goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Welkom op zaterdag 28 mei in Gemonde

Workshop voor iedereen die een gelukkig leven wil leiden

Geluk is iets magisch, als je de vele boeken moet geloven die erover geschreven zijn. Veel zogenaamde geluksgoeroes verbinden geluk met hogere sferen. Geluk is een emotie, zeggen geluksdeskundigen. En geluk is vluchtig van aard. Maar klopt dat wel? Wat is geluk nu eigenlijk? Iedereen heeft een andere mening, zie daar nou maar eens wijs uit te worden.

Als je graag een gelukkig leven wilt leiden helpen zulke boeken je geen zier. En wat nog erger is, de meeste boeken zijn niet om door te komen. Alsof je hoogintelligent moet zijn om je geluk te kunnen bereiken. En volgens de goedbedoelde adviezen van de deskundigen moet je je hart volgen, moet je in een bepaalde flow komen… ja, maar hoe doe je dat?

Je wilt gewoon je leven leiden, je werk doen, met mensen omgaan. Elke dag weer. En elke dag wil je het besef hebben dat je een gelukkig mens bent. Of de zekerheid dat je op de goede weg bent. En dat je gelukkiger wordt dan je nu bent.

Het is de hoogste tijd voor een nuchtere kijk op geluk, ontdaan van alle poespas. Niks hogere sferen, niks magisch gedoe, niks geheimzinnigheid. Gewoon, geluk met beide benen stevig op de grond, ja het bestaat! Voor iedereen. Ooit schreef een workshopdeelneemster: dankzij jouw kijk op geluk ben ik gelukkiger dan ik dacht. Wat een prachtig compliment.   

Ben je ook toe aan een nuchtere blik op geluk? Wil je ook graag handvatten waar je iets mee kunt in je dagelijkse leven? Wil je gelukkiger zijn dan je nu bent? Of wil je gewoon weten hoe broodnuchter geluk eruitziet? Meld je dan aan voor deze workshop ‘Een broodnuchtere kijk op geluk’. Ik beloof je dat er iets met je gaat gebeuren, dat er iets wezenlijks verandert in je denken en doen.

Meld je aan voor de workshop

De workshop duurt drie uur en wordt gehouden in de prachtige natuur van Gemonde (zo’n 15 km ten zuidoosten van Den Bosch). Wanneer het weer niet meewerkt zitten we binnen. ‘Work’ bestaat vooral uit het werken met je hersens en het meepraten met de groep. Je kunt je individueel en ook als groep aanmelden. Als je als groep een andere datum wilt en/of een andere locatie, dan is dat mogelijk.  

Datum:              zaterdag 28 mei 14.00 – 17.00 uur  

Locatie:             Gemonde
 
Aantal:              Vanaf 8 deelnemers

Kosten:              €  35,- p.p. Inclusief consumpties en een drankje en hapje na afloop. 

Aanmelden/meer info:  voelje@goedinjevel.nl 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...over loslaten

Loslaten is een goede manier om gelukkiger te worden. Maar niet te snel, er zijn problemen die je beter eerst eens goed vast kunt pakken voordat je ze loslaat. Eerst alles doen om een oplossing te vinden en niet te snel opgeven. Doe je dat niet, laat je bepaalde onopgeloste problemen los, dan zullen ze je blijven achtervolgen.

Geen prettig vooruitzicht dus. Maar eenmaal opgelost of als het onmogelijk blijkt om het op te lossen, ja dan is loslaten een prachtige manier om je te bevrijden van nodeloze ballast...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De logica van onbegrip

Heb je dat ook wel eens? Dat gevoel dat er vrienden zijn die jou ineens niet meer zo begrijpen? Of familieleden? Heel raar. Je familie ken je al je hele leven en waarschijnlijk heb je je vrienden ook al lange tijd. En zomaar ineens gaat het schuren, begrijpen ze je niet meer. En hoe je ook je best doet om duidelijk te maken wat je vindt, wat je voelt, wat je beweegt, het gaat er bij de ander niet meer in. Lastig, zeker als het zo dichtbij komt als bijvoorbeeld je partner, je ouders of je kinderen. Je wordt niet meer geaccepteerd zoals je bent en moet ineens knokken om de verbinding in stand te houden.

De vanzelfsprekendheid is zoek, je moet ineens van alles uitleggen, je argumenten op tafel leggen, tegenstand ongedaan proberen te maken. Pfff… op zulke momenten besef je ineens hoe lastig je leven soms is. En ik mag wel zeggen: ons leven. Het overkomt ons allemaal, die kink in de kabel waarom je niet gevraagd hebt. Het gebeurt gewoon.

Het is minder raar dan je zou denken. Mensen veranderen voortdurend, jij, ik, iedereen. Mensen veranderen, de maatschappij verandert, denkbeelden veranderen. En van ons wordt gevraagd om dat allemaal bij te benen. Onze eigen verandering, maar ook die van anderen en van de wereld om ons heen, het is soms hollen geblazen. Dat valt niet mee.

En stel dat het je lukt, dat je altijd weer in staat bent een kind van je eigen tijd te zijn. Een kind van de tijd van nu dus. Dat is een hele prestatie, en oh wat voelt dat verkwikkend, wat levert het een prachtige bijdrage aan de kwaliteit van je leven.

Maar jouw tempo is waarschijnlijk niet hetzelfde als van je partner, van je ouders of je kinderen. Of van je vrienden. We worden allemaal geconfronteerd met zaken als milieuvervuiling, de opwarming van de aarde, mensen uit andere landen en werelddelen die bij ons aankloppen, internet, sociale media, een veranderende arbeidsmarkt, het gebruik van drugs, enfin, de lijst is te lang om op te noemen.

Elke tijd heeft zijn eigen sores, dus in die zin is er niets nieuws onder de zon. En in elke tijd vinden mensen dat het toch wel heel anders is dan in de tijd daarvoor. Ook dat is standaard. En wat lastig is, we hebben het gevoel dat we over alles een mening moeten hebben. Dat moet natuurlijk niet, maar je wilt toch ook niet altijd maar zwijgend in een discussie zitten. Dus je vormt je een mening en slijpt die in de loop van de tijd aan, hij wordt steviger, je vereenzelvigt je ermee.

Om maar even heel actueel te zijn: je vindt dat ons land echt niet zo vol is dat er niks meer bij kan, wat jou betreft kunnen we voorlopig makkelijk honderdduizend of meer vluchtelingen per jaar herbergen. Dat vind je vanuit de grond van je hart. En zo heb je hommeles met sommige dierbaren, ze vinden dat je niet goed wijs bent. Hoezo? En wie betaalt dat dan? En alle woningzoekenden dan, moeten die nu nog langer wachten? Enfin, je mening maakt je bij sommigen niet geliefd, terwijl je vindt dat je een heel humaan standpunt inneemt en dat mensen best een beetje meer mededogen mogen hebben met vluchtelingen die door oorlogsgeweld van huis en haard zijn verdreven. Hoezo ons land te vol?

Het is maar een voorbeeld, sommige problemen liggen veel dichter bij huis. Roken, het gebruik van partypillen, de studie, gamen, veel ouderparen hebben daarover verschillende meningen. En hun kinderen vinden weer iets heel anders dan hun ‘ouderwetse’ ouders. Veel discussies lopen vaak vast in het zand van het eigen gelijk.  

In elke relatie wil het wel eens schuren, lopen de meningen niet altijd parallel. En ook al wil je dat liever niet, het gebeurt. Het is een logisch bijverschijnsel van onze voortdurende persoonlijke groei, van het aanpassen aan de tijdsgeest. Of een logisch bijverschijnsel van stilstand, van niet willen weten van de ontwikkelingen, het niet accepteren van de tijd waarin je leeft. Ook dat kan.

Meningsverschillen geven ons een kans om ons te verdiepen in meningen die de onze niet zijn. Mogelijk zijn ze het waard zijn om onderzocht en gewogen te worden. Misschien is het goed dat je je mening bijstelt, je leert. En tja, misschien lukt dat niet en blijft het schuren. Soms lopen vriendschapen en relaties erop stuk. Hoe pijnlijk ook, soms is dat onvermijdelijk. Er viel dus kennelijk niets meer te leren en dan houdt het op…

Ja, ons leven is soms knap lastig!

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Polleke | 17 april 2016

Beste Jan Jaap, mooi zoals je dit omschrijft. Dit is, vind ik, een heftige realiteit met ingrijpende consequenties. Als je eigen ouders je niet meer kennen en dit narcistische duidelijk maken..... dat dreunt door in je hart en ziel. Dat keer op keer ervaren doet zoveel pijn en verdriet.. Want alle opgebouwde credits verdwijnen dan, waardoor de relatie ouder-kind leeg wordt. Ik heb daarom mijn ouders bedankt voor hun opvoeding en heb met hen gebroken. En het voelde zo goed! WOW! En dat is ruim vier jaar geleden. En toch blijft het diep in het hart heel jammer.

anne | 17 april 2016

Soms is het ook een kwestie van 'niet willen begrijpen'. Om de ander (of de ander mij) te kunnen begrijpen, moet er een wil zijn, doorvragen, terugkijken, oorzaak en het gevolg van niet begrijpen. Als het 'niet willen/kunnen begrijpen' door de tijd voorbij is gegaan is het misschien het begin van het einde in welke relatie of verband dan ook.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Voorgoed gelukkig, ja dat kan

Veel mensen durven niet onomwonden uit te spreken dat ze gelukkig zijn. Dat lijkt ook wel logisch, per slot van rekening is er altijd wel iets. Je relatie loopt niet zoals je het graag zou willen. Je hebt ruzie op je werk met een collega, of nog lastiger, met je baas. Je ouders hangen je soms danig de keel uit. De buurman doet ingewikkeld over een boom in jouw tuin die te veel schaduw in die van hem veroorzaakt. Of je kinderen liggen om de haverklap dwars, willen niet studeren, willen niet gehoorzamen, willen eigenlijk niks… Tja, als je zulke dingen meemaakt, ga dan maar eens onomwonden zeggen dat je gelukkig bent…

Ik weet dat mijn kijk op geluk soms weerstand oproept. Veel mensen vinden dat, als je iets vervelends meemaakt, je niet kunt zeggen dat je gelukkig bent. Je kunt bijvoorbeeld niet verdrietig zijn en gelukkig tegelijkertijd. Mag ik even dwars zijn? Nou en of dat kan! Heel zeker. De omstandigheden die ik hiervoor schets maken een mens nauwelijks of niet ongelukkig. Geen enkel omstandigheid doet dat. Dat is overigens geen uitvinding van mij, dat is uitvoerig wetenschappelijk onderzocht en aangetoond.

Omstandigheden bepalen slechts voor 10% ons geluk, meer niet, dat is dus praktisch te verwaarlozen. De helft van ons geluk wordt bepaald door onze genen, dat kun je dus niet beïnvloeden. Maar 40 % wordt bepaald door je houding, door je denken en doen, door het heel gewone leven van alledag, door de manier waarop je met alles omgaat. Als het gaat om de onprettige omstandigheden die ik hiervoor heb genoemd dan zijn het niet zozeer die problemen die je dwars zitten maar vooral de manier waarop je ermee omgaat. Of niet mee omgaat. Daar wringt de schoen.

Je bent gelukkig als je in staat bent om te gaan met alles wat er in je leven op je pad komt. Wie mij en mijn boeken kent weet hoe ik geluk definieer: het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen. Daar zit het geheim van duurzaam geluk. Dat heeft onder andere alles te maken met je bewustzijn. Wat er ook gebeurt, wees je er bewust van. Je buurman is kwaad is omdat een grote boom in jouw tuin te veel schaduw in die van hem geeft. Waarschijnlijk is hij niet eens kwaad om die reden. Maar is hij kwaad omdat hij op zijn vraag of jij er misschien iets aan zou willen doen, nul op het rekest krijgt. Of misschien heb je hem wel gezegd dat hij niet moet zeuren.  Tja, dan heb je een conflict waar je niet uitkomt. Nu kun je wel redeneren dat die boom er al zolang staat en dat de buurman dus inderdaad een zeurpiet is, maar daarmee heb je geen enkele bijdrage geleverd aan het oplossen van het probleem. De buurman heeft een probleem, denk je, ik niet! Maar de sfeer is wel kapot. En blijft kapot. En dat is een gemene kras door je geluk.

Onwrikbare standpunten staan een gelukkig leven in de weg. Elasticiteit en geluk zijn twee handen op één buik. We hebben allemaal te maken met anderen, in onze relatie, in ons gezin, in onze vriendenkring, in ons sociale leven. Een prettig leven bereik je slechts door naar elkaar te luisteren, door je van elkaar iets aan te trekken, door na te denken, je te verdiepen in de kijk van de ander en bewust te zoeken naar een oplossing. Wat het probleem ook is. Als iemand waar je op een of andere manier een verbinding mee hebt een probleem heeft dat jou aangaat, heb jij ook een probleem, of je dat nu wilt of niet.

Omgaan met problemen, het zou eigenlijk een vak moeten zijn op basis- en middelbare scholen. Kunnen omgaan met zorgen en problemen is van wezenlijk belang voor je leven en je geluk. Overigens is het kunnen omgaan met plezierige dingen ook niet voor iedereen weggelegd. Ook dat moet geleerd worden. Dankjewel zeggen, zeggen dat je iemand lief vindt, intens kunnen genieten van mooie dingen, je tranen de vrije loop laten van geluk. Moeilijk hoor.

Als je je leven kunt hanteren, wat er ook gebeurt, leuk en niet leuk, als je dat werkelijk kunt, dan kun je oprecht zeggen dat je een gelukkig mens bent. Ook als er zich dan iets voordoet wat je misschien tijdelijk van je stuk brengt, iets naars, iets pijnlijks, iets verdrietigs, dan weet je dat er werk aan de winkel is. Zeker. Maar je geluk blijft onaangetast. In eerste instantie zet je bewust je knop op pijn, verdriet of je verongelijkt voelen. Daar heb je dan ook alle reden toe. En uiteindelijk ga je aan de slag met dat wat er op je bord is gekomen. Als het mogelijk is streef je naar een oplossing. En als dat niet kan, streef je ernaar het een plek in je leven te geven, om er in evenwicht mee te leven. Zo zet je je knop weer om in de goede stand. Dat is wat gelukkige mensen kunnen…

Jan Jaap

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Paula | 29 maart 2016

ik ben vandaag zo gelukkig dat het me ontroerd, ik ben daarvoor ook heel dankbaar

anne | 29 maart 2016

- " het besef dat je knoppen hebt en dat je in staat bent ze te bedienen." Door trillingen in het Universum treden er soms wel 'ns storingen op. Er loopt wel eens iemand langs, die een zwiep geeft aan de knop. En die knop voor de gezondheid, die gaat wel eens vanzelf op dreef. Bij het ouder worden raakt er soms een knopje los. Maar boven alles heb ik het onbetaalbaar geluk dat ik de knoppen kan bedienen: Ik reset het allemaal.

Adri Fontein-Smit | 29 maart 2016

Na bovenstaande 42 jaar te hebben gedaan........is het toch niet gelukt! Ik voel me geenszins een ongelukkig mens. Ik ben wel verdrietig om het verlies van.... Je had gelijk,....Bart en ik gaan uit elkaar! Groet, A3

Cas Eijsbouts | 18 april 2016

Met genoegen lees ik deze beschouwingen van J.J. maar dit keer mis ik het gegeven dat het woord geluk ook "lukken" bevat, d.w.z. een doel bereiken... wie doelbewust leeft kan gelukkig zij, wie alleen maar afwacht wat er gebeurt is vaak ontevreden en zou zich gelukkig moeten vinden met het feit dat hij geen doel (meer ?) heeft.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Niets veranderlijker dan 'jezelf zijn'

Ieder mens wil graag zichzelf blijven. De vraag dringt zich op: wie is dat, jezelf? Is dat de persoon die je jaar en dag met dezelfde termen zou kunnen omschrijven? Of is jezelf juist degene die nooit ophoudt te veranderen, die nu onherkenbaar is veranderd ten opzichte van vele jaren geleden?

De omstandigheden waarin we verkeren bepalen voor een groot deel hoe we doen en denken en hoe we worden ervaren. Na haar zoveelste relatie verzuchtte Meryl Streep ooit: Weet je wat mijn probleem is? Als hij van whisky houdt, houd ik ook ineens van whisky! Herken je dat? Langzaam maar zeker en soms zelfs tamelijk snel passen we ons aan de omstandigheden aan, dat zit er bij ons gewoon ingebakken. Iedereen doet het, het kan niet anders, lijkt wel. Kijk maar eens om je heen naar mensen die je al heel lang kent, hoe ze jaren geleden waren en hoe ze nu zijn. 

Je bent niet je hele leven lang samen te vatten in dezelfde woorden en zinnen. We veranderen, of we dat nu willen of niet. Veranderen is nodig voor de balans, vooral in relaties. Als beide partners stug zouden blijven denken en doen zoals ze deden toen ze elkaar nog niet kenden, dan loopt de relatie geheid stuk. Ze komen geen stap dichter bij elkaar, er ontstaat nooit een uitgebalanceerde relatie. Geen enkele relatie is bestand tegen voortdurende onbalans.

Los van onze relatie veranderen we ook door andere ervaringen, door dingen die we horen, lezen, waarnemen, door de fouten die we maken. Dit veranderen is vooral gericht op groei, op het verwerven van nieuwe inzichten. We leven, dus we groeien.

Dat is niet in alle gevallen zo. Bepaalde veranderingen hebben niets met groei te maken, die zijn nodig om te overleven, om niet klem te raken in de relatie met anderen, zoals het voorbeeld van Meryl Streep aangeeft. Zolang dat proces bewust verloopt is er geen vuiltje aan de lucht. Je beseft dat je verandert, dat je je aanpast en je weet ook waarom je het doet. En wat je vooral beseft is dat er grenzen zijn aan je wil om je aan te passen en die bewaak je angstvallig. De ideale mens.

Veel mensen veranderen echter voor een groot deel onbewust. Het gebeurt gewoon. Ze passen zich gedachteloos aan, meer en meer, kennen en herkennen geen grenzen en zijn zo een bijna willoos slachtoffer van... ja waarvan? Als ze met een schok tot de ontdekking komen dat ze in een leven beland zijn dat ze volstrekt niet willen, is de eerste reflex te wijzen naar anderen. Hun partner, de kinderen, de ouders, de baas, de vrienden, die hebben het gedaan, die hebben hen gedwongen om zich aan hen aan te passen. Als ze daaraan geen gehoor gegeven zouden hebben, zouden ze dik in de problemen zijn gekomen, weten ze. Om conflicten uit de weg te gaan, zijn ze de ander ter wille geweest, steeds maar weer, grenzeloos. Ze zijn op den duur onherkenbaar veranderd maar geen centimeter gegroeid, integendeel, ze zijn gekrompen. Ze hebben stukken prijs gegeven die ze achteraf liever hadden behouden. Ze zijn slachtoffer van zichzelf. En dat allemaal voor de lieve vrede. Angst als raadgever...

We veranderen. Onlangs hoorde ik het nog eens. Een man was gescheiden van zijn vrouw, ze verweet hem dat hij nooit eens iets leuks wilde doen, nooit naar de schouwburg, nooit naar een museum, nooit naar leuke evenementen. Hij was graag thuis als hij niet hoefde te werken en vermaakte zich kostelijk. Zijn vrouw was daarin meegegaan. Met gepaste tegenzin weliswaar, maar toch. Zo ging het nu eenmaal...  Ze veranderde van een enthousiaste outgoing jonge vrouw tot een ontevreden thuiszitterige moeder. Op een gegeven moment was de bom gebarsten, het huwelijk liep op de klippen. Hij kreeg een nieuwe vriendin. En jawel hoor, schouwburg, museums, evenementen, hij genóót! Tot verdriet en grote ergernis en van zijn ex.

We veranderen onder invloed van degene met wie we een relatie hebben. Wat eerst niet kon, wordt nu omarmd. Dat ligt niet zozeer aan de individuen maar aan de constellatie, aan het unieke verband tussen twee mensen. Onder invloed van de een schiet je de ene kant op, onder invloed van een ander mogelijk in tegengestelde richting. Omwille van het evenwicht, wat in elke relatie natuurlijk anders ligt. Het is een logisch proces.

Het is waar, niets is zo veranderlijk als ‘jezelf zijn’...

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

henri surquin | 16 juli 2015

Goedemorgen Jan Jaap & hartelijk dank voor je heldere column, want je hebt weer raak geschoten. Of ik het nu op mijzelf betrek, of op de [mensen in de] organisaties waar ik werk als trainer: mens en organisatie maken een ware groei sprong door op het moment dat men zich bewust is van de verander betekenis voor henzelf, de onderlinge verbindingen en de unieke transitie van henzelf en de collega's. Met de integratie van mijn drums en dans in mijn trainingen aan ondernemingsraden, merk ik dat dit bewustwordingsproces sneller en meer organisch verloopt, dan dat er alleen maar een appel wordt gedaan op het [dominante] hoofd: constellaties worden zichtbaar en voelbaar. De unieke ritmes van de deelnemers [de teamleden] zijn hoorbaar in tempo en intensiteit. De disbalans is niet te onderdrukken. Sterker nog: de ritmes en hun accenten schieten werkelijk alle kanten op. De conflicten zijn hoorbaar in de ritmes. Stoppen mag niet. Gebeurd ook niet. Meer en meer wordt er naar elkaar geluisterd. De ritmes dagen elkaar uit in vraag en antwoord, op de grens en over de grens, in harmonie en uit harmonie. Steeds bewuster van hetgeen er gebeurd en van waaruit jezelf handelt [vanuit bescheidenheid, toegeven, angst, pijn, verdriet, verlangen, liefde....] en je ritme maakt op de percussie instrumenten en in de dans. Praten komt later, woorden volgen gevoel. Het ritme is puur, dat ben jezelf.

Marja | 18 juli 2015

Erg herkenbaar. Ik ben die vrouw in het voorbeeld. Heb mij voortdurend aangepast en veranderde van een sportieve vrouw in een huissloof. Tot ik een actieve, lieve man ontmoette en ik volledig opbloeide. Toch ging dat eerst ook mis, omdat ik nog niet goed genoeg naar mijzelf had gekeken. Pas toen ik mij bewust werd waar mijn grenzen lagen, kreeg mijn nieuwe relatie nieuw vuur en is het mooier dan ooit. Ik wil nu zo dicht mogelijk bij mijzelf blijven, want dan pas blijf ik mij bewust van mijzelf en kan ik een leuker mens zijn, ook voor mijn omgeving.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Zwart-wit-denken, niks mis mee...

Die vluchtelingen? Die moeten ze allemaal ergens op een eiland ver weg zetten, klaar, zoek het maar uit. Moslims, die horen hier niet. Die hoge Pieten in Den Haag, allemaal zakkenvullers. Wilders, die zegt tenminste waar het op staat. Pedofielen, ze moesten de doodstraf weer invoeren. De wereld in zwart-wit. Helder en duidelijk, de werkelijkheid zonder fratsen. Heel veel mensen spuien op deze manier hun mening, ze staan vierkant achter hun woorden. Ze begrijpen niet dat anderen misschien anders denken. Kijk om je heen, je ziet toch wat er gebeurt, het is toch gewoon zo? Wie anders kijkt dan zij deugt ook al niet.

Zwart-wit-denken, veel mensen hebben er een hekel aan, hoewel iedereen het wel eens en soms meer dan eens doet.  Zwart-wit-denken is zo verkeerd nog niet. Je hebt het nodig om je probleem zichtbaar te maken. Je ongenoegen, de dingen die je dwars zitten, zowel in de wereld om je heen als in je privéleven. Ik heb ooit een man ontmoet, een eigenzinnige grootgrondbezitter, die zonder een spoor van twijfel vond dat iedereen die van de PvdA was tegen de muur moest worden gezet en worden neergeknald. Dan zijn we van ze af!

Toen ik doorvroeg werd me alles duidelijk. Hij was er nog een van de oude stempel. Ik bepaal wel wat goed is in mijn leven. Ik bepaal hoe ik met mijn land omga, welke boom ik neerhaal en wat ik met en op mijn land doe en laat gebeuren. Die grond is toch van mij? Ik maak wel uit hoeveel ik vraag voor die grond aan mijn pachters, ook al van die vreselijke mensen. Ze moeten gewoon niet zeuren, zij maken niet de dienst uit, en zeker niet als het om mijn spullen gaat. Socialisme, bah! Het was helder wat hem dwarszat. Het socialisme brengt alleen maar onheil. Dus als er geen socialisten meer zijn, is alles opgelost, is de wereld weer leuk.

Er is niks mis met zwart-wit-denken. Ook niet als het gaat om je werksituatie, over je leven thuis, de omgang met je familie en vrienden. We kennen dat allemaal wel, dat overzichtelijke galspuwen. En ik denk dat iedereen die dat doet ook wel weet dat je met je weerzin tegen iets niets oplost. Daar is zwart-wit-denken ook niet voor bedoeld. Het is, zoals gezegd een goede manier om je mening en in veel gevallen je oordeel te geven over iets of iemand. Zwart-wit-denken zorgt voor helderheid, niet voor oplossingen.

Wie een oplossing nastreeft kan beter in nuances denken. Zwart-wit schetst slechts uitgangspunten, constateringen van onvrede of weerzin bij iemand of bij groepen mensen.

Oplossen vraagt genuanceerd denken, domweg omdat geen enkele problematiek zwart-wit is. Als we bijvoorbeeld alle vluchtelingen op een eiland zouden zetten doemen er legio problemen op die om een antwoord vragen. Elke stap die we zetten brengt weer nieuwe problemen met zich mee. Dat betekent dat elke oplossing erom vraagt om uiteindelijk alle problemen die kleven aan een te zetten stap moeten worden doorgekauwd. Allemaal, slaan we er per ongeluk een over dan heb je je al snel weer in de nesten gewerkt.

Problemen oplossen vraagt creativiteit, elasticiteit, innovativiteit, een sterke wil om resultaat te bereiken, vertrouwen in elkaar, de bereidheid om eigen standpunten te herzien, het besef dat je nooit zult krijgen wat in jouw ogen het beste is en de wetenschap dat elke oplossing van een probleem nooit perfect zal zijn. Een probleem oplossen vraagt bovendien bijna altijd meer tijd dan je lief is.

Ons persoonlijke leven zit vol kwesties en situaties waar we tegenaan lopen, die ons niet bevallen, die we anders zouden willen. Bijna altijd zijn er anderen bij betrokken, thuis op het werk, in ons sociale leven. Er is niks mis mee om je daarover zwart-wit te uiten. Als je daar verder niets mee doet, tja dan gebeurt er ook niets. Als je wilt dat er dingen veranderen, zul je stappen moeten zetten. Je ongenuanceerde onvrede uiten is slechts een begin. Nadenken, oplossingen bedenken, in gesprek gaan, proberen het met anderen eens te worden, dat is wat er op zal moeten volgen.

Natuurlijk, soms lukt het niet om dingen op te lossen, genuanceerd denken en doen moet namelijk wel van twee kanten komen. In dat geval is het goed dingen los te laten, je onvrede aan de kant te schuiven en door te gaan met je leven… Dat is in zo’n geval ook een oplossing.

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

anne | 17 maart 2016

Nee, ik ben niet van zwart/wit denken, ik heb eveneens moeite om het zo te horen. Liever eerst tot tien tellen dan maar. Het is roepen als een kip zonder kop. Drie maal nadenken en uitzoeken hoe het in elkaar steekt, dan met anderen daarover discussiëren. Het gaat niet om ene oplossing, die is vaak, meestal niet voor handen. Het gaat om de kijk op het leven, dat van mij en van de mensen om mij heen.

Jeanine | 18 maart 2016

Zwart-wit denken is uiteindelijk veelal gebaseerd op onwetendheid. Zodra je meer over een onderwerp leert, het jezelf raakt of je omgeving wordt de mening heel wat genuanceerder!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

...de duurzaamheid van geluk

Geluk is een woord dat veel verwarring zaait. Iedereen heeft er een andere mening over. We kunnen alles definiëren, een brood, een televisie, een hark, maar geluk, toch het belangrijkste in een mensenleven, nee, dat kunnen we niet. Raar...

In deze video waag ik me aan een definitie waar je wat mee kunt. Die geluk begrijpelijk maakt en die je de mogelijkheid biedt je eigen geluk te eiken. Met voorbeelden uiteraard. Ook praat ik in deze video over geluksexperts, bewustzijn, facebook, afscheid nemen, over mijn persoonlijke leven en over de weg die ik zelf ga. Kort en goed, deze video gaat over de dingen die mij bezighouden en verwonderen... je zou dit mijn geloofsbrieven kunnen noemen. Neem er wel even de tijd voor, het gesprek duurt 25 minuten.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Goedele | 26 oktober 2015

Mooi hoor! Je raakt volgens mij wel de kern Jan Jaap: al of niet gelukkig zijn hangt af van hoe je omgaat met wat je overkomt, het zit in je en daar contact mee kunnen maken dus. En wat kan je mooi vertellen..:)

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik hou van mij

Op 11 juni 2012 heb ik een colum geplaatst met als titel: ik hou van mij. En nu komt er via een (facebook)vriendin een prachtige video langs. Een gedeelte uit de film Angel-A van Luc Besson.

Hoe bijzonder dat mijn column nu verfilmd is, zo'n gevoel heb ik nu. Prachtig om naar te kijken. Wel even een paar minuten de tijd nemen, het is meer dan de moeite waard. En als je dan nog een minuutje hebt, lees dan de column nog eens op deze website. Waarschijnlijk put je er inspiratie uit...

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Greta van Buuren | 12 november 2012

Een glimlach op mijn gezicht. Fijn dat je dit aan elkaar hebt gekoppeld. Prachtig filmfragment, ik ben geïnspireerd. Dank daarvoor.... Greta

Nicole Wijkel | 12 november 2012

hoi Jan Jaap, wow,mooi! weer even een genietmomentje!! Heerlijk!

Irene Hagemans | 12 november 2012

HIJ IS HEEEEL MOOI!!!!!!!!!!!

Judith | 12 november 2012

Fascinerend, zo herkenbaar. De film werd een beetje troebel, zit gewoon te janken. Bedankt dat je het hebt gedeeld. Zou eigenlijk wel aan je volgende boek toegevoegd kunnen worden, ter versterking van jou column. Ga nog een keer kijken!

lennie | 12 november 2012

Indrukwekkend en mooi!!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Artikel in Flair, maart 2015

Eind 2014 werd ik opgebeld door journaliste Manon de Heus. Of ik een bestand van mijn laatste boek kon mailen. Haar chef van weekmagazine Flair had mijn boek gelezen en was er laaiend enthousiast over. Zij kreeg de vraag om er een 4-pagina-artikel over te schrijven.

De bedoeling was dat zij over haar eigen leven en ervaringen schreef waarbij ze mijn boek als referentie zou gebruiken. Begin maart 2015 is het artikel geplaatst in Flair, en ja, het is een indrukwekkend en ontroerend verhaal geworden. Ik was er echt van onder de indruk. Als je het wilt lezen kun je de regel hieronder aanklikken.

Lees hier het artikel in Flair 11 maart 2015

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aart 2015

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diepgravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑