslagen. Dat woord zegt al genoeg. Als je de dingen die niet mee zaten in je leven voortdurend zo blijft typeren, lijkt het wel of ze los van je staan, alsof jij er niks mee te maken hebt. Het overkomt je ongevraagd, het verziekt je leven, waarom moet mij dat nu overkomen?

 Het is voor sommigen moeilijk te bevatten dat ons leven zo in elkaar zit. Leven moet alleen maar leuk zijn en als het dat niet is, dan moet dat wel op een vergissing berusten, leven moet perfect zijn, die gedachte...

Perfectie bestaat niet. Imperfectie, juist dat is het belangrijkste kenmerk van ons leven. Dingen die we als aangenaam ervaren en dingen die we van niet leuk tot heel erg ervaren, ze komen allemaal op ons pad. Dat is gewoon, iedereen heeft zo’n leven, er is niks anders. En het zijn niet de omstandigheden zelf die ons dwars kunnen zitten maar onze eigen beleving ervan.

Mensen gaan dood, mensen scheiden, mensen kunnen vervelende dingen doen, banen gaan verloren, objectief gezien allemaal standaard. Maar als het je persoonlijk overkomt, als je erbij betrokken raakt, dan voel je de gewone dingen niet meer als gewoon. Het lastige is, je kunt zulke dingen niet vermijden, ze komen op je pad, hoe dan ook en wanneer dan ook. Nee, het IS je pad!

Leven is imperfect, het is een hele kunst om dat voluit te kunnen accepteren. Leven is leuk en niet leuk, daar moet je het mee doen. Leven kent in wezen geen tegenslagen, we kunnen ze wel als zodanig ervaren. Dat ligt dus bij onszelf. Levenskunst is niet het proberen te vermijden van het welhaast onvermijdelijke. Levenskunst is: accepteren dat er van alles op je pad komt, ook de nodige niet-leuke dingen. En levenskunst is vooral: weten hoe je weer overeind komt als je bent neergekwakt, het genoegen proeven weer rechtop te staan in het besef dat je valpartij je iets wezenlijks heeft gebracht, je wijzer en rijker heeft gemaakt.

In die zin zijn tegenslagen maar tijdelijk van karakter. In veel gevallen zijn het juist die momenten die zoveel waardevols toevoegen aan je leven. Shit als mest voor een gelukkig leven...

 Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Esther | 11 maart 2015

Zo is het Jan Jaap. Het heeft alles te maken met hoe je naar het leven met z´n ups en downs kijkt. Shit happens. Leuk is anders, maar blijf er niet in hangen. Dat brengt je helemaal niets.

coco | 11 maart 2015

Lieve Jan Jaap! Wat kun je het toch weer mooi verwoorden en analyseren! Geweldig! Dank je wel dat je dit steeds wilt delen! Cadeautjes zijn het... Weet je dat ik eigenlijk heel gelukkig ben met de tegenslagen en het verdriet dat ik in mijn leven heb gehad? En nog wel (-: ... Ze horen bij mijn leven en ik had ze voor geen goud willen missen.Daardoor begrijp ik die ander met problemen ook zo goed. Weet ik wat ze voelen, welke pijn ze hebben. Voel me daardoor op een bijzondere manier heel rijk. Ik ben dankbaar dat ik van mijn ouders waarden heb meegekregen om die tegenslagen, zoals jij ze noemt, te handlen. Blij ook dat ik een positief en zonnig karakter heb en de minder leuke ervaringen in mijn leven kan relativeren. Dat ik zo intens blij en gelukkig kan zijn met hele kleine dingen... Ik ken ook zeker die donkere kant maar weet ook dat als je echt wilt, je daar altijd weer uitkomt. Ik lijk geboren te zijn als een 'zondagskind', maar ben dat ik geworden door mijn tegenslagen te omarmen, ze niet de koesteren maar ze te accepteren als een deel van mezelf. Ze horen bij mij, het heeft me in balans gebracht en ze hebben me completer gemaakt! Ik zeg dan ook dankjewel tegen ze... Ik ben een geluksvogel!

Els | 11 maart 2015

Beste Jan Jaap, Dank voor je mooie stukje. Shit als mest van een gelukkig leven. Geweldig gevonden! MIjn visie: om tegenslagen positief te kunnen benutten heb je een sterk karakter nodig. En tegenslag is juist hetgene dat werkelijk het karakter sterkt! Tegenslag positief benutten vereist moed om je eigen zwakheden, tekortkomingen en blunders onder ogen te zien, zodat je ervan leert en er bovenuit kunt groeien. Dus leer van je tegenslagen en maak er gebruik van. Opkrabbelen, het stof uit je kleren slaan en weer opnieuw beginnen. Ik wens je alle goeds, Els

Jeanine | 12 maart 2015

Heerlijke verfrissende kijk op tegenslag! Shit, mest voor een gelukkig leven! Zeker waar! Die hou ik er in! ????????

Katja | 12 maart 2015

'Je wordt niet gelukkig of ongelukkig door wat je meemaakt, maar door hoe je omgaat met wat je meemaakt' Peter Faber

Jolanda | 22 maart 2015

Bedankt Jan Jaap. Mooie blog op het juiste moment in mijn mailbox. Ik deel hem even ...

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk, hoe doe je dat?

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt.

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn twee boeken ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko' verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: 'Geluk, hoe doe je dat?'. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 6 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook de mogelijkheid om gelukkiger te worden, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je met een aantal mensen (minimaal 6) deelnemen meld je dan per e-mail aan: voelje@goedinjevel.nl  Ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhandel geïnteresseerd, dan kun je dat ook via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 6 deelnemers t/m grotere groepen/zalen                  

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Jouw vrijheid van meningsuiting

Naar aanleiding van de aanslag in Parijs, de gebeurtenissen in België in januari 2015 en alle discussies die daarop losbrandden plaatste ik op mijn facebookpagina het volgende bericht:

“Al een tijdje verdiep ik me in het debat over de vrijheid van meningsuiting. Gisteren ook weer op tv, vanochtend weer op de radio. Al die mensen die een mening hebben, ik hoor en zie er veel langskomen. Veel mensen vinden dat de wet de norm is, dus tot aan die grenzen kun je gaan. Dus dat is niet alleen vrijheid van het uiten van je mening, maar ook de vrijheid anderen moedwillig te beledigen en te kwetsen. De wet staat dat toe, dus is het goed. Het voelt voor mij (mijn mening slechts) heel krom dat mensen aan mij respect vragen voor het feit dat ze anderen respectloos behandelen...”

Tweeëndertig mensen reageerden op mijn verzuchting. Veel ervan waren blij met mijn woorden, zij voelden dat ook zo. Zij verzetten zich tegen de vrijheid die mensen soms nemen om alles maar te zeggen en te schrijven. Zij stellen het fatsoen als norm, niet de ruimte die de wet biedt. Anderen doen dat juist wel, de wet geeft de ruimte aan, iedereen mag zeggen, schrijven en tekenen wat hij wil. Dat is in wezen dus niet begrensd. Het gaat dus om de vrijheid je mening te mogen uiten, ook als je daarmee anderen beledigt, kwetst of schoffeert.

Veel mensen kennen de wettekst niet letterlijk, dus heb ik die nog maar eens opgesnord. Het gaat om artikel 7 van onze grondrechten, vastgelegd in de Grondwet:
            _______________________________________________________________________________

1. Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.

2. De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een radio- of televisieuitzending.

3. Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de voorgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen toegankelijk voor personen jonger dan zestien jaar regelen ter bescherming van de goede zeden.

4. De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van handelsreclame.

            _____________________________________________________________

In de uitgave ‘De Grondwet in eenvoudig Nederlands’ is dit artikel wat begrijpelijker uitgelegd:

         _______________________________________________________________

In Nederland mag je zeggen en schrijven wat je denkt zonder daar eerst toestemming voor te vragen. Maar de rechter kan je achteraf wel straffen, als je iets zegt of schrijft dat niet mag volgens een ander artikel van de Grondwet of een andere wet.

Uitleg

In dit artikel is de vrijheid van meningsuiting geregeld. In onze democratie is het zo dat je niet eerst toestemming hoeft te hebben voordat je iets schrijft of zegt. We hebben in Nederland dus geen censuur. Dat betekent niet dat je alles mag zeggen en schrijven zonder dat je daarvoor straf kan krijgen. Dat kan namelijk wel. Als je bijvoorbeeld iets zegt dat voor andere mensen kwetsend of beledigend is, kunnen ze naar de rechter gaan. De rechter kan dan toch nog een straf opleggen.

Dit artikel geldt ook voor radio of televisie. Ook radio- en televisieomroepen mogen uitzenden wat ze willen. Ook zij kunnen achteraf straf krijgen als ze zich niet aan andere wetten hebben gehouden. Het artikel geldt ook voor toneel of film.

Er zijn wel uitzonderingen. De overheid kan bijvoorbeeld van tevoren regels opstellen voor jongeren onder de 16 jaar, zoals gebeurt bij de filmkeuring.

Voor reclame gelden ook andere regels. De overheid mag bijvoorbeeld een reclamebord in een natuurgebied verbieden.

            ________________________________________________________________________________

De grenzen van de vrijheid je mening te uiten worden dus niet vooraf bepaald maar kunnen op verzoek door de rechter worden aangegeven. De rechter onderzoekt en constateert of andere (grond)wetten door de genomen vrijheid worden overtreden.

Het lastige van nogal wat discussies over de vrijheid van meningsuiting is dat de wet en de fatsoensnormen bijna altijd door elkaar worden gehaald. De wet is duidelijk. Er is geen censuur, alles kan, totdat iemand zich door een ander ernstig benadeeld voelt. Dan kan hij de rechter vragen de grens te bepalen en de ander te straffen.

Wat het fatsoen betreft ligt het wat anders. Het ingewikkelde is dat iedereen voor zichzelf fatsoensnormen aanlegt. Weliswaar zijn de meeste mensen het in grote lijnen wel met elkaar eens maar uiteindelijk blijft fatsoen toch iets heel persoonlijks. Wat de een nog fatsoenlijk vindt kan voor de ander bijvoorbeeld veel te ver gaan. Een diepgaande discussie over fatsoen, daar kom je nooit en te nimmer uit.

Elkaar pijn doen is overigens sowieso onvermijdelijk. Leven en pijn zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden. Als je naar eer en geweten dingen zegt, doet en laat, zijn er altijd wel mensen in je omgeving die je dat niet in dank afnemen. Mensen voelen zich beledigd of gekwetst als gevolg van jouw woorden of daden, hoe omzichtig en tactvol je ook bent Als je niet wilt dat anderen zich zo voelen, ben je roerloos geworden, je kunt letterlijk geen kant meer op, je kunt je eigen leven niet leiden. Je hebt van de mening en gevoelens van anderen de maatstaf van je eigen leven en functioneren gemaakt. Zij bepalen je leven, niet jij.

Een vrouw schreef in een reactie op mijn facebookbericht : Je kunt niet van alles wat je zegt of tekent of beeldhouwt of wat dan ook, inschatten wat het effect is.” Dat is zo. Ze schreef ook dat sommige mensen zich wel heel snel beledigd en gekwetst voelen. Ook dat is zo. Een man stelt ‘dat je iemand beledigd of gekwetst hebt als diegene dat zo voelt’. Ik ben het met die  uitspraak niet eens. Iemand beledigen of kwetsen vraagt moedwilligheid, de boze opzet om iemand in negatieve zin te raken. Zolang je oprecht je leven leidt en dus niet de intentie hebt om wie dan ook onaangenaam te bejegenen, kwets en beledig je niet maar kan het zijn dat een ander dat wel zo voelt. In dit geval zou de ander er verstandig aan doen zich op de hoogte te stellen van de bedoelingen. Een goed gesprek zal dan duidelijk maken dat er van kwetsen of beledigen geen sprake was...

Wat me wel verbaast is dat degenen die zo pleiten voor een volstrekte vrijheid van meningsuiting, inclusief  het recht om een ander moedwillig te kwetsen, beledigen, schofferen, er meestal van uitgaan dat de ander zal reageren binnen de grenzen van de wet. Als die ander het niet met ze eens is kan hij zich immers beklagen bij de rechter? Iemand die zich tot in het diepst van zijn ziel gekrenkt voelt en niet over dezelfde scherpe pen of scherpe tong beschikt kan zich volstrekt machteloos voelen. En de stap van machteloosheid naar boosheid en naar fysiek geweld is dan gemakkelijk gezet. Een klap voor je kop is voor sommigen een logische reactie op de klap die ze in hun geest ervaren. Gelijke munt...

Nee, ik pleit allerminst voor geweld in welke vorm dan ook, noch voor lijfelijk geweld, noch voor geestelijk geweld. Het is beide verfoeilijk, maar beide zijn in het licht van de omstandigheden soms wel begrijpelijk. We zijn immers allemaal anders. Zoals gezegd zijn er mensen die nogal snel op hun tenen zijn getrapt. En er zijn er die alles langs hun koude kleren laten afglijden. Ertussen huizen een groot aantal varianten. Wat we ook van de houding van anderen vinden, we hebben ermee te maken en het lijkt me goed om daar rekening mee te houden in de omgang met mensen.

De neiging van velen om duidelijk te maken hoe de wereld eruit zou moeten zien, hoe iedereen met de vrijheid van meningsuiting zou moeten omgaan of aan welke fatsoensnormen iedereen zou moeten voldoen, lijkt niet erg productief. Je kunt nu eenmaal niet in je eentje de wereld veranderen. Het is zinvoller om het klein te houden, bij jezelf dus. Waar sta ik zelf, hoe doe ik zelf, hoe is mijn houding ten opzichte van anderen, hoe wil ik anderen bejegenen? Daar gaat het werkelijk om. Jij, jouw maat, jouw grenzen.

Het is niet de ruimte die de wet je biedt die per definitie de maatstaf zou moeten zijn in jouw dagelijkse leven. Je hoeft geen 130 te rijden, ook al is het toegestaan...Welke ruimte hoort bij jou, dat is wat telt. Het gaat om jouw hoogstpersoonlijke vrijheid van meningsuiting, door jou zelf in alle vrijheid begrensd... 

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas Eijsbouts | 11 februari 2015

Bon Jour JJ, Het is goed te weten dat dat gemompel over de vrijheid v.m. te denken geeft en het deed me denken aan een "grap" van Godfried Bomans z.g., die een keer tegen iemand - die lelijke dingen over hem had geplaatst in een weekblad - die hem wilde groeten op een receptie volstond met te zeggen: "Mijnheer ik neem u niet waar" en dat ben ik nooit vergeten….

victoria | 12 februari 2015

Lieve Jan Jaap, als men denkt dat zij kunnen zeggen wat zij willen zonder een reactie terug te krijgen, leven ze in een utopisch wereld. Het is een natuurlijk proces, actie - reactie. Ik ben voor de vrijheid van de geest zolang deze niet de ander kwetst en gezien wij niet ieder mens kennen, sta ik achter de quote: "your words have power, use them wisely"

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een gelukkiger 2015

Op 19 december2014 stond er een prachtig interview in de Volkskrant met de Denker des Vaderlands, de filosoof René Gude. Hij staat aan de vooravond van zijn overlijden aan een ernstige vorm van kanker. Ondanks dat heeft hij de kracht gevonden om dit interview af te geven. Hij kijkt terug op zijn leven en doet dat in de vorm van tien levenslessen. Ze hebben diepe indruk op mij gemaakt. Zo op de grens van het nieuwe jaar 2015 zijn deze levenslessen hopelijk een stimulans om je eigen leven en geluk eens onder de loep te nemen. Ik wens je van harte een gelukkiger 2015.  Jan Jaap van Hoeckel                                                                        

Het complete interview is te lezen via deze link (http://bit.ly/1v9eRV2) van de Volkskrant. Je moet dan wel eerst inloggen of jezelf registreren

 

 


 

Interview met René Gude. Denker Des Vaderlands, door Wilma de Rek in de Volkskrant van 19 december 2014.

 Wat zou je anders aanpakken als je je leven opnieuw mocht leven?                                                    

                 

 Les één: ga vooral te rade bij anderen 

'Ik zou vermoedelijk niks anders doen. Omdat ik niet zo ontevreden ben met hoe het is gegaan. En ook omdat ik denk dat ik het allemaal niet beter had kunnen weten dan ik wist toen ik het deed. Ik zou er zeker weer een bende van hebben gemaakt.

'Maar ik zou mezelf wel iets toewensen. Namelijk dat ik efficiënter gebruik had kunnen maken van de ervaring van anderen in het uitvinden van mijn eigen, hoogstpersoonlijke weg door het leven. Ik heb te vaak gedacht dat ik het zelf moest uitzoeken. Voor een deel is dat ook de geest van de tijd: we hebben een individualistische sfeer opgetrokken waarin mensen het idee hebben dat ze het allemaal zelf moeten doen, daar is de nadruk ook erg op komen te liggen: op zelf, op origineel, op creatief, op nieuw, op persoonlijke excellentie.

'Je moet zelf uitzoeken hoe je na je opleiding een zelfstandig bestaan opbouwt en een eigen gezin; als er in dat eigen gezin iets misgaat, moet je zelf bedenken hoe je die echtscheiding doorleeft; je moet flink zijn als je door een recessie uit je baan getikt wordt; je moet na je pensionering zelf maar bedenken wat je gaat doen, zonder het vangnet van je werk, met de erkenning en het inkomen dat daarbij hoort.

'Je moet alles maar een beetje zelf uitzoeken, lijkt het. Maar dat is natuurlijk onzin. Het is onzin want alles ís al uitgezocht, door iedereen die dat ook weer hoogst individueel en strikt persoonlijk heeft gedaan. Les een: ga vooral te rade bij anderen.'

Wat zijn concrete momenten waarvan je denkt: toen had ik moeten terugvallen op anderen?


Les twee: niet meer twijfelen dan nodig is, je leert er verder niks van

'Nou, om te beginnen tijdens mijn studie. Ik heb vijf jaar sociale geografie gestudeerd voor ik erachter kwam dat die studie niet bij me paste en dat ik bij filosofie moest wezen. Vreselijk. Mensen die gaan studeren, zien een soort grabbelton voor zich, een vergaarbak van opleidingen die ook nog eens elk jaar verandert.

'Als ik beter had geweten wat geografie was, als afzonderlijke studierichting ten opzichte van andere studierichtingen, had ik sneller kunnen besluiten dat ik iets anders moest doen. Wie gaat studeren, moet dat doen in het besef dat je je een taak in het bestuderen van het universum eigen kunt maken, in de wetenschap dat er anderen zijn die andere delen bestuderen. Als ik beter had geweten waar mijn taakje lag, zou ik minder vertwijfeld zijn geweest.

'Om mijn geliefde Descartes aan te halen: als je voor zo'n baaierd aan studiemogelijkheden staat en eigenlijk geen idee hebt waar je moet beginnen, ben je weliswaar vrij - want je bent vrij om iets te kiezen - maar het is wel de laagste vorm van vrijheid. Wanneer je blijft hangen in al die mogelijkheden en de twijfel daarover, komt er niks van je terecht. Je bereikt pas de hoogste graad van vrijheid als je uit alle oneindige mogelijkheden díé studierichting kunt kiezen waarvan je denkt: that's it. En dat je dan ook niet meer twijfelt.'

Vrijheid is gebondenheid?

'Zo is dat. Les twee: niet meer twijfelen dan nodig is, je leert er verder niks van.'

Je bent tijdens je studie getrouwd, kreeg al jong twee zoons, Jink en Tibo, ging scheiden en hertrouwde met Babs. Jullie vieren zijn een hecht gezin geworden. Wat is de belangrijkste les die je aan ouders zou willen nalaten?                          

 

Les drie: blijf in de buurt van je kinderen!

'Blijf in de buurt! Les drie. Kinderen komen nooit gelegen, zelfs niet als ze in een sfeer van liefde, kusjes, bloemetjes en snoeperige wiegjes zijn verwekt; ook dan heb je als ouders geen idee waar je aan begonnen bent. Maar wat je ook doet, blijf in de buurt van je kinderen. Dat wil niet zeggen dat je niet mag scheiden van je partner, ik heb het nu alleen over je kinderen.'

En volwassen kinderen, moeten die in de buurt van hun oude ouders blijven?


Les vier: eigenlijk de allerbelangrijkste levensles, streef naar ruimdenkendheid

'De meeste wijsheidsleren en religies geven wel zo'n soort 'eert uw vader en uw moeder'-opdracht. De Chinese wijsgeer Lao Tse zegt: als religies ouderliefde zo nadrukkelijk voorschrijven, dan is die kennelijk afwezig; zodra je geboden voor iets moet introduceren, is het dus niet vanzelfsprekend. Ik ben zelf geen voorstander van het 'zo is de natuur nu eenmaal'-denken: het leuke is juist dat mensen geen dieren zijn. En het gezin is een cultuurfenomeen, een institutie.

'Dus wanneer je die ouderliefde niet voelt, zul je toch aan de slag moeten. Zet je maar over eventuele ergernissen heen. Je kunt liefde niet in contracten vangen, maar ruimdenkendheid en grootmoedigheid maken elke samenscholing van mensen gemakkelijker. Les vier, eigenlijk de allerbelangrijkste levensles: streef naar ruimdenkendheid. Daar kun je jezelf in trainen.'

Is ruimdenkendheid niet ook een kwestie van intelligentie?

Mensen die elkaar wrokkig de tent uitvechten, met vechtscheidingen en dergelijke, zijn misschien gewoon een beetje dom. 'O nee, dat kan ons ook overkomen - niet dat ik wil zeggen dat ik nou zo intelligent ben. In mijn familie sleept al een hele tijd een stomme ruzie over een erfenis, echt waardeloos. En ik heb me daarin helemaal niet ruimdenkend opgesteld, eerder woedend en wrokkig.

'Descartes wees er overigens op dat mensen met een snel verstand, dus die heel vlug verbanden zien, een achterstand hebben op mensen die moeite moeten doen om iets door te krijgen. De eerste soort lost pijlsnel situaties op en springt door naar het volgende ding.

'Die mensen vergeten wat ze gedaan hebben en doorleven hun ervaring van hoe de wereld in elkaar zit minder. Terwijl iemand die niet zo intelligent is - Descartes rekende zichzelf daar nadrukkelijk toe - moeite moet doen. Eerst ziet hij het niet, dan nog niet, maar op een gegeven moment breekt het inzicht door - en dan beklijft het ook; dan is er iets verworven en eigen gemaakt.'

Die ruzie in je familie: wat heb jij daarin verkeerd gedaan?

 

Les vijf: maak ruzie! Als je ruzie maakt, ben je in elk geval geïnteresseerd

'Ik denk dat ik te benauwd ben geweest. Ik heb heel lang dingen niet goed zien gaan, maar was bang erover te beginnen. Ik heb de ruzie vermeden. Les vijf: maak ruzie!

'Je hebt eigenlijk drie modussen waarin je tegenover mensen kunt staan. Je houdt van ze, je maakt ruzie met ze of ze laten je onverschillig. In de eerste twee gevallen gaat het om positieve betrekkingen. Als je ruzie maakt, ben je in elk geval geïnteresseerd: je wilt iets, er moet iets. Het derde geval, onverschilligheid, is erg, althans als het om naasten gaat.

'Onverschilligheid is het tegenovergestelde van liefde én van haat. Die ruzie is overigens geen doel, maar een middel; je moet het wel proberen te beperken tot een constructief minimum. Er is frictie, die moet uit de weg en soms kan dat niet zonder ruzie. Wie ruzie mijdt, belandt uiteindelijk bij onverschilligheid en als je eenmaal in onverschilligheid terechtkomt, ben je verloren.

 

Les zes: wees trouw. Trouw is ook weer een cultuurding waar je zelf voor kan kiezen

'In liefdesrelaties denk ik verder dat trouw heel belangrijk is. Les zes: wees trouw. Trouw in de zin dat je begrijpt en erkent dat twee levens die voortdurend bij elkaar zitten, af en toe een beetje uit elkaar kunnen gaan; maar dat je dat niet laat verzanden in onverschilligheid. Natuurlijk word je soms moe van elkaar of interesseert het je even minder wat de ander doet, maar dat zijn dus momenten waarop trouw om de hoek komt kijken.

'Trouw is ook weer een cultuurding, iets dat niet is ingegeven door de natuur maar waar je zelf voor kan kiezen. Als je voor iemand kiest, beloof je elkaar dat je die momenten van onverschilligheid probeert te beperken en in elk geval je godvergeten best voor elkaar gaat doen.'

Ben je Babs altijd trouw gebleven?

 

Les zeven: het heeft niet zo veel zin uit pure trouwigheid je hele leven bij iemand te blijven die niet bij je past

'Ja. Ik ben niet moralistisch hoor, laat iedereen vooral hupseflupsen wat-ie wil. Maar op een gegeven moment hingen er reusachtige billboards in de stad met de tekst: 'Vreemdgaan geeft kopzorgen'. En ik dacht: verdomd, dat is waar. Overigens begint het natuurlijk wel met de keuze van de juiste partner, Babs is een heel slimme zet van mij geweest. Les zeven: het heeft niet zo veel zin uit pure trouwigheid je hele leven bij iemand te blijven die niet bij je past. Dan ben je wel trouw aan die ander, maar niet aan jezelf.'

Hoe zorg je dat je gelukkig bent met jezelf?

 

Les acht: mensen die te kritisch zijn op zichzelf, moeten milder worden

'Dat is een moeilijke. Je hebt mensen die van huis uit redelijk tevreden zijn met zichzelf, en mensen die dat van huis uit niet zijn. Ik hoor bij de laatste soort. Ons soort mensen moet uitkijken dat we niet een zelfbeeld creëren dat nog veel lager is dan het beeld dat de buitenwereld van ons heeft. Dat is een valkuil, een defensieve weg naar geluk, je dekt je in tegen afwijzingen. Als iemand dan zegt: ik vind jou een zak, zeg jij: neeee, het is veel erger: ik ben een klóótzak. Het lijkt een slimme strategie maar dat is het niet. Want wij mensen zijn helemaal niet zo goed in het inschatten van wat andere mensen van ons vinden. Misschien vinden die anderen jou wel heel oké.'

Dus?

Les acht: mensen die te kritisch zijn op zichzelf, moeten milder worden. Als je min over jezelf denkt, loert de depressie, waarbij je in een dal van narigheid zakt en van onvrede over jezelf; waar je familie je niet meer kan bereiken en een psycholoog jaren voor nodig heeft. Ik ken dat gevoel heel goed.'

Als je ooit reden had om depressief te zijn is het nu, in het aanzicht van de dood.

 

Les negen: Zorg dat je geen rare fantasieën krijgt over een laatste periode waarin het leven vrij is van stress, vrij van kibbelen met je partner

'En nu heb ik er geen last van. Ik weet sinds een paar maanden dat het binnenkort echt definitief is afgelopen. Dat maakt me ontzettend verdrietig, want ik vind het leven op dit moment juist zo verschrikkelijk leuk; maar het maakt me niet depressief. Ik ben, toen ik de doodstijding kreeg, ook nooit op het idee gekomen om alles vanaf dat moment héél anders te doen.

'En misschien zou dat wel een tip kunnen zijn voor mensen bij wie het einde nadert, les negen: dat je niet denkt dat je alle gewone beslommeringen waarin je vroeger gevangen zat, opeens achter je moet laten. Zorg dat je geen rare fantasieën krijgt over een laatste periode waarin het leven vrij is van stress, vrij van kibbelen met je partner, vrij van zorgen over god mag weten wat.'

Want als je dat doet, verklaar je eigenlijk met terugwerkende kracht je leven voor mislukt?

'Ja, je verklaart je leven voor waardeloos. Want al dat gekibbel en al die zorgen, dat wás je leven. Door min of meer door te gaan met wat je altijd gedaan hebt, stem je in met wat je gedaan hebt. En je hoeft niet eerst dood te gaan om daar achter te komen.

 

Les tien en slot: neem steeds de tijd om terug te kijken naar wat je hebt gedaan, en doe dat met een zekere mildheid

'Ik had tijdens mijn quarterlife-, midlife- of god weet welke crisis natuurlijk ook al kunnen verzinnen dat de oplossing niet lag in het omgooien van het roer, om vervolgens naar een nieuwe toekomst toe te knallen. Wie denkt dat hij alles volledig verkeerd heeft aangepakt, laadt zichzelf op met de ambitie om het allemaal héél anders te gaan doen. En dat is zwaar. Misschien lukt het, maar het is zwaar. Je kunt misschien beter een beetje instemmender kijken naar wat er is geweest. Dan wordt het leven draaglijker.'

Stel dat de almachtige en volgens jou niet bestaande God je een jaar of tien geleden deze keuze had voorgelegd: worden wie je nu bent en beroemd maar relatief jong eindigen als Denker des Vaderlands, of min of meer anoniem 85 worden?

'Om te beginnen zou ik willen dat die niet bestaande God roken gezond had gemaakt. Een pakje Lucky's a day keeps the doctor away - weg met die appels. En verder had ik gekozen voor in alle anonimiteit 85 worden. Met Babs, Jink en Tibo en hun kinderen tot op hoge leeftijd wandelingen maken in de Alpen: dat lijkt mij het mooiste wat er is.'

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit boek verandert je denken over geluk

Dit boek verandert je denken over geluk

Na 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' is dit het tweede boek van Jan Jaap van Hoeckel waarin geluk centraal staat. Wat is geluk eigenlijk? Bijna iedereen heeft daar een andere mening over. Geluk is voor iedereen verschillend, je kunt dus niet zeggen wat geluk is. Geluk is een gevoel. Of: geluk zijn momenten. Heel verwarrend dus.

Dit boek maakt daar korte metten mee. Het geeft een duidelijke definitie van geluk, die voor iedereen geldig is. Dit boek legt ook uit welke hoofdschakelaars je in jezelf om moet zetten om geluk daadwerkelijk een plaats te kunnen geven in je leven. Voorgoed! Daarnaast staan er in dit helder en leesbaar geschreven boek tientallen anekdotes, voorvallen en observaties uit het dagelijks leven die duidelijk maken wat er allemaal in de kliko kan. En hoe je daardoor gelukkiger kunt worden. Bij elke boekhandel en internetboekhandel verkrijgbaar. Prijs: € 16,95

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Geen houvast aan jezelf

Jaren zestig, jonge meid, klein dorp. Een avondje op stap, ze moest om één uur thuis zijn, maar dat was ze niet, zo doen jonge meiden soms. De grip van vaders en moeders op hun kinderen neemt bijna met de dag af als ze de zestien zijn gepasseerd. Logisch, ze groeien toe naar hun zelfstandigheid, al op het moment dat ze in de wieg liggen begint het al, heel heel langzaam. Aan het einde van de puberteit gaat het ineens met grote stappen, hoe lastig ouders dat ook vinden.

Rond vijven kwam ze thuis, dronken en uitgelopen, probeer dan maar eens zachtjes de trap op te klimmen. Haar ouders waren al klaarwakker bij haar eerste stap. Vader stormde de slaapkamer uit. Wat is dit!? Zij klom verder, de vraag negerend. Waar ben je geweest? Naar de kroeg kwam er met moeite uit. Zo laat? Er kwam niks redelijks meer uit haar, vader droop vloekend af.

Vier maanden later ging ze naar de dokter, zij dacht het, hij wist het. Zwanger. In een klein dorp, jaren zestig. Ze kreeg haar kind, een dochter, ze heeft haar niet mogen zien. Het meisje werd geadopteerd en groeide op in een ander gezin in een ander dorp, ver weg van haar geboorteplaats. De stiefouders deden hun best maar bleken minder goede opvoeders dan ze zelf gehoopt hadden. Toen ze negentien was vertrok ze, geharnast, dat moest wel om zich in het gezin staande te houden.

We zijn nu veertig jaar verder, de vrouw heeft het niet gemakkelijk. Inmiddels getrouwd, twee kinderen, het lijkt goed te gaan maar dat gaat het niet. Ze voelt zich verloren, weet niet wat ze wil en weet vooral niet wie ze is. Haar pogingen om in contact te komen met haar biologische moeder draaiden op niets uit, ze wilde geen contact. Punt. Daar moest ze het mee doen.

Haar harnas kan ze niet van zich afschudden, ze wil het zo graag maar het gaat niet. Haar man wil haar helpen, het lukt hem niet. Ze voelt zich, tja, hoe voelt ze zich? Niet gelukkig, onbestemd, een beetje de weg kwijt, ze weet niet wat ze moet doen om hier vanaf te komen. Een man, twee kinderen, een mooi huis, een baan voor halve dagen, alles klopt. Haar gevoel niet. Ze zoekt hulp en krijgt die nu.

Ik zie ze vaker, mannen en vrouwen die om welke reden dan ook hun ouders niet kennen. Ze leven met een handicap. En geen kleintje ook. Hoe moet je jezelf leren kennen? Wie ben je? Hoe komt het dat je doet wat je doet? Normaal gesproken wordt dat wat van je ouders in je zit, door hen samen met jou geactiveerd en ontwikkeld. Al zou je maar één van je ouders niet kennen, dan groei je al scheef op, alleen het stuk van je ene ouder wordt ontwikkeld, het andere stuk in je niet.

Wie door beide biologische ouders liefdevol is grootgebracht kan zichzelf plaatsen. En ook al waren je ouders geen sterren in het opvoeden dan nog weet je wie ze zijn. Je kent je ouders, je weet hoe ze zijn, je herkent ze beiden in jezelf, jij bént immers je ouders, moeders genen, vaders genen in jouw verenigd. Dat is bij iedereen zo, ook bij kinderen die hun ouders niet kennen. Maar in dat geval is de referentie er niet, je weet niet wat in jouw aard genetisch is geërfd en wat is aangeleerd. Je hebt geen houvast aan jezelf.

Wie hiermee worstelt heeft een lange weg te gaan. Het lijkt wel of zulke mensen opnieuw geboren moet worden uit zichzelf. Ze zijn hun eigen vader en moeder, zij zijn hun enige referentie. Geen houvast aan hun verleden, wel aan de opvoedouders, wat stukken van hun gedrag kan verklaren. Zij moeten het met zichzelf zien te redden, in vrede leren leven met onverklaarbaar gedrag en gevoel, met onverklaarbare eigenschappen en karaktertrekken.

Als je in dit schuitje zit, heb je bergen te verzetten. Maar je boekt je eerste winst op het moment dat het bij doordringt hoe het komt dat je geen houvast hebt aan jezelf. Dat het logisch is dat je in verwarring bent over je identiteit. Het is een moeilijke klus om verlost te worden van de vraag wie ben ik? Ook al ben je door opvoedouders met alle liefde en toewijding omgeven en grootgebracht, dan nog mis je die zelfherkenning die afhankelijk is van het kennen van je biologische ouders.

Als kinderen hun ouders kennen worden er veel problemen voorkomen. Zowel biologische en niet-biologische ouders als de kinderen / inmiddels volwassenen zouden er alles aan moeten doen om dat, hoe dan ook, mogelijk te maken.            

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ijsvogeltje | 3 september 2014

Ja, wat lijkt het me moeilijk om vanuit je biologische ouders geen referentiekader te hebben. Problemen met je identiteit liggen op de loer. Wat heb je dit bijzonder mooi beschreven Jan Jaap! Ik ben gezegend met het opgroeien met beide ouders. Nu ze ouder worden (en ik dus ook), begin ik steeds meer van hun in mezelf te herkennen. De mooie, maar ook de minder mooie kanten.....

Sjoerd Jaspers | 4 september 2014

Heel herkenbaar! Mijn zussen en ik zijn allen geadopteerd waarbij mijn zussen contact hebben met hun biologische moeder. Helaas is dat mij (nog) niet gegund maar gelukkig heb ik wel een foto van mijn moeder mogen ontvangen. Daarnaast weten wij niets over onze vaders. Ik merk in mijn dagelijks leven dat ik vaak aan het invullen ben. Dit veroorzaakt wel stress, misverstanden en je bent bezig je zelf te verliezen. Waarbij ik nu ook bezig ben met de vraag "Wie ben ik"? De kern van het probleem is dus dat ik niet kan spiegelen met mijn biologische ouders. Deze link had ik zelf niet gemaakt maar ik ben jou erg dankbaar dat jij mij hierop heb gewezen. Het geeft mij nieuwe zichtlijnen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑