goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Wie ben jij?

Een van de belangrijkste vragen in je leven is toch wel: wie ben ik? Niet dat je er ooit een afdoend antwoord op zult vinden, maar het is goed dat je je ermee bezighoudt. Al was het alleen maar om uit te vinden wat je werkelijk wilt, wat bij je hoort, hoe je je leven wilt leiden. En om te ontdekken wie en wat jou ervan afhoudt om jezelf te zijn en je eigen weg te gaan. In regenstelling tot wat je vaak denkt, blijk je juist zelf de boosdoener te zijn. Het vergt moed om dat te durven inzien en om stappen te zetten om jezelf vrij te maken en te hervinden.

Een misschien wel even belangrijke vraag is: Wie ben jij? Wie ben jij, man, vrouw, broer, vader, moeder, zus, vriend, vriendin, kind, collega? Wie zijn jullie, mensen in mijn leven? Hoe goed ken je de mensen eigenlijk met wie je omgaat? Wat weet je van de ander en wat weet de ander van jou? Je bloedeigen broer of zus? Je partner? Je collega’s? Je vrienden? Hoe meer je van de mensen in je leven weet (en omgekeerd uiteraard) hoe hechter de band. Andersom is dus ook waar: hoe minder je van elkaar weet, hoe groter de afstand.

Onlangs een avondje bij vrienden doorgebracht, een mooie avond was het, de gesprekken reikten dieper en dieper. Nee, mijn vader heeft nog nooit echt met mij gepraat! De man kon zijn verdriet erover nauwelijks verbergen toen hij het zei. Vader en zoon, al zo’n veertig jaar geen echt contact, geen gesprekken over hun leven, over de dingen die ze bezighouden, geen uitwisseling van gevoelens. Zo’n veertig jaar afstand...

Iedereen is waard om gekend te worden. Iedereen heeft onvermoede dieptes. We maken allemaal veel mee, hebben een rugzak te dragen, we kennen vreugdes en verdriet, draaien soms de mist in, leveren soms ongekende prestaties. En worstelen met bepaalde dingen in ons leven. Niemand uitgezonderd. Wat weet jij eigenlijk van de ander? En wat weet de ander van jou?

Twee vrouwen op een verjaardagsfeestje, schoonzusjes. Ze kenden elkaar al vele jaren en konden het goed met elkaar vinden. Het gesprek ging over zekerheden en twijfels. Zei de een ineens: Oh, ik ben zo onzeker! Ik vind het doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten, ik weet nooit wat ik moet zeggen. Meestal ga ik zulke confrontaties uit de weg. Ik denk altijd, zouden ze me wel interessant genoeg vinden? Wat heb ik nou te zeggen?

De ander keek haar met grote ogen aan. Huh? Jij? Ze barstte in een onhandig lachen uit. Nou, daar begrijp ik niks van, nou ken ik je al zolang en ik ben altijd heel jaloers op je. Zo zeker als jíj overkomt, jouw kracht, zoals jíj met mensen omgaat! Verbazing alom, voor vrouw één was het precies andersom. Zij vond de ander juist zo zeker van zichzelf en assertief.  Elkaar zo vaak gezien en zo vaak gesproken. Maar wat er echt in de ander omging, hoe de ander echt in elkaar stak, nee, ze hadden al zoveel jaren geen benul. Dit gesprek opende een poort, ze werden andere mensen in elkaars ogen.

Een man ging een avondje uit eten met een vriendin die hij al een jaar of zes kende. Hij pikte haar thuis op, zag daar op een kastje een foto staan van haar familie en zei: Wat lijk je op je broer!  Ze keek hem verdwaasd aan en schoot in de lach! Dat kan helemaal niet, ik ben geadopteerd, dat is mijn biologische broer helemaal niet, hahaha!  Vrienden. Maar elkaar kennen? Het werd een prachtige avond, haar verhaal over haar verleden was adembenemend, zo boeiend, zo ongelooflijk. Ook hij brak toen los, ook zijn verleden kende veel turbulenties. In één avond was de vriendschap fundamenteel veranderd. Vanaf die avond keken ze volstrekt anders naar elkaar, ze waren andere mensen geworden. Hun vriendschap was vanaf dat moment zoveel sterker, persoonlijker en waardevoller.

Wie ben jij? Je doet jezelf een groot plezier om je te verdiepen in de mensen in je leven. Om oprecht geïnteresseerd vragen te stellen, goede gesprekken te voeren,  een beetje diepzee te duiken. En op die manier ook jezelf wat meer te openen voor de ander. Het klinkt misschien allemaal logisch, maar kijk eens om je heen. Hoe weinig mensen doen dat ook werkelijk? Wie kent jou nu echt? Wie ken jij nu echt?

Als je elkaar beter leert kennen verandert je vriendschap. Je versterkt de band die je met elkaar hebt. Je wordt waardevoller voor elkaar. Daarmee lever je een substantiële bijdrage aan je geluk.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 18 november 2014

Ja, mooi Jan Jaap! Naast al het prietpraat is het ontzettend leuk om te proberen te achterhalen waarom je gesprekspartner juist datgene doet wat hij/zij doet. Wat hem/haar daartoe heeft geleidt en wat de ander bezielt! En ik vind het juist verrassend om erachter te komen dat er nog zoveel te ontdekken is bij mezelf en de ander. Zelfs na vele jaren vriendschap!

Marijke | 18 november 2014

Niets leuker en fijner dan elkaar te (leren) kennen. Het verrast je en leert je op een andere manier naar elkaar kijken. En niets leuker dan te weten hoe verschillend we allemaal zijn en hoeveel je van elkaar kunt leren. Door open te staan voor elkaar zet je ook je oogkleppen af, waardoor je verrast zult zijn wat je allemaal ziet.

Do | 18 november 2014

Mijn vader was gewoon mijn vader: warm en lief, maar ook sterk, eigenzinnig en koppig. Na de vut werd hij een vader met een genuanceerde mening. Zijn koppigheid is gefundeerde koppigheid geworden. Zijn eigenzinnigheid is logica geworden. Sinds ik mijn vader in volwassenheid heb leren kennen is mijn respect voor zijn visie op de wereld groter geworden en kan ik met hem meedenken. Mijn vader is nu 80, ik hoop dat hij 100 wordt.

henny | 19 november 2014

Jan Jaap, als jij je voor een ander openstelt, dan begint de ander ook te praten. Ik heb met mijn vrienden en kinderen een open band.Wat betreft mijn schoondochters is dat moeilijker, zij vinden het raar dat mijn zoons alles tegen elkaar kunnen zeggen, en dat ook doen, ook tegen hun moeder. Ook aan de mensen om mij heen, heb ik veel belangstelling, en dan volgt er van zelf een gesprek. groetjes van een tevreden vrouw.

Veronique | 20 november 2014

Jan Jaap waarom draag je eigenlijk graag een baard?

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het gareel

Wil je even de tafel dekken? Dat wilde ze niet maar ze deed het wel. Ze had namelijk niet zoveel te willen. De vragen van haar ouders waren eigenlijk geen vragen, het waren bevelen. Welke vraag er ook kwam, hoe het ook gezegd werd, het moest. Het lastige was dat ze minder inschikkelijk van aard was dan haar twee broertjes. Die hadden heel goed begrepen hoe het werkte en deden trouw wat hun bevolen werd. Zij niet. Niet altijd tenminste.

Het lukte ook niet altijd. Zoals die ene keer, ze moest om zes uur thuis zijn voor het eten. En zes uur is zes uur, dat was de wet! Onderweg naar huis kreeg haar vriendin een lekke band, dus moesten ze een heel stuk lopen. Je laat je vriendin toch niet in haar eentje met een lekke band staan, nou doei, ik moet om zes uur thuis zijn? Nee, echt niet! Zes uur werd dus tien voor half zeven. Ze hadden nog tot kwart over zes gewacht met eten, toen vond vader het welletjes. Te laat, snerpte moeder! Ze probeerde het nog uit te leggen, tevergeefs. Ze kon vertrekken, naar haar kamer, geen eten vanavond.

Zo ging het vaak, ze stelde vragen waar haar ouders geen zin in hadden, ze wilden dingen doen die haar ouders niet zagen zitten, ze vond dingen soms maar raar die haar ouders juist heel gewoon vonden. Ze werd er gek van maar vooral ook angstig. Wanneer doe ik het nou eigenlijk goed? Wat moet ik doen om het mijn ouders naar hun zin te maken? Wat ze ook bedacht, het pakte meestal verkeerd uit. Ze kon niets meer goed doen. De boosheid van haar ouders was de standaard geworden. Ze was een lastig kind, vonden ze en dat bazuinden ze ongegeneerd rond, iedereen moest het weten. Ze had geen soort van leven.

Weet je, mijn ouders wilden van mij maar één ding: dat ik in het gareel zou lopen. Hun gareel. Ik moest precies doen wat ze zeiden. Ik moest ja en amen knikken, geen eigen initiatief, ik mocht geen mening hebben. En het probleem was dat ik daar niet goed in was. Mijn broertjes wel, die hadden nooit problemen, die waren volstrekt gehoorzaam.

 Arme vrouw, inmiddels al over de dertig en danig in de knoop met zichzelf. Al zo lang was ze zichzelf kwijt. Ik kan niks, ik durf niks, ik ben zo bang om fouten te maken. Ze liep op haar tenen, wat ze ook dacht, wat ze ook zei, wat ze ook deed, doe ik het wel goed? Ze leefde als een kameleon, ze paste zich aan alles en iedereen aan. Iedereen vond haar dan ook aardig. Ze stond altijd voor iedereen klaar, anderen hoefden maar te kikken en ze deed het. Hoe behaag ik de ander, hoe vermijd ik dat ze boos op me worden? Jong geleerd is oud gedaan...

Ze was er klaar mee! Ze wilde op zoek naar zichzelf, wilde haar waarde terug, haar eigenheid. Ze wilde weer gewoon haar mening durven uiten, ze wilde uitvinden wat ze eigenlijk diep in haar ziel wilde. Haar eigen stappen zetten, de dingen doen zonder angst voor de veroordeling van de ander. Ze wilde af van het gevoel dat ze lastig was en vooral wilde ze dat vervloekte gareel kwijt. En het lukte haar, beetje bij beetje.

Het was een gevecht met zichzelf, alles moest veroverd worden. Ze ervoer het als een wonder dat ze een mening mocht hebben. Het verbaasde haar dat niemand haar een strobreed in de weg legde als ze de dingen op haar eigen manier wenste te doen, zonodig tegen de regels in. Integendeel. Ze oogstte er lof en waardering mee. Ze was op weg om zichzelf opnieuw uit te vinden...

Hoe goed is het als ons leven enigszins gestructureerd verloopt. Het is gewenst dat er in een opvoeding kaders zijn die houvast bieden aan ouders en kinderen. En dat ons werk volgens herkenbare patronen verloopt. Het is goed dat er wetten en regels zijn, zeker. Er is niks mis met een gareel. Totdat het gareel heilig wordt verklaard! En niemand meer aan de randen mag snuffelen en het verboden wordt om op onderzoek uit te gaan buiten de grenzen. Dan zorgt een gareel voor brokken. Het maakt ons leven koud en kil, het doodt initiatief en creativiteit en zadelt ons op met angst en onzekerheid. Elk gareel vraagt erom om soms doorbroken te worden. Juist dat biedt ons de kans om alles uit ons leven te halen wat erin zit!

Jan Jaap van Hoeckel

ert

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Tessa | 3 november 2014

Mijn ervaring is dat ik vroeger thuis in het gareel van mijn twee oudere zussen hoorde te lopen volgens mijn ouders. Als ik daarvan afweek, kreeg ik steevast te horen dat dit bij "die andere twee" zo ook niet was of dat "die andere twee" zo ook niet deden. In feite kon ik niet mezelf zijn, ik had maar te zijn zoals "die andere twee". Maar ik was, ben en blijf anders. Heel jammer dat je als kind nog niet inziet hoe de vork in de steel zit en je langzaam maar zeker stikt in gevoelens van minderwaardigheid. Het is een hele strijd geweest om weer vrij te kunnen ademen, maar het was het vechten dubbel en dwars waard!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De workshop die je achteraf voor geen goud had willen missen

                                                                         Op zaterdag 25 oktober '14 wordt er weer een workshop over Geluk gehouden in Gemonde (in de buurt van Den Bosch). Drie uur lang intensief praten en denken over geluk mede aan de hand van mijn nieuwste boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Tijdens deze workshop gebeurt er iets met je: nieuwe inzichten, een nieuwe manier van kijken, nieuwe impulsen die je helpen je leven gelukkiger te maken. Honderden deelnemers hebben dat al mogen ervaren. 

Meer informatie over de workshop lees je hier. Aanmelden via voelje@goedinjevel.nl. Kun je niet op 25 oktober maar wil je toch een keer deelnemen, dan kun je dat in je mailtje aangeven. Dan krijg je snel een bericht wanneer de volgende workshop gehouden wordt. 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Diana de Beer | 14 oktober 2014

Hoi JanJaap, Op 25 okt, kom ik samen met mijn zus Natasja. Groetjes Diana de Beer

Cas Eijsbouts | 17 oktober 2014

Dag JJ, Een religie met zelfstandige individuen inplaats van volgers is wel heel bijzonder; Ieder wordt zo zijn eigen god; met bewondering voor elkaar kom je al een heel eind en het afschaffen van je minderwaardigheidscomplex helpt ook al, kortom als je een keer een plaatsje hebt kom ik graag aanrijden om me aan jou en de anderen te spiegelen… ff bellen 5513737 wees gegroet, Cas

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk, hoe doe je dat?

 

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt.

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn twee boeken ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko' verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: 'Geluk, hoe doe je dat?'. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 5 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op een vastgestelde datum of op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook de mogelijkheid om gelukkiger te worden, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je op een vastgestelde datum deelnemen, meld je dan per e-mail aan: voelje&goedinjevel.nl Wil je met een aantal mensen deelnemen aan een een workshop waarvan de datum en tijd nog bepaald moeten worden, of ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhadel geïnteresseerd, dan kun je dat ook via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

Je kunt je ook individueel aanmelden                                                                                                                                                                                                         Als je je in je eentje met z'n tweeën of met meerderen wilt aanmelden voor een workshop waarvan de datum en tijd nog niet zijn bepaald, dan kan dat ook. Wanneer er vijf of meer aanmeldingen binnen zijn dan krijg je een mail waarin je kunt kiezen uit enkele data.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop 'Geluk , hoe doe je dat?'

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 5 deelnemers t/m grotere groepen/zalen

                             Vanaf 7 deelnemers voor locaties verder dan 20 km van Den Bosch

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anita van der Zwaan | 7 maart 2014

Ik ben nieuwsgierig naar de workshop, woon in Vught dus Gemonde is een prima plek voor mij. Laat maar weten wanneer ik welkom ben !

Noël | 16 maart 2014

Beste Jan-Jaap, We hebben elkaar al eerder ontmoet. Ik kom ook graag naar Gemonde. Ergens in april of mei op een zaterdag of zondag is prima

Nancyvanson | 9 april 2014

Beste jan jaap Mij lijkt het ook heel interessant om een keer een lezing bij te wonen ik woon in vught Dus zaterdag of zondag zou prima zijn Gr nancy van son

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Geen houvast aan jezelf

Jaren zestig, jonge meid, klein dorp. Een avondje op stap, ze moest om één uur thuis zijn, maar dat was ze niet, zo doen jonge meiden soms. De grip van vaders en moeders op hun kinderen neemt bijna met de dag af als ze de zestien zijn gepasseerd. Logisch, ze groeien toe naar hun zelfstandigheid, al op het moment dat ze in de wieg liggen begint het al, heel heel langzaam. Aan het einde van de puberteit gaat het ineens met grote stappen, hoe lastig ouders dat ook vinden.

Rond vijven kwam ze thuis, dronken en uitgelopen, probeer dan maar eens zachtjes de trap op te klimmen. Haar ouders waren al klaarwakker bij haar eerste stap. Vader stormde de slaapkamer uit. Wat is dit!? Zij klom verder, de vraag negerend. Waar ben je geweest? Naar de kroeg kwam er met moeite uit. Zo laat? Er kwam niks redelijks meer uit haar, vader droop vloekend af.

Vier maanden later ging ze naar de dokter, zij dacht het, hij wist het. Zwanger. In een klein dorp, jaren zestig. Ze kreeg haar kind, een dochter, ze heeft haar niet mogen zien. Het meisje werd geadopteerd en groeide op in een ander gezin in een ander dorp, ver weg van haar geboorteplaats. De stiefouders deden hun best maar bleken minder goede opvoeders dan ze zelf gehoopt hadden. Toen ze negentien was vertrok ze, geharnast, dat moest wel om zich in het gezin staande te houden.

We zijn nu veertig jaar verder, de vrouw heeft het niet gemakkelijk. Inmiddels getrouwd, twee kinderen, het lijkt goed te gaan maar dat gaat het niet. Ze voelt zich verloren, weet niet wat ze wil en weet vooral niet wie ze is. Haar pogingen om in contact te komen met haar biologische moeder draaiden op niets uit, ze wilde geen contact. Punt. Daar moest ze het mee doen.

Haar harnas kan ze niet van zich afschudden, ze wil het zo graag maar het gaat niet. Haar man wil haar helpen, het lukt hem niet. Ze voelt zich, tja, hoe voelt ze zich? Niet gelukkig, onbestemd, een beetje de weg kwijt, ze weet niet wat ze moet doen om hier vanaf te komen. Een man, twee kinderen, een mooi huis, een baan voor halve dagen, alles klopt. Haar gevoel niet. Ze zoekt hulp en krijgt die nu.

Ik zie ze vaker, mannen en vrouwen die om welke reden dan ook hun ouders niet kennen. Ze leven met een handicap. En geen kleintje ook. Hoe moet je jezelf leren kennen? Wie ben je? Hoe komt het dat je doet wat je doet? Normaal gesproken wordt dat wat van je ouders in je zit, door hen samen met jou geactiveerd en ontwikkeld. Al zou je maar één van je ouders niet kennen, dan groei je al scheef op, alleen het stuk van je ene ouder wordt ontwikkeld, het andere stuk in je niet.

Wie door beide biologische ouders liefdevol is grootgebracht kan zichzelf plaatsen. En ook al waren je ouders geen sterren in het opvoeden dan nog weet je wie ze zijn. Je kent je ouders, je weet hoe ze zijn, je herkent ze beiden in jezelf, jij bént immers je ouders, moeders genen, vaders genen in jouw verenigd. Dat is bij iedereen zo, ook bij kinderen die hun ouders niet kennen. Maar in dat geval is de referentie er niet, je weet niet wat in jouw aard genetisch is geërfd en wat is aangeleerd. Je hebt geen houvast aan jezelf.

Wie hiermee worstelt heeft een lange weg te gaan. Het lijkt wel of zulke mensen opnieuw geboren moet worden uit zichzelf. Ze zijn hun eigen vader en moeder, zij zijn hun enige referentie. Geen houvast aan hun verleden, wel aan de opvoedouders, wat stukken van hun gedrag kan verklaren. Zij moeten het met zichzelf zien te redden, in vrede leren leven met onverklaarbaar gedrag en gevoel, met onverklaarbare eigenschappen en karaktertrekken.

Als je in dit schuitje zit, heb je bergen te verzetten. Maar je boekt je eerste winst op het moment dat het bij doordringt hoe het komt dat je geen houvast hebt aan jezelf. Dat het logisch is dat je in verwarring bent over je identiteit. Het is een moeilijke klus om verlost te worden van de vraag wie ben ik? Ook al ben je door opvoedouders met alle liefde en toewijding omgeven en grootgebracht, dan nog mis je die zelfherkenning die afhankelijk is van het kennen van je biologische ouders.

Als kinderen hun ouders kennen worden er veel problemen voorkomen. Zowel biologische en niet-biologische ouders als de kinderen / inmiddels volwassenen zouden er alles aan moeten doen om dat, hoe dan ook, mogelijk te maken.            

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ijsvogeltje | 3 september 2014

Ja, wat lijkt het me moeilijk om vanuit je biologische ouders geen referentiekader te hebben. Problemen met je identiteit liggen op de loer. Wat heb je dit bijzonder mooi beschreven Jan Jaap! Ik ben gezegend met het opgroeien met beide ouders. Nu ze ouder worden (en ik dus ook), begin ik steeds meer van hun in mezelf te herkennen. De mooie, maar ook de minder mooie kanten.....

Sjoerd Jaspers | 4 september 2014

Heel herkenbaar! Mijn zussen en ik zijn allen geadopteerd waarbij mijn zussen contact hebben met hun biologische moeder. Helaas is dat mij (nog) niet gegund maar gelukkig heb ik wel een foto van mijn moeder mogen ontvangen. Daarnaast weten wij niets over onze vaders. Ik merk in mijn dagelijks leven dat ik vaak aan het invullen ben. Dit veroorzaakt wel stress, misverstanden en je bent bezig je zelf te verliezen. Waarbij ik nu ook bezig ben met de vraag "Wie ben ik"? De kern van het probleem is dus dat ik niet kan spiegelen met mijn biologische ouders. Deze link had ik zelf niet gemaakt maar ik ben jou erg dankbaar dat jij mij hierop heb gewezen. Het geeft mij nieuwe zichtlijnen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit boek verandert je denken over geluk

Dit boek verandert je denken over geluk

Na 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' is dit het tweede boek van Jan Jaap van Hoeckel waarin geluk centraal staat. Wat is geluk eigenlijk? Bijna iedereen heeft daar een andere mening over. Geluk is voor iedereen verschillend, je kunt dus niet zeggen wat geluk is. Geluk is een gevoel. Of: geluk zijn momenten. Heel verwarrend dus.

Dit boek maakt daar korte metten mee. Het geeft een duidelijke definitie van geluk, die voor iedereen geldig is. Dit boek legt ook uit welke hoofdschakelaars je in jezelf om moet zetten om geluk daadwerkelijk een plaats te kunnen geven in je leven. Voorgoed! Daarnaast staan er in dit helder en leesbaar geschreven boek tientallen anekdotes, voorvallen en observaties uit het dagelijks leven die duidelijk maken wat er allemaal in de kliko kan. En hoe je daardoor gelukkiger kunt worden. Bij elke boekhandel en internetboekhandel verkrijgbaar. Prijs: € 16,95

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Hoe schuldig zijn we?

Heb je er wel eens bij stilgestaan hoe vaak we het woord ‘schuld’ in de mond nemen? En hoe we ervan uitgaan dat dat heel terecht is, terwijl je er in veel gevallen op zijn minst aan zou mogen twijfelen?  Ook jezelf de schuld geven van dingen die in je leven niet goed gaan, of in ieder geval niet gaan zoals je bedoeld had. Of de schuld op je nemen omdat je het in de ogen van anderen niet goed doet. Ook dat gaat ons in het algemeen goed af. En hoe vaak wordt ons juist schuld in de schoenen geschoven terwijl we ons van geen kwaad bewust zijn?

Een man leende een auto van een vriend die drie deuren verder in de straat woonde. Voorzichtig hé, zij de vriend lachend toen hij wegreed. Hij had ‘m maar en paar uurtjes nodig, zijn auto moest naar de garage en hij had een vergadering in Utrecht. Over een uurtje of drie/vier ben ik weer terug hoor! Bij het stoplicht in de Utrechtse binnenstad ging het mis. Boem! Hij vliegt de auto uit, de man van de wagen achter hem stond al op de plek des onheils. In de bumper een buts van heb ik jou daar en het rechterachterlicht aan gruzelementen. Ik lette niet op, sorry hoor, echt heel erg, maar ik ben goed verzekerd hoor! Met de pest in zijn lijf werden de paperassen ingevuld. En door naar de vergadering.

Terug naar huis, wat zat hij in zijn rats! Hij belde aan bij zijn vriend, die al bij het openen van de deur zag dat er iets mis was. Eh eh eh... ik ja, er is iemand tegen de achterkant van jouw auto ge... Hij hoefde niets meer te zeggen, de vriend rende naar zijn wagen... Verdomme, stommeling, en ik zeg nog zo: voorzichtig! Zit ik met de gebakken peren, jouw schuld! De man timide: maar ik kon er niets aan doen, die man achter me... Maar het werkte niet. Da’s dan jammer, ik leen jou mijn wagen uit, en moet je kijken wat je hebt klaargemaakt, jouw schuld! De verzekering dekte gelukkig de schade, het kwam allemaal dik voor elkaar, de schade aan de vriendschap bleek echter onherstelbaar...

Schuld? Schuld vraagt om opzet, om kwade bedoelingen, willens en wetens iets doen of laten. Daar was in dit geval toch geen sprake van?  

Een echtpaar dat gaat scheiden. De ergernissen stapelden zich op, over en weer niets dan verwijten, er werd minder gepraat, minder gevreeën, minder samen gedaan. Een proces van jaren. Beiden onmachtig om er doorheen te breken, alle gesprekken verzandden in boosheid. We moeten hiermee stoppen wist hij zeker. Hij nam het initiatief, vertelde haar hoe hij zich voelde, hij wilde weg. Zij wist natuurlijk ook wel dat de vrolijkheid uit hun relatie verdwenen was, maar scheiden? Drie weken later kreeg hij bij een vriend tijdelijk onderdak, niet veel later kwam de scheidingsmolen traag maar zeker in beweging. Het is zijn schuld! riep ze woedend tegen wie het maar horen wilde. Zijn schuld!

Schuld? Hoe schuldig ben je als je niet meer van iemand houdt? Ja, je hebt beiden een rol gespeeld in het proces van de neergang, zeker. Hoe schuldig ben je als je het samen niet rooit in je huwelijk, als je daar kennelijk niet toe in staat bent? Hoe schuldig ben je als je vertrekt als het op is?

De vrouw die zich schuldig voelt omdat haar moeder haar verwijt dat ze te weinig langskomt naar haar zin. Hoe schuldig is ze met haar drukke baan, een man en twee kinderen die ook haar aandacht vragen? De man die zich schuldig voelt omdat hij de avond ervoor laat op zijn werk was en bij het afsluiten van de zaak de achterdeur niet gecheckt had. De volgende dag was er een laptop verdwenen. De baas was woedend. Jouw schuld! Terwijl de achterdeur altijd op slot was en nooit gecheckt werd... Hoe schuldig ben je?

Het woord ‘schuld’ wordt vaak al te gemakkelijk gebruikt, terwijl het juist vraagt om grote voorzichtigheid. De behoefte om kwesties zwart-wit te zien en een schuldige aan te wijzen (of jezelf de schuld te geven) leidt tot onnodige tegenstellingen en conflicten. Er is pas sprake van schuld als jij of een ander opzettelijk iets verkeerd doet, willens en wetens fout handelt, anderen benadeelt of  als er grove nalatigheid in het spel is.

Mensen doen domme dingen, denken soms te weinig na en nemen niet altijd goede beslissingen. Dat zit in ons gebakken, imperfect als we in wezen zijn. Met dat in je achterhoofd zou je best wat milder mogen oordelen over anderen. En vooral ook over jezelf...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Nancyvanson | 8 augustus 2014

Schuld bestaat niet, is van het ego. Je hoofd maakt vaak hele verhalen en als je daar naar luistert wordt het gevoel uitgeschakeld. Heb vertrouwen in jezelf en de ander en alles komt goed.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Jezelf zijn, hoe doe je dat eigenlijk?

Jezelf zijn. Als je de geluksdeskundigen moet geloven is dat het hoogste goed. Jezelf zijn. Dat maakt je pas gelukkig. Maar wie is dat, jezelf? Wie ben je?  Veel mensen raken bij die vraag ernstig in verwarring. Wie ben je eigenlijk, wat is je echte ik en wat is je niet-echte ik?

Man en vrouw, jonge dertigers, getrouwd, drie kinderen. Wat hadden ze het leuk en knus met elkaar. Een ideale relatie, een beetje eigenzinnige mensen, hij creatief van aard, zij altijd bezig met van alles en nog wat. Ze praatten vaak met elkaar, waren het weliswaar niet altijd met elkaar eens maar gelukkig was hij nogal inschikkelijk. Wat een aardige en lieve man heb ik toch, vond zij. En niet alleen zij, de mensen met wie ze omgingen vonden dat ook. Wat had ze het goed getroffen, zo’n aardige man die haar zo goed begreep. En altijd voor haar klaar stond en eigenlijk nooit problemen veroorzaakte, terwijl zij daar toch wel eens aanleiding toe gaf, dat vond ze zelf ook. Het vleide hem dat zijn vrouw en ook anderen het zo waardeerden dat hij zichzelf was.

Tot hij jaren later gezondheidklachten kreeg, zich vaak rot voelde maar dat niet kon verklaren. De huisarts ook niet, het ziekenhuis ook al niet. Uiteindelijk kwam hij bij een psychotherapeut terecht. Na vele sessies kroop de aap uit de mouw. Zijn zo gewaardeerde aardigheid was meer ingegeven door angst voor conflicten dan door liefde. Hij had geen zin in ruzie dus liet hij de dingen gebeuren, ook als ze hem niet aanstonden. Hij werd nooit boos, dat was’ m tijdens zijn opvoeding stevig ingeprent: als je boos wordt dan ga je maar naar je kamer! 

Anderen willen behagen, altijd maar aardig zijn. Terwijl hij redenen genoeg had om af en toe uit zijn vel te springen. Maar dat deed hij niet. Hij slikte zijn boosheid in, onbewust, hij wist niet beter, zo was het hem geleerd. Dit ben ik gewoon, vond hij. En dat vond zij ook. Op het bedrijf waar hij werkte vonden ze dat ook. Wat een aardig, warm en begripvol mens, zo zouden er meer moeten zijn, dat zou de wereld er een stuk leuker op maken. Nee, met hem was niks mis. Hij voelde zich alleen af en toe rot, had pijn in zijn lijf, voelde zich soms kortademig en gejaagd. Zijn therapeut vond het maar raar dat hij niet doorhad hoe dat kwam...

Geen grenzen aangeven, niet zeggen: tot hier! Niet boos worden, ook niet als er alle aanleiding toe bestaat. Niet kritisch kijken naar het verleden, naar de opvoeding. Met iedereen vrienden willen zijn. De mantel der liefde altijd bij de hand, iedereen willen begrijpen. De eigen mening doet niet ter zake. En maar pijn hebben, benauwd voelen, gejaagd zijn...

‘Jezelf zijn’ kwam door de therapie wel in een heel ander daglicht te staan. Hij leerde dat hij boos mocht worden op mensen en situaties als daar aanleiding toe bestond. Hij leerde grenzen aangeven. Tot hier en niet verder. Hij leerde dat de mantel der liefde eigenlijk een mantel der angst was. En dat zijn mening welzeker ter zake deed.

Je bent gewoon niet meer jezelf! verweet zijn vrouw hem. Die therapeut heeft een robot van je gemaakt, je doet gewoon wat hij zegt. Binnen enkele jaren ging de relatie op de fles. En ook op het werk viel de boel in gruzelementen. Hij verloor bovendien veel vrienden. Het was een hoge prijs die hij betaalde om ‘zichzelf’ te kunnen zijn. Om af te raken van zijn lichamelijke onbalans, veroorzaakt door zijn houding en gedrag die gebaseerd waren op angst. Een direct gevolg van een misser in zijn opvoeding.  

Jezelf zijn, stokpaardje van gelukspredikers. Ga er maar aanstaan. Ben je bij je geboorte jezelf? Of ben je pas jezelf met alles wat je geleerd hebt? Ben je jezelf als je veel balast overboord hebt gegooid? Ben je jezelf omdat anderen vinden dat je jezelf bent zoals in bovenstaand voorbeeld? Of ben je jezelf omdat je dat zelf vindt? Maar dat vond die man aanvankelijk ook van zichzelf, maar dat bleek dankzij de hulp van een therapeut, niet zo te zijn.

Jezelf zijn, we zeggen het zo makkelijk, maar het is zo ongenadig ingewikkeld. En je betaalt er hoe dan ook een prijs voor. Het is goed om bij jezelf na te gaan in hoeverre je je leven leidt zoals je het wilt. Of je daarin kunt realiseren wat je wilt, waar je in gelooft, wat goed bij jou past. En het is goed om op weg te gaan, om stapje voor stapje meer bij jezelf te komen. Leven is ontwikkelen, groeien. Je kunt ver komen. Maar echt honderd procent jezelf zijn? Het lijkt onbereikbaar..

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

frederiek | 8 juli 2014

Een docent flamenco zij jaren geleden tegen me : "jij zult nooit duende hebben, want je komt uit een rijk nest en daar leer je niet wie je echt bent en hoe je moet overleven." Een theaterdocente zij jaren later tegen me: "Je bent niet authentiek." Een regisseuse zij onlangs tegen me: "Jij durft jezelf niet te zijn." en ik maar zoeken, zoek me gek en ik zoek nog steeds ….;-)

Toos | 8 juli 2014

Ik ben het helemaal met je eens. In je naaste omgeving wordt de verandering die je ondergaat als je naar jezelf op weg bent vaak niet gewaardeerd of geaccepteerd. Dit is heel jammer en bovenal erg pijnlijk, eigenlijk mag je niet "Jezelf" zijn, is lastig! Ik zie het als een tekort aan inzicht van de ander.

marleen | 8 juli 2014

Ik geloof erin dat je pas echt gelukkig wordt door meer bij jezelf te komen. Toch ervaar ik dagelijks hoeveel tegenkantingen je krijgt. Gelukkig ervaar ik ook (héél beperkt) dat mensen je zien, je graag zien zoals je bent. Mocht daar toch meer ruimte voor zijn in onderwijs en werkmidden! Dank voor deze tekst, het zet aan tot reflectie. Alhoewel het ook kan dat je als koppel eruit komt :)

henny | 8 juli 2014

Een moeilijk onderwerp.Want wie bepaalt of jij je zelf bent. Ik heb met Yoga veel geleerd, door oefeningen te doen om naar binnen te gaan naar je eigen ik.Terug naar je Roots. En ik kan zeggen, ik ben blij met wie ik ben. Ik kijk uit naar je nieuwe boek. groetjes, en achter de regen schijnt de ZON

Marie-Cécile | 8 juli 2014

Ik denk eerlijk gezegd dat ik best mezelf ben. Dat ging lang niet altijd zonder slag of stoot, nog steeds niet, maar ik ben best eerlijk tegen mezelf. Ik vind het vreselijk om kritiek te krijgen, ook al is het terecht. Het voelt als een persoonlijke aanval op mij en dat raakt me diep: dat ben ik, mijn eigen ik. Jezelf zijn ervaar ik ook als je nergens anders voordoen dan je echt bent...volgens mij heb ik dat ook aardig onder de knie. Dus, ja: ik ben mezelf (vind ik zelf ;))

Christine | 9 juli 2014

Om jezelf te zijn - of worden - moet je heel sterk zijn en veel zelf vertrouwen hebben. Mijn persoonlijke ervaring is dat ik sterk(er) geworden ben met de jaren, veel jaren. Het duurde dan nog eens 10 jaar voor ik kon zeggen "eindelijk". In het businessleven die ik had kon ik niet anders dan een rol te spelen, de rol die mijn funktie eiste. 10 jaar geleden ontdekte ik het boek van Steven Covey "The seven habits..." en toen werd het voor mij duidelijk. Eerst nog een scheiding, een zware depressie, 6 jaar aan een stuk.... Ik heb geen enkele spijt, de weg naar mezelf was het allemaal waard. Ik heb de weg gevonden en zal er nooit meer van afwijken. De weg naar mezelf is ook de weg naar mijn geluk. Ik zou er een boek kunnen over schrijven, niet zozeer omdat het zo zwaar of moeilijk was. Neen, gewoon omdat ik van niets spijt heb, de weg was lang maar sinds zo'n jaar of twee ben ik er gewoon. Fier op mezelf !

Pien | 9 juli 2014

Ik heb weer heerlijk gelachen om je verhaal! En inderdaad, wanneer ben je jezelf? Ik denk dat keuzes maken waar je echt achterstaat zeker helpt en de richtingen kunnen gedurende de groei van t leven wijzigen. Dan blijf je wel t dichtst bij jezelf.

Marja | 9 juli 2014

Op zoek naar jezelf. Ik ben er al geruime tijd mee bezig. Toen ik na mijn scheiding aan een nieuwe relatie begon, zei hij steeds dat hij tegen een blokkade aanliep. Hij zei maar dat ik niet mijzelf was. En nu anderhalf jaar later begin ik te zien wat hij bedoelt. Wat lijk ik ontzettend veel op die man uit het verhaal. Nu weet ik inmiddels wel dat ik van nature wel een vriendelijke aard heb, maar van grenzen aangeven had ik geen kaas gegeten. Mijn vriend spoort mij steeds aan tegengas te geven. Juist in mijn relatie ontbreekt de gelijkwaardigheid doordat ik niet voor mijzelf opkom. Nu ga ik dat steeds meer doen, en mijn relatie wordt er veel beter en dieper door. Het kan dus ook de andere kant opgaan. Mijn vriend stimuleert mij juist mijzelf te gaan ontdekken en ik begin er gewoon van te genieten als ik weer iets van mijzelf ontdek. Het is een lang traject, maar het levert mooie dingen op.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Door iedereen aardig gevonden willen worden

Je moet gewoon schijt hebben aan iedereen! Zo, dat was gezegd. Twee mannen op een terras, heerlijk weertje, rennende jongedames met bladenvol dorstlessers. Je kunt het toch niet iedereen naar de zin maken. De een wil dit van je, de ander dat, nou het is wel goed, ik doe gewoon wat ik zelf wil en daarmee basta.

De andere man zei niet veel, hij keek de spreker met een enigszins verbaasde blik aan. Net toen hij wat wilde zeggen kreeg hij alsnog de volle laag: Weet je wat het met jou is? Jij wil gewoon door iedereen aardig gevonden worden! Dat is het probleem. Gewoon schijt aan iedereen, dat moet jij ook doen! De verbazing van de toehoorder veranderde in hulpeloosheid. Wat bedoel je? Ik denk ook gewoon aan anderen, houd met iedereen rekening in mijn leven, daar is toch niks mis mee?  Of... De ander sprong er weer ongegeneerd tussen:  Daar is alles mis mee! Je moet alleen aan jezelf denken, de mensen zuigen je leeg, die willen alleen maar dat jij doet wat zij willen. Laat ze toch barsten!

Een interessant onderwerp: door iedereen aardig gevonden willen worden. Veel mensen zitten zo in elkaar, die hebben veel over voor de sympathie van anderen. Daar tegenover staan mensen die dat helemaal niks vinden, die zich daartegen verzetten en zeggen dat je dat niet moet willen. Sommigen slaan daar zelfs in door en gaan bij het minste of geringste dwarsliggen. Ik doe wat ik wil en de rest kan barsten. Of zoals de man op het terras het zo treffend uitdrukte: je moet gewoon schijt hebben aan iedereen.

Even de knuppel in het hoenderhok: wat is er mis mee dat je graag wilt dat iedereen je aardig vindt?

Hoe heerlijk moet je leven zijn als iedereen je op handen draagt, als iedereen een positieve mening over je heeft, als iedereen je aardig vindt, niemand uitgezonderd. Wat een prachtig bestaan, nooit meer ruzie met anderen, geen conflicten, geen ergernis, geen roddel, niks meer. Iedereen vindt je aardig en andersom. Een mooier leven bestaat toch niet?

De mensen die vinden dat je het niet moet willen hebben ongelijk. Maar dat kan niet, dat iedereen je aardig vindt, zullen ze opperen. Dat is onmogelijk! Terecht zeggen ze dat. Dat geldt voor alles in ons leven waarnaar we streven. Het zal nooit perfect zijn. Volmaakt geluk bestaat niet. Onvoorwaardelijke liefde is onbereikbaar. Volstrekte harmonie, dat lukt nooit. Het zit in ons gebakken dat we geen perfectie kunnen bereiken. Alles wat we doen en wat we kunnen bereiken blijft mensenwerk, dat is dus per definitie onvolmaakt. Maar is dat een reden om niet op weg te gaan naar het ideaal? Om te kijken hoever je komt? Om het te willen? Ook al red je het niet dat iederéén je aardig zal vinden, dan mogelijk toch wel heel veel mensen. Het is de moeite waard om ernaar te streven.

Het punt is: hoe doe je dat? En daar gaat het vaak mis. Je kunt geen nee zeggen, beter gezegd, je wílt geen nee zeggen. Je laat je oren naar anderen hangen: je hebt binnen de kortste keren door wat anderen fijn vinden en past je gedrag daarop aan. Daar is geen grens aan. Het lastige is dat niemand hetzelfde is, iedereen heeft zo zijn eigenheden, zijn eigen wensen. En daar wil je allemaal aan voldoen, want dan vinden ze je aardig, en dat is wat je wilt. Wat jezelf wilt doet niet ter zake. Wat de ander wil en vindt, dat is waar het om gaat.

Je zit in de tang. In je eigen tang weliswaar maar dat is niet wat je ervaart. De anderen bepalen je leven, zij bepalen wat je doet en niet doet. Je weet niet eens heel zeker of de anderen je ook werkelijk aardig vinden. Een ding is wel zeker: je vindt jezelf helemaal niet aardig, je verwaarloost jezelf, je komt zelf gewoon niet meer aan bod. Je leidt een hijgend bestaan. Geen soort van leven dus...

Nogmaals, het is een mooi streven om door iedereen aardig gevonden te worden. Maar hoe doe je dat zonder dat je daar zelf het slachtoffer van wordt? Het antwoord is simpel: jezelf zijn. Hoe meer je jezelf bent, hoe sympathieker de wereld je vindt. Dat is het geheim.

Jezelf zijn is een moeilijke weg. Onderzoeken wat je wilt, waar je voor staat, leven naar je eigen waarden en normen. Dingen doen die bij je horen, waar je je prettig bij voelt. De dingen niet doen die niet bij je horen, die indruisen tegen dat wat je van waarde vindt. Dus: je oren niet laten hangen naar anderen maar naar jezelf. Ja zeggen maar vooral ook nee zeggen als je dat wilt. Je eigen leven leiden, your way. Niet bang zijn van de afkeuring van anderen. Luisteren. Wikken en wegen en je beslissing nemen, onafhankelijk van de mening van anderen. Met respect en een liefdevol hart. En vooral niet door ‘schijt te hebben aan anderen...’

Mensen die zichzelf zijn, zijn de magneten van deze wereld. Ze hebben een grote aantrekkingskracht op anderen. Het is fijn om in de nabijheid te zijn van zulke mensen.

Door iedereen aardig gevonden willen worden, wees blij met jezelf als je dat ook hebt.

Herken je dit gevoel? Heb je dit zelf ervaren? Herken je het bij anderen? Fijn als je zou willen reageren op deze column.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas | 13 juni 2014

JeJe, Een paar keer in mijn leven heb ik waargenomen - tot mijn verrassing - dat ik door de omstanders werd gewaardeerd voor wat ik nodig vond te doen, zonder enige bijbedoeling anders dan me te verdedigen tegen het niets doen, en ik denk dat veel leidinggevenden daar hun start vinden en dan doorgroeien in de vanzelfsprekendheid dat ze goed zijn…. sowieso in alles !! quod non. Tot ziens

Angeline | 13 juni 2014

Jezélf aardig vinden is volgens mij de insteek om ook vrijelijk dingen voor anderen te doen, of ze je daarna nou aardig vinden of niet. Vaak willen we aardig gevonden worden ter compensatie van onze eigen twijfel. Juist dán ga je pleasen, je best doen voor de ander en kom je los te staan van wat je zelf wilt. Aardig zijn zonder aardig gevonden te hoeven worden, is ook zíjn zonder oordeel, misschien is dát wel de aantrekkingskracht die voelbaar is.

Len zuiderduin | 13 juni 2014

Dit is zo herkenbaar!! Al heel jong stond alles bij mij in het teken van het naar de zin maken van anderen. Thuis voor mijn moeder, familie en later man en kinderen. Voelde mij daar toen goed bij en doe het nu nog steeds maar.......wel nadat ik tijdens cognitieve gedragstherapie te horen kreeg dat niet iedereen je aardig of lief hoeft te vinden en een stukje gezond egoïsme prima is. Nog steeds wil ik graag voor mensen klaarstaan maar vergeet daar mezelf niet bij!! En dat leeft best wel een stuk relaxter.

Marjan | 15 juni 2014

Mijn leven draait om het aardig gevonden worden. Ik ben een geboren pleaser. Ik probeer tijden therapie dit te veranderen maar ik merk hoe vast ik in dat patroon zit. Ik heb al twee jaar een relatie, maar ook hij wordt er af en toe flauw van dat ik niet doe wat ik zelf wil en hij voelt dat ik de dingen niet doe met gevoel. Ik word daar heel verdrietig van. Ik wil zo graag anders, maar het lukt me maar niet. Ik durf het conflict niet aan.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑