goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

UITNODIGING - 5 OKTOBER - DE DOOP VAN MIJN TWEEDE BOEK!

UITNODIGING  -  5 OKTOBER - DE DOOP VAN MIJN TWEEDE BOEK!

Welkom in theater de Verkadefabriek in Den Bosch op zondag 5 oktober

Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko. De titel van mijn nieuwste boek met als hoofdthema Geluk. Op 5 oktober wordt het met veel woorden en veel muziek ten doop gehouden in de grote zaal van theater de Verkadefabriek in Den Bosch (Boschdijkstraat 45). En oh wat ben ik er apetrots op dat mijn voornaam-genoot, de comedian Jan Jaap van der Wal er ook is!

Ik nodig je graag uit om er op 5 oktober bij te zijn. Ik zal zelf wat vertellen over mijn boek en er iets uit voorlezen. Jan Jaap van der Wal zal er ongetwijfeld ook wel het nodige over willen zeggen. Topgitarist en zanger Erwin van Ligten zorgt voor muziek die je op de punt van je stoel doet schuiven. En de allesbelovende singer-songwriter Isabelle Amé zorgt ervoor dat je niet meer van dat puntje afkomt. Als je hun namen googelt krijg je al een boeiend voorproefje te horen en te zien.

Na het doopfestijn (een uur zoiets, schat ik)  is er tijd voor persoonlijke nabeschouwingen, een drankje en een praatje. Ik zal dan voor geïnteresseerden mijn boek signeren.

De doop is van 14.30 tot 17.00 uur.

Voor alle zekerheid, de toegang is gratis. Wacht niet te lang met plaatsen reserveren, je weet maar nooit. Twee Jan Japen op een podium, dat zie je niet zo vaak... Reserveren kun je hier: Ja, ik wil me aanmelden voor 5 oktober

 


Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Barteling Harm | 26 augustus 2014

We nemen doopsuikers mee.

Ingrid ter Laan - Coenraad | 27 augustus 2014

Ik vind het geweldig om je te kunnen horen spreken en ik wil heel erg graag het boek door jou gesigneerd laten worden. Ik vind jouw columns geweldig.

Geert van Stokkum | 1 september 2014

Waarde neef, Helaas, dat hele weekend reunie van de Zeevaartschool. Die wil ik natuurlijk ook niet missen! Misschien net op tijd voor de borrel achteraf. Mag dat? En natuurlijk een gesigneerd boek..... Geert & Lidy

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Geen houvast aan jezelf

Jaren zestig, jonge meid, klein dorp. Een avondje op stap, ze moest om één uur thuis zijn, maar dat was ze niet, zo doen jonge meiden soms. De grip van vaders en moeders op hun kinderen neemt bijna met de dag af als ze de zestien zijn gepasseerd. Logisch, ze groeien toe naar hun zelfstandigheid, al op het moment dat ze in de wieg liggen begint het al, heel heel langzaam. Aan het einde van de puberteit gaat het ineens met grote stappen, hoe lastig ouders dat ook vinden.

Rond vijven kwam ze thuis, dronken en uitgelopen, probeer dan maar eens zachtjes de trap op te klimmen. Haar ouders waren al klaarwakker bij haar eerste stap. Vader stormde de slaapkamer uit. Wat is dit!? Zij klom verder, de vraag negerend. Waar ben je geweest? Naar de kroeg kwam er met moeite uit. Zo laat? Er kwam niks redelijks meer uit haar, vader droop vloekend af.

Vier maanden later ging ze naar de dokter, zij dacht het, hij wist het. Zwanger. In een klein dorp, jaren zestig. Ze kreeg haar kind, een dochter, ze heeft haar niet mogen zien. Het meisje werd geadopteerd en groeide op in een ander gezin in een ander dorp, ver weg van haar geboorteplaats. De stiefouders deden hun best maar bleken minder goede opvoeders dan ze zelf gehoopt hadden. Toen ze negentien was vertrok ze, geharnast, dat moest wel om zich in het gezin staande te houden.

We zijn nu veertig jaar verder, de vrouw heeft het niet gemakkelijk. Inmiddels getrouwd, twee kinderen, het lijkt goed te gaan maar dat gaat het niet. Ze voelt zich verloren, weet niet wat ze wil en weet vooral niet wie ze is. Haar pogingen om in contact te komen met haar biologische moeder draaiden op niets uit, ze wilde geen contact. Punt. Daar moest ze het mee doen.

Haar harnas kan ze niet van zich afschudden, ze wil het zo graag maar het gaat niet. Haar man wil haar helpen, het lukt hem niet. Ze voelt zich, tja, hoe voelt ze zich? Niet gelukkig, onbestemd, een beetje de weg kwijt, ze weet niet wat ze moet doen om hier vanaf te komen. Een man, twee kinderen, een mooi huis, en baan voor halve dagen, alles klopt. Haar gevoel niet. Ze zoekt hulp en krijgt die nu.

Ik zie ze vaker, mannen en vrouwen die om welke reden dan ook hun ouders niet kennen. Ze leven met een handicap. En geen kleintje ook. Hoe moet je jezelf leren kennen? Wie ben je? Hoe komt het dat je doet wat je doet? Normaal gesproken wordt dat wat van je ouders in je zit, door hen samen met jou geactiveerd en ontwikkeld. Al zou je maar één van je ouders niet kennen, dan groei je al scheef op, alleen het stuk van je ene ouder wordt ontwikkeld, het andere stuk in je niet.

Wie door beide biologische ouders liefdevol is grootgebracht kan zichzelf plaatsen. En ook al waren je ouders geen sterren in het opvoeden dan nog weet je wie ze zijn. Je kent je ouders, je weet hoe ze zijn, je herkent ze beiden in jezelf, jij bént immers je ouders, moeders genen, vaders genen in jouw verenigd. Dat is bij iedereen zo, ook bij kinderen die hun ouders niet kennen. Maar in dat geval is de referentie er niet, je weet niet wat in jouw aard genetisch is geërfd en wat is aangeleerd. Je hebt geen houvast aan jezelf.

Wie hiermee worstelt heeft een lange weg te gaan. Het lijkt wel of zulke mensen opnieuw geboren moet worden uit zichzelf. Ze zijn hun eigen vader en moeder, zij zijn hun enige referentie. Geen houvast aan hun verleden, wel aan de opvoedouders, wat stukken van hun gedrag kan verklaren. Zij moeten het met zichzelf zien te redden, in vrede leren leven met onverklaarbaar gedrag en gevoel, met onverklaarbare eigenschappen en karaktertrekken.

Als je in dit schuitje zit, heb je bergen te verzetten. Maar je boekt je eerste winst op het moment dat het bij doordringt hoe het komt dat je geen houvast hebt aan jezelf. Dat het logisch is dat je in verwarring bent over je identiteit. Het is een moeilijke klus om verlost te worden van de vraag wie ben ik? Ook al ben je door opvoedouders met alle liefde en toewijding omgeven en grootgebracht, dan nog mis je die zelfherkenning die afhankelijk is van het kennen van je biologische ouders.

Als kinderen hun ouders kennen worden er veel problemen voorkomen. Zowel biologische en niet-biologische ouders als de kinderen / inmiddels volwassenen zouden er alles aan moeten doen om dat, hoe dan ook, mogelijk te maken.            

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ijsvogeltje | 3 september 2014

Ja, wat lijkt het me moeilijk om vanuit je biologische ouders geen referentiekader te hebben. Problemen met je identiteit liggen op de loer. Wat heb je dit bijzonder mooi beschreven Jan Jaap! Ik ben gezegend met het opgroeien met beide ouders. Nu ze ouder worden (en ik dus ook), begin ik steeds meer van hun in mezelf te herkennen. De mooie, maar ook de minder mooie kanten.....

Sjoerd Jaspers | 4 september 2014

Heel herkenbaar! Mijn zussen en ik zijn allen geadopteerd waarbij mijn zussen contact hebben met hun biologische moeder. Helaas is dat mij (nog) niet gegund maar gelukkig heb ik wel een foto van mijn moeder mogen ontvangen. Daarnaast weten wij niets over onze vaders. Ik merk in mijn dagelijks leven dat ik vaak aan het invullen ben. Dit veroorzaakt wel stress, misverstanden en je bent bezig je zelf te verliezen. Waarbij ik nu ook bezig ben met de vraag "Wie ben ik"? De kern van het probleem is dus dat ik niet kan spiegelen met mijn biologische ouders. Deze link had ik zelf niet gemaakt maar ik ben jou erg dankbaar dat jij mij hierop heb gewezen. Het geeft mij nieuwe zichtlijnen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Hoe schuldig zijn we?

Heb je er wel eens bij stilgestaan hoe vaak we het woord ‘schuld’ in de mond nemen? En hoe we ervan uitgaan dat dat heel terecht is, terwijl je er in veel gevallen op zijn minst aan zou mogen twijfelen?  Ook jezelf de schuld geven van dingen die in je leven niet goed gaan, of in ieder geval niet gaan zoals je bedoeld had. Of de schuld op je nemen omdat je het in de ogen van anderen niet goed doet. Ook dat gaat ons in het algemeen goed af. En hoe vaak wordt ons juist schuld in de schoenen geschoven terwijl we ons van geen kwaad bewust zijn?

Een man leende een auto van een vriend die drie deuren verder in de straat woonde. Voorzichtig hé, zij de vriend lachend toen hij wegreed. Hij had ‘m maar en paar uurtjes nodig, zijn auto moest naar de garage en hij had een vergadering in Utrecht. Over een uurtje of drie/vier ben ik weer terug hoor! Bij het stoplicht in de Utrechtse binnenstad ging het mis. Boem! Hij vliegt de auto uit, de man van de wagen achter hem stond al op de plek des onheils. In de bumper een buts van heb ik jou daar en het rechterachterlicht aan gruzelementen. Ik lette niet op, sorry hoor, echt heel erg, maar ik ben goed verzekerd hoor! Met de pest in zijn lijf werden de paperassen ingevuld. En door naar de vergadering.

Terug naar huis, wat zat hij in zijn rats! Hij belde aan bij zijn vriend, die al bij het openen van de deur zag dat er iets mis was. Eh eh eh... ik ja, er is iemand tegen de achterkant van jouw auto ge... Hij hoefde niets meer te zeggen, de vriend rende naar zijn wagen... Verdomme, stommeling, en ik zeg nog zo: voorzichtig! Zit ik met de gebakken peren, jouw schuld! De man timide: maar ik kon er niets aan doen, die man achter me... Maar het werkte niet. Da’s dan jammer, ik leen jou mijn wagen uit, en moet je kijken wat je hebt klaargemaakt, jouw schuld! De verzekering dekte gelukkig de schade, het kwam allemaal dik voor elkaar, de schade aan de vriendschap bleek echter onherstelbaar...

Schuld? Schuld vraagt om opzet, om kwade bedoelingen, willens en wetens iets doen of laten. Daar was in dit geval toch geen sprake van?  

Een echtpaar dat gaat scheiden. De ergernissen stapelden zich op, over en weer niets dan verwijten, er werd minder gepraat, minder gevreeën, minder samen gedaan. Een proces van jaren. Beiden onmachtig om er doorheen te breken, alle gesprekken verzandden in boosheid. We moeten hiermee stoppen wist hij zeker. Hij nam het initiatief, vertelde haar hoe hij zich voelde, hij wilde weg. Zij wist natuurlijk ook wel dat de vrolijkheid uit hun relatie verdwenen was, maar scheiden? Drie weken later kreeg hij bij een vriend tijdelijk onderdak, niet veel later kwam de scheidingsmolen traag maar zeker in beweging. Het is zijn schuld! riep ze woedend tegen wie het maar horen wilde. Zijn schuld!

Schuld? Hoe schuldig ben je als je niet meer van iemand houdt? Ja, je hebt beiden een rol gespeeld in het proces van de neergang, zeker. Hoe schuldig ben je als je het samen niet rooit in je huwelijk, als je daar kennelijk niet toe in staat bent? Hoe schuldig ben je als je vertrekt als het op is?

De vrouw die zich schuldig voelt omdat haar moeder haar verwijt dat ze te weinig langskomt naar haar zin. Hoe schuldig is ze met haar drukke baan, een man en twee kinderen die ook haar aandacht vragen? De man die zich schuldig voelt omdat hij de avond ervoor laat op zijn werk was en bij het afsluiten van de zaak de achterdeur niet gecheckt had. De volgende dag was er een laptop verdwenen. De baas was woedend. Jouw schuld! Terwijl de achterdeur altijd op slot was en nooit gecheckt werd... Hoe schuldig ben je?

Het woord ‘schuld’ wordt vaak al te gemakkelijk gebruikt, terwijl het juist vraagt om grote voorzichtigheid. De behoefte om kwesties zwart-wit te zien en een schuldige aan te wijzen (of jezelf de schuld te geven) leidt tot onnodige tegenstellingen en conflicten. Er is pas sprake van schuld als jij of een ander opzettelijk iets verkeerd doet, willens en wetens fout handelt, anderen benadeelt of  als er grove nalatigheid in het spel is.

Mensen doen domme dingen, denken soms te weinig na en nemen niet altijd goede beslissingen. Dat zit in ons gebakken, imperfect als we in wezen zijn. Met dat in je achterhoofd zou je best wat milder mogen oordelen over anderen. En vooral ook over jezelf...

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Nancyvanson | 8 augustus 2014

Schuld bestaat niet, is van het ego. Je hoofd maakt vaak hele verhalen en als je daar naar luistert wordt het gevoel uitgeschakeld. Heb vertrouwen in jezelf en de ander en alles komt goed.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De workshop die je achteraf voor geen goud had willen missen

                                                                         Op zaterdag 13 september '14 wordt er weer een workshop over Geluk gehouden in Gemonde (in de buurt van Den Bosch). Drie uur lang intensief praten en denken over geluk. Als het weer een beetje meezit doen we dat midden in de natuur aan de rand van een grote vijver. Tijdens deze workshop gebeurt er iets met je: nieuwe inzichten, een nieuwe manier van kijken, nieuwe impulsen die je helpen je leven gelukkiger te maken dan het is. Honderden deelnemers  hebben dat al mogen ervaren.                                                                                                                                                                                                 

Je kun je aanmelden met een mailtje naar voeje@goedinjevel.nl  Graag je naam vermelden en het aantal personen. Kun je niet op 13 september maar wil je toch een keer deelnemen dan kun je dat in je mailtje aangeven. Dan krijg je snel een bericht wanneer de voilgende workshop gehouden wordt. Meer informatie over de workshop lees je hier

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk ligt onder je stoel'

 

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt, het ligt gewoon onder je stoel!

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn boek ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: ‘Geluk ligt onder je stoel’. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 5 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook je geluk, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je met een aantal mensen deelnemen aan een workshop of ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhadel geïnteresseerd, dan kun je dat via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

Je kunt je ook individueel aanmelden                                                                                                                                                                                                         Als je je in je eentje of bijvoorbeeld met twee man/vrouw wilt aanmelden dan kan dat ook. Wanneer er vijf of meer aanmeldingen binnen zijn dan krijg je een mail waarin je kunt kiezen uit enkele data.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop 'Geluk ligt onder je stoel'

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 5 deelnemers t/m grotere groepen/zalen

                             Vanaf 7 deelnemers voor locaties verder dan 20 km van Den Bosch

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anita van der Zwaan | 7 maart 2014

Ik ben nieuwsgierig naar de workshop, woon in Vught dus Gemonde is een prima plek voor mij. Laat maar weten wanneer ik welkom ben !

Noël | 16 maart 2014

Beste Jan-Jaap, We hebben elkaar al eerder ontmoet. Ik kom ook graag naar Gemonde. Ergens in april of mei op een zaterdag of zondag is prima

Nancyvanson | 9 april 2014

Beste jan jaap Mij lijkt het ook heel interessant om een keer een lezing bij te wonen ik woon in vught Dus zaterdag of zondag zou prima zijn Gr nancy van son

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Jezelf zijn, hoe doe je dat eigenlijk?

Jezelf zijn. Als je de geluksdeskundigen moet geloven is dat het hoogste goed. Jezelf zijn. Dat maakt je pas gelukkig. Maar wie is dat, jezelf? Wie ben je?  Veel mensen raken bij die vraag ernstig in verwarring. Wie ben je eigenlijk, wat is je echte ik en wat is je niet-echte ik?

Man en vrouw, jonge dertigers, getrouwd, drie kinderen. Wat hadden ze het leuk en knus met elkaar. Een ideale relatie, een beetje eigenzinnige mensen, hij creatief van aard, zij altijd bezig met van alles en nog wat. Ze praatten vaak met elkaar, waren het weliswaar niet altijd met elkaar eens maar gelukkig was hij nogal inschikkelijk. Wat een aardige en lieve man heb ik toch, vond zij. En niet alleen zij, de mensen met wie ze omgingen vonden dat ook. Wat had ze het goed getroffen, zo’n aardige man die haar zo goed begreep. En altijd voor haar klaar stond en eigenlijk nooit problemen veroorzaakte, terwijl zij daar toch wel eens aanleiding toe gaf, dat vond ze zelf ook. Het vleide hem dat zijn vrouw en ook anderen het zo waardeerden dat hij zichzelf was.

Tot hij jaren later gezondheidklachten kreeg, zich vaak rot voelde maar dat niet kon verklaren. De huisarts ook niet, het ziekenhuis ook al niet. Uiteindelijk kwam hij bij een psychotherapeut terecht. Na vele sessies kroop de aap uit de mouw. Zijn zo gewaardeerde aardigheid was meer ingegeven door angst voor conflicten dan door liefde. Hij had geen zin in ruzie dus liet hij de dingen gebeuren, ook als ze hem niet aanstonden. Hij werd nooit boos, dat was’ m tijdens zijn opvoeding stevig ingeprent: als je boos wordt dan ga je maar naar je kamer! 

Anderen willen behagen, altijd maar aardig zijn. Terwijl hij redenen genoeg had om af en toe uit zijn vel te springen. Maar dat deed hij niet. Hij slikte zijn boosheid in, onbewust, hij wist niet beter, zo was het hem geleerd. Dit ben ik gewoon, vond hij. En dat vond zij ook. Op het bedrijf waar hij werkte vonden ze dat ook. Wat een aardig, warm en begripvol mens, zo zouden er meer moeten zijn, dat zou de wereld er een stuk leuker op maken. Nee, met hem was niks mis. Hij voelde zich alleen af en toe rot, had pijn in zijn lijf, voelde zich soms kortademig en gejaagd. Zijn therapeut vond het maar raar dat hij niet doorhad hoe dat kwam...

Geen grenzen aangeven, niet zeggen: tot hier! Niet boos worden, ook niet als er alle aanleiding toe bestaat. Niet kritisch kijken naar het verleden, naar de opvoeding. Met iedereen vrienden willen zijn. De mantel der liefde altijd bij de hand, iedereen willen begrijpen. De eigen mening doet niet ter zake. En maar pijn hebben, benauwd voelen, gejaagd zijn...

‘Jezelf zijn’ kwam door de therapie wel in een heel ander daglicht te staan. Hij leerde dat hij boos mocht worden op mensen en situaties als daar aanleiding toe bestond. Hij leerde grenzen aangeven. Tot hier en niet verder. Hij leerde dat de mantel der liefde eigenlijk een mantel der angst was. En dat zijn mening welzeker ter zake deed.

Je bent gewoon niet meer jezelf! verweet zijn vrouw hem. Die therapeut heeft een robot van je gemaakt, je doet gewoon wat hij zegt. Binnen enkele jaren ging de relatie op de fles. En ook op het werk viel de boel in gruzelementen. Hij verloor bovendien veel vrienden. Het was een hoge prijs die hij betaalde om ‘zichzelf’ te kunnen zijn. Om af te raken van zijn lichamelijke onbalans, veroorzaakt door zijn houding en gedrag die gebaseerd waren op angst. Een direct gevolg van een misser in zijn opvoeding.  

Jezelf zijn, stokpaardje van gelukspredikers. Ga er maar aanstaan. Ben je bij je geboorte jezelf? Of ben je pas jezelf met alles wat je geleerd hebt? Ben je jezelf als je veel balast overboord hebt gegooid? Ben je jezelf omdat anderen vinden dat je jezelf bent zoals in bovenstaand voorbeeld? Of ben je jezelf omdat je dat zelf vindt? Maar dat vond die man aanvankelijk ook van zichzelf, maar dat bleek dankzij de hulp van een therapeut, niet zo te zijn.

Jezelf zijn, we zeggen het zo makkelijk, maar het is zo ongenadig ingewikkeld. En je betaalt er hoe dan ook een prijs voor. Het is goed om bij jezelf na te gaan in hoeverre je je leven leidt zoals je het wilt. Of je daarin kunt realiseren wat je wilt, waar je in gelooft, wat goed bij jou past. En het is goed om op weg te gaan, om stapje voor stapje meer bij jezelf te komen. Leven is ontwikkelen, groeien. Je kunt ver komen. Maar echt honderd procent jezelf zijn? Het lijkt onbereikbaar..

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

frederiek | 8 juli 2014

Een docent flamenco zij jaren geleden tegen me : "jij zult nooit duende hebben, want je komt uit een rijk nest en daar leer je niet wie je echt bent en hoe je moet overleven." Een theaterdocente zij jaren later tegen me: "Je bent niet authentiek." Een regisseuse zij onlangs tegen me: "Jij durft jezelf niet te zijn." en ik maar zoeken, zoek me gek en ik zoek nog steeds ….;-)

Toos | 8 juli 2014

Ik ben het helemaal met je eens. In je naaste omgeving wordt de verandering die je ondergaat als je naar jezelf op weg bent vaak niet gewaardeerd of geaccepteerd. Dit is heel jammer en bovenal erg pijnlijk, eigenlijk mag je niet "Jezelf" zijn, is lastig! Ik zie het als een tekort aan inzicht van de ander.

marleen | 8 juli 2014

Ik geloof erin dat je pas echt gelukkig wordt door meer bij jezelf te komen. Toch ervaar ik dagelijks hoeveel tegenkantingen je krijgt. Gelukkig ervaar ik ook (héél beperkt) dat mensen je zien, je graag zien zoals je bent. Mocht daar toch meer ruimte voor zijn in onderwijs en werkmidden! Dank voor deze tekst, het zet aan tot reflectie. Alhoewel het ook kan dat je als koppel eruit komt :)

henny | 8 juli 2014

Een moeilijk onderwerp.Want wie bepaalt of jij je zelf bent. Ik heb met Yoga veel geleerd, door oefeningen te doen om naar binnen te gaan naar je eigen ik.Terug naar je Roots. En ik kan zeggen, ik ben blij met wie ik ben. Ik kijk uit naar je nieuwe boek. groetjes, en achter de regen schijnt de ZON

Marie-Cécile | 8 juli 2014

Ik denk eerlijk gezegd dat ik best mezelf ben. Dat ging lang niet altijd zonder slag of stoot, nog steeds niet, maar ik ben best eerlijk tegen mezelf. Ik vind het vreselijk om kritiek te krijgen, ook al is het terecht. Het voelt als een persoonlijke aanval op mij en dat raakt me diep: dat ben ik, mijn eigen ik. Jezelf zijn ervaar ik ook als je nergens anders voordoen dan je echt bent...volgens mij heb ik dat ook aardig onder de knie. Dus, ja: ik ben mezelf (vind ik zelf ;))

Christine | 9 juli 2014

Om jezelf te zijn - of worden - moet je heel sterk zijn en veel zelf vertrouwen hebben. Mijn persoonlijke ervaring is dat ik sterk(er) geworden ben met de jaren, veel jaren. Het duurde dan nog eens 10 jaar voor ik kon zeggen "eindelijk". In het businessleven die ik had kon ik niet anders dan een rol te spelen, de rol die mijn funktie eiste. 10 jaar geleden ontdekte ik het boek van Steven Covey "The seven habits..." en toen werd het voor mij duidelijk. Eerst nog een scheiding, een zware depressie, 6 jaar aan een stuk.... Ik heb geen enkele spijt, de weg naar mezelf was het allemaal waard. Ik heb de weg gevonden en zal er nooit meer van afwijken. De weg naar mezelf is ook de weg naar mijn geluk. Ik zou er een boek kunnen over schrijven, niet zozeer omdat het zo zwaar of moeilijk was. Neen, gewoon omdat ik van niets spijt heb, de weg was lang maar sinds zo'n jaar of twee ben ik er gewoon. Fier op mezelf !

Pien | 9 juli 2014

Ik heb weer heerlijk gelachen om je verhaal! En inderdaad, wanneer ben je jezelf? Ik denk dat keuzes maken waar je echt achterstaat zeker helpt en de richtingen kunnen gedurende de groei van t leven wijzigen. Dan blijf je wel t dichtst bij jezelf.

Marja | 9 juli 2014

Op zoek naar jezelf. Ik ben er al geruime tijd mee bezig. Toen ik na mijn scheiding aan een nieuwe relatie begon, zei hij steeds dat hij tegen een blokkade aanliep. Hij zei maar dat ik niet mijzelf was. En nu anderhalf jaar later begin ik te zien wat hij bedoelt. Wat lijk ik ontzettend veel op die man uit het verhaal. Nu weet ik inmiddels wel dat ik van nature wel een vriendelijke aard heb, maar van grenzen aangeven had ik geen kaas gegeten. Mijn vriend spoort mij steeds aan tegengas te geven. Juist in mijn relatie ontbreekt de gelijkwaardigheid doordat ik niet voor mijzelf opkom. Nu ga ik dat steeds meer doen, en mijn relatie wordt er veel beter en dieper door. Het kan dus ook de andere kant opgaan. Mijn vriend stimuleert mij juist mijzelf te gaan ontdekken en ik begin er gewoon van te genieten als ik weer iets van mijzelf ontdek. Het is een lang traject, maar het levert mooie dingen op.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Door iedereen aardig gevonden willen worden

Je moet gewoon schijt hebben aan iedereen! Zo, dat was gezegd. Twee mannen op een terras, heerlijk weertje, rennende jongedames met bladenvol dorstlessers. Je kunt het toch niet iedereen naar de zin maken. De een wil dit van je, de ander dat, nou het is wel goed, ik doe gewoon wat ik zelf wil en daarmee basta.

De andere man zei niet veel, hij keek de spreker met een enigszins verbaasde blik aan. Net toen hij wat wilde zeggen kreeg hij alsnog de volle laag: Weet je wat het met jou is? Jij wil gewoon door iedereen aardig gevonden worden! Dat is het probleem. Gewoon schijt aan iedereen, dat moet jij ook doen! De verbazing van de toehoorder veranderde in hulpeloosheid. Wat bedoel je? Ik denk ook gewoon aan anderen, houd met iedereen rekening in mijn leven, daar is toch niks mis mee?  Of... De ander sprong er weer ongegeneerd tussen:  Daar is alles mis mee! Je moet alleen aan jezelf denken, de mensen zuigen je leeg, die willen alleen maar dat jij doet wat zij willen. Laat ze toch barsten!

Een interessant onderwerp: door iedereen aardig gevonden willen worden. Veel mensen zitten zo in elkaar, die hebben veel over voor de sympathie van anderen. Daar tegenover staan mensen die dat helemaal niks vinden, die zich daartegen verzetten en zeggen dat je dat niet moet willen. Sommigen slaan daar zelfs in door en gaan bij het minste of geringste dwarsliggen. Ik doe wat ik wil en de rest kan barsten. Of zoals de man op het terras het zo treffend uitdrukte: je moet gewoon schijt hebben aan iedereen.

Even de knuppel in het hoenderhok: wat is er mis mee dat je graag wilt dat iedereen je aardig vindt?

Hoe heerlijk moet je leven zijn als iedereen je op handen draagt, als iedereen een positieve mening over je heeft, als iedereen je aardig vindt, niemand uitgezonderd. Wat een prachtig bestaan, nooit meer ruzie met anderen, geen conflicten, geen ergernis, geen roddel, niks meer. Iedereen vindt je aardig en andersom. Een mooier leven bestaat toch niet?

De mensen die vinden dat je het niet moet willen hebben ongelijk. Maar dat kan niet, dat iedereen je aardig vindt, zullen ze opperen. Dat is onmogelijk! Terecht zeggen ze dat. Dat geldt voor alles in ons leven waarnaar we streven. Het zal nooit perfect zijn. Volmaakt geluk bestaat niet. Onvoorwaardelijke liefde is onbereikbaar. Volstrekte harmonie, dat lukt nooit. Het zit in ons gebakken dat we geen perfectie kunnen bereiken. Alles wat we doen en wat we kunnen bereiken blijft mensenwerk, dat is dus per definitie onvolmaakt. Maar is dat een reden om niet op weg te gaan naar het ideaal? Om te kijken hoever je komt? Om het te willen? Ook al red je het niet dat iederéén je aardig zal vinden, dan mogelijk toch wel heel veel mensen. Het is de moeite waard om ernaar te streven.

Het punt is: hoe doe je dat? En daar gaat het vaak mis. Je kunt geen nee zeggen, beter gezegd, je wílt geen nee zeggen. Je laat je oren naar anderen hangen: je hebt binnen de kortste keren door wat anderen fijn vinden en past je gedrag daarop aan. Daar is geen grens aan. Het lastige is dat niemand hetzelfde is, iedereen heeft zo zijn eigenheden, zijn eigen wensen. En daar wil je allemaal aan voldoen, want dan vinden ze je aardig, en dat is wat je wilt. Wat jezelf wilt doet niet ter zake. Wat de ander wil en vindt, dat is waar het om gaat.

Je zit in de tang. In je eigen tang weliswaar maar dat is niet wat je ervaart. De anderen bepalen je leven, zij bepalen wat je doet en niet doet. Je weet niet eens heel zeker of de anderen je ook werkelijk aardig vinden. Een ding is wel zeker: je vindt jezelf helemaal niet aardig, je verwaarloost jezelf, je komt zelf gewoon niet meer aan bod. Je leidt een hijgend bestaan. Geen soort van leven dus...

Nogmaals, het is een mooi streven om door iedereen aardig gevonden te worden. Maar hoe doe je dat zonder dat je daar zelf het slachtoffer van wordt? Het antwoord is simpel: jezelf zijn. Hoe meer je jezelf bent, hoe sympathieker de wereld je vindt. Dat is het geheim.

Jezelf zijn is een moeilijke weg. Onderzoeken wat je wilt, waar je voor staat, leven naar je eigen waarden en normen. Dingen doen die bij je horen, waar je je prettig bij voelt. De dingen niet doen die niet bij je horen, die indruisen tegen dat wat je van waarde vindt. Dus: je oren niet laten hangen naar anderen maar naar jezelf. Ja zeggen maar vooral ook nee zeggen als je dat wilt. Je eigen leven leiden, your way. Niet bang zijn van de afkeuring van anderen. Luisteren. Wikken en wegen en je beslissing nemen, onafhankelijk van de mening van anderen. Met respect en een liefdevol hart. En vooral niet door ‘schijt te hebben aan anderen...’

Mensen die zichzelf zijn, zijn de magneten van deze wereld. Ze hebben een grote aantrekkingskracht op anderen. Het is fijn om in de nabijheid te zijn van zulke mensen.

Door iedereen aardig gevonden willen worden, wees blij met jezelf als je dat ook hebt.

Herken je dit gevoel? Heb je dit zelf ervaren? Herken je het bij anderen? Fijn als je zou willen reageren op deze column.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Cas | 13 juni 2014

JeJe, Een paar keer in mijn leven heb ik waargenomen - tot mijn verrassing - dat ik door de omstanders werd gewaardeerd voor wat ik nodig vond te doen, zonder enige bijbedoeling anders dan me te verdedigen tegen het niets doen, en ik denk dat veel leidinggevenden daar hun start vinden en dan doorgroeien in de vanzelfsprekendheid dat ze goed zijn…. sowieso in alles !! quod non. Tot ziens

Angeline | 13 juni 2014

Jezélf aardig vinden is volgens mij de insteek om ook vrijelijk dingen voor anderen te doen, of ze je daarna nou aardig vinden of niet. Vaak willen we aardig gevonden worden ter compensatie van onze eigen twijfel. Juist dán ga je pleasen, je best doen voor de ander en kom je los te staan van wat je zelf wilt. Aardig zijn zonder aardig gevonden te hoeven worden, is ook zíjn zonder oordeel, misschien is dát wel de aantrekkingskracht die voelbaar is.

Len zuiderduin | 13 juni 2014

Dit is zo herkenbaar!! Al heel jong stond alles bij mij in het teken van het naar de zin maken van anderen. Thuis voor mijn moeder, familie en later man en kinderen. Voelde mij daar toen goed bij en doe het nu nog steeds maar.......wel nadat ik tijdens cognitieve gedragstherapie te horen kreeg dat niet iedereen je aardig of lief hoeft te vinden en een stukje gezond egoïsme prima is. Nog steeds wil ik graag voor mensen klaarstaan maar vergeet daar mezelf niet bij!! En dat leeft best wel een stuk relaxter.

Marjan | 15 juni 2014

Mijn leven draait om het aardig gevonden worden. Ik ben een geboren pleaser. Ik probeer tijden therapie dit te veranderen maar ik merk hoe vast ik in dat patroon zit. Ik heb al twee jaar een relatie, maar ook hij wordt er af en toe flauw van dat ik niet doe wat ik zelf wil en hij voelt dat ik de dingen niet doe met gevoel. Ik word daar heel verdrietig van. Ik wil zo graag anders, maar het lukt me maar niet. Ik durf het conflict niet aan.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑