goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Zo ben ik nu eenmaal!

Een jong echtpaar, een wagentje vol weekendboodschappen bij de kassa van Albert Heijn. De vrouw stond verwoed alles in haar boodschappenkratje te passen, ze kon het tempo van de scannende kassadame nauwelijks bijhouden. Hij keek er een beetje naar, legde de statiegeldretourbon op het plateau voor hem: ik heb hier ook nog een bon van de lege flessen... Er stond nog een lange rij te wachten, het was zwoegen geblazen voor de kennelijke weekendkracht. De krat was vol, de pinpas ging in het apparaat, kling zei de kassa en klaar. Wilt u de kassabon? De retourbon lag er nog, aanaangeroerd...

Niet klaar dus. Ja juffrouw, u vergeet wel die retourbon, is dat de gewoonte hier?  kwam er bits uit de man. De kassadame keek verschrikt op: oh, sorry mijnheer en toetste snel het bedrag van de retourbon in op haar kassa. En ik zei het nog zo, u bent toch niet doof!  Zijn vrouw trok hem met een verstoorde blik aan z’n mouw toen de aangeslagen kassadame zonder woorden hem het geld overhandigde. Kees, kom nou..!

Dit was het muisje, het staartje kwam toen ze eenmaal van de parkeerplaats waren weggereden. Wat deed je nou? Klonk de vrouw geërgerd. Hoezo? Die trut was gewoon die bon van de lege flessen vergeten, ja, zo kan ik ook mijn geld verdienen!

Kees was gewend om te zeggen wat hij dacht, dat was immers zijn goede recht. Het was een kwartiertje rijden naar huis en ze hadden de volle tijd nodig om tot een slotsom te komen. Zijn slotsom. Zo ben ik nu eenmaal!

Zo ben ik nu eenmaal! Klaar, discussie gesloten. Het komt nogal een voor, mensen die op hun vingers worden getikt voor hun onprettige gedrag en die er zich vervolgens met dit jantje-van-leiden vanaf maken. Vooral in relaties en tussen vrienden. Natuurlijk, het is nooit leuk om bekritiseerd te worden. Aan de andere kant, kritiek, vooral als het uit een goed hart komt, legt een stukje in ons bloot waarmee we kennelijk anderen en onszelf tekort doen. Werk aan de winkel...

Het is waar, we hebben geen zeggenschap over onze genetische erfenis, die is in wezen onveranderlijk. Maar veel van onze gedragingen - zowel de positieve als de negatieve - zijn op een of andere manier aangeleerd. Met dank aan onze ouders, aan onze sociale omgeving of aan onszelf. De reacties van anderen bieden ons de kans om kritisch te zijn op onszelf, om na te denken over dat wat we doen en niet doen. Het helpt ons om ons leven te sturen en daardoor te veraangenamen. Daar zijn we zelf goed mee, maar ook anderen.

Op het moment dat je de kreet Zo ben ik nu eenmaal! slaakt geef je zonder omhaal aan dat je je niets wenst aan te trekken van dat wat de ander tegen je zegt. Die staat met lege handen. Je hebt duidelijk gemaakt dat je gedrag onveranderlijk is, zo is het en zo blijft het. Nee, je zegt dat het zelfs onmogelijk is om er iets aan te doen. Een leven gegoten in beton. Dit ben ik, punt. Wat de ander betreft is het: slikken of stikken...

Die houding is een flinke sta-in-de-weg voor je geluk. Juist de wil om te veranderen, om je denken en doen waar nodig voortdurend bij te sturen, om de elasticiteit van je geest te handhaven tot aan het einde van je dagen, brengen je ver in je leven.

De wil om te veranderen is niet aan leeftijd gebonden, in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt. Ja, op zijn leeftijd kun je echt niet meer veranderen! Veel gehoord en niét waar vooral. Het gaat niet om kunnen, het gaat om willen! Iedereen kan altijd veranderen als het nodig is, jong en oud. En van willen naar doen is vervolgens nog maar een kleine stap...

Zo ben ik nu eenmaal! Mocht je het zelf al af en toe zeggen, kieper het dan in de kliko! En als anderen het tegen je zeggen, neem er geen genoegen mee, maak het hem of haar duidelijk dat iedereen altijd en overal zichzelf kan aanpakken en dingen kan veranderen. Zelfs aan genetisch overgedragen eigenschappen is aan de randen nog best wat te schaven...

Herken je dit? Van jezelf of van mensen in je omgeving? Fijn als je daar iets over kwijt wilt via een reactie.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Patricia | 20 april 2014

"Moet je m'n vader maar bellen, zijn schuld. Zo ben ik, klaar en ik ga het er nu niet over hebben en nooit." De zinnen die mijn liefde stukje voor stukje afbreken, mijn behoefte om echt een gesprek aan te gaan weg nemen. En inderdaad, zijn moeder trekt zich ook altijd terug dus blijkbaar genetisch :) Heel herkenbaar weer dit stuk.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De workshop die je achteraf voor geen goud had willen missen

                                                                         Op zaterdag 17 mei '14 wordt er weer een workshop over Geluk gehouden in Gemonde (in de buurt van Den Bosch). Drie uur lang intensief praten en denken over geluk. Als het weer een beetje meezit doen we dat midden in de natuur aan de rand van een grote vijver. Tijdens deze workshop gebeurt er iets met je, nieuwe inzichten, een nieuwe manier van kijken, nieuwe impulsen die je helpen je leven gelukkiger te maken dan het is. Honderden deelnemers  hebben dat al mogen ervaren. Zoals een deelnemer onlangs enthousiast mailde: het werkt!                                                                                                                                                                                                   

Je kun je aanmelden met een mailtje naar voeje@goedinjevel.nl   Kun je niet op 17 mei maar wil je toch een keer deelnemen dan kun je dat in je mailtje aangeven. Dan krijg je snel een bericht wanneer de voilgende workshop gehouden wordt. Meer informatie over de workshop lees je hier

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De omgekeerde wereld

Sinds mensenheugenis prenten we onze kinderen in dat ze goed naar hun ouders moeten luisteren. De ouders bepalen de maat. Zij weten wat goed en niet goed is voor hun kinderen. Op het moment dat het kind in de wieg ligt komt de schaaf tevoorschijn. En langzaam maar zeker schaven we ons kind tot een modelmens die goed past in de maatschappij die we hebben opgebouwd. Je zou je als ouder mogen afvragen wat je eigenlijk aan het doen bent. Is dit wel de goede manier om kinderen groot te brengen?

Heel zwart wit zou je kunnen zeggen dat we gedurende de opvoeding, zeg maar de eerste twintig jaar, onze kinderen van alles aan- en van alles afleren. Zodat ze uiteindelijk een beetje passen in ons beeld van wat goed en niet goed is en ze zich in de maatschappij staande kunnen houden. Zouden kinderen het ook zo ervaren, zijn ze er gelukkig mee zoals ze door hun ouders gevormd zijn? Veel jonge mensen vragen zich af wie ze werkelijk zijn, kijken naar de wereld en zien hoe imperfect die in elkaar zit. Kijken terug en worden geplaagd door onzekerheid over dat wat ze allemaal is bijgebracht. Ben ik gelukkig? De meesten zullen daar niet spontaan ja bij knikken.

Weer even zwart wit hebben jonge mensen de volgende fase in hun leven nodig, zeg maar de volgende twintig jaar, om terug te keren naar zichzelf. En dat is geen gemakkelijke klus. Veel van wat ze geleerd hebben kan beter weer overboord. En veel van wat ze hebben afgeleerd moet weer binnenboord gehaald worden. Dat is een lang en heftig proces. Velen kunnen dat ook niet goed opbrengen, lopen erin vast en zien geen andere uitweg dan het bouwen van een muur waarachter ze hun kwetsbaarheid kunnen beschermen.

Ouders en opvoeding, het is bekend dat veel van de problemen die mensen in hun leven ontmoeten daarmee een directe relatie hebben. Ouders doen iets niet goed in het leven van hun kind. Met onze manier van opvoeden zijn we kennelijk niet voldoende in staat om een kind evenwichtig, vrij en gelukkig aan de wereld terug te geven. De kwestie is niet of ouders hun best doen. De meeste ouders doen dat zeker, naar eer en geweten voeden ze hun kinderen op, ze halen het beste in zichzelf naar boven om de klus te klaren.

Het is niet makkelijk te doorgronden wat er nou precies misgaat bij het opvoeden. Het feit dat menig ouderpaar zo krampachtig vindt dat kinderen naar hen moeten luisteren is stellig een van de redenen. Veel volwassenen kunnen dat beamen en hebben dat aspect in hun opvoeding vaak gevoeld als een keurslijf. Wat is er mis mee als kinderen soms eigenzinnig hun eigen weg inslaan, dwars tegen de wens van hun ouders in? Als het al de verkeerde weg is loopt zo’n kind daarin natuurlijk vast en leert dankzij de eigen ervaring. Zelfs daarin kun je een kind begeleiden...

Anarchie? Nee hoor, gewoon een pleidooi voor de omgekeerde wereld: ouders moeten naar kinderen luisteren! Als ouders zou je bij jezelf te rade moeten gaan hoe je doet, hoe je beeld is van de ideale opvoeding en van een gelukkig kind. Je zou je bewust moeten zijn van je houding en jezelf oprecht vragen moeten stellen. Luister ik eigenlijk wel naar mijn kind? Stel ik me open voor de dingen die het zegt, denkt, voelt, die het graag wil? Leer ik van mijn kind, verzet ik de bakens door hetgeen mijn kind zegt, voelt en vindt? Gun ik mijn kind een stem in het gezin en de opvoeding?

Naar kinderen luisteren betekent dat je een bredere blik krijgt op de wereld. Door de ogen van een kind lijkt de wereld boeiender, mooier en aantrekkelijker dan de wereld zoals volwassenen die ervaren. Ook dat is de wereld! Kinderen hebben er recht op om niet alleen als kinderen gezien te worden, maar vooral ook als mensen van vlees en bloed, die kunnen denken, voelen, zich een mening kunnen vormen, en bepaalde dingen willen en niet willen.

Oprecht luisteren naar kinderen en evengoed ‘gehoorzaam’ zijn aan hen wil zeggen dat je ze serieus neemt en hecht aan een stevige band. Je gunt ze zo ruimte en stimuleert ze om een stukje eigen verantwoordelijkheid te dragen. Ik ben belangrijk, dat is wat je je kind laat voelen. Naar kinderen luisteren, je iets van de mening van kinderen aantrekken, levert een forse bijdrage aan hun geluk. En aan dat van jou, als ouder.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

marja | 19 maart 2014

Ik vind opvoeden ontzettend moeilijk. De maatschappij is zo anders dan waarin ik zelf ben opgegroeid. Ik ken de wereld van onze kinderen niet goed en het is dus heel lastig om hier op te anticiperen. Met name als mijn puberzoon mij respectloos behandelt, dan weet ik het echt niet. Ik voel me soms machteloos. en ja, ik ben ook in therapie omdat ik mijn kwetsbaarheid achter een muur heb verstopt. Ouders die mij gevoelig vonden en zeiden dat ik een muur om mijn hart moest bouwen. Ik heb nooit geleerd voor mijzelf op te komen. Ik moest het doen, maar hoe dat is mij niet verteld. Dat heb ik uit moeten zoeken , en dat is dus niet gelukt. En nu zit ik met de gebakken peren en weet ik dus ook niet hoe ik het mijn kinderen moet leren. Ik ben dus ook nog lang niet uitgeleerd. Maar meer naar mijn kinderen luisteren is wel een hele goeie tip. Dat ga ik zeker in praktijk brengen.

Armand | 19 maart 2014

Boeiend dit onderwerp. Wij hebben twee dochters, eentje van 23 en eentje van 19. Vele fouten heb ik gemaakt onderweg, te afstandelijk, weinig betrokken, deed mijn eigen ding....dat was belangrijk. Maar ik voelde dat mijn hart niet open stond, zoals je schrijft, een muur er rond om mezelf te beschermen. Door vele workshops aan mezelf werken, jaren van individuele begeleiding, schilderen en schrijven heb ik de pijn uit mijn eigen jeugd een plaats kunnen geven. En ook gezien dat mijn ouders hun best hebben gedaan. Zij waren ook gekwetste mensen net als ik en ook zij hadden een muur rond hun hart, vooral mijn vader dan. Maar nu voel ik dat mijn hart open staat en nu word ik ook vaak "geraakt", maar ik heb nu de tools geleerd om dat kleine jongetje in mij te beschermen en lief te hebben zoals het is, met zijn mooie en minder mooie kanten. Ik vind dat mijn kinderen meer leren van hoe ik zelf in het leven sta, wat ik doe, hoe mijn gedrag naar anderen is dan dat ik ze richtlijnen geef, want dat werkte niet of nauwelijks. Grenzen aangeven is belangrijk en de gevolgen dragen als ze over die grenzen gaan ook. Maar altijd het gedrag loskoppelen van wie dat ze zijn. "Je bent een schat van een dochter, maar wat je daar gedaan hebt kan absoluut niet meid!" Dat is zowat mijn (ons) moto. En nu voel ik dat mijn dochters, na hun (vooral de oudste lange) pubertijd in hun jongvolwassenheid redelijk stevig in het leven staan. Die oudste die nu ze uit huis is pas echt beseft wat ze thuis heeft...een thuis waar ze altijd terecht kan... als zij er nood aan heeft. Zonder al dat werken aan mezelf (en mijn vrouwtje ook) zouden er (nog) veel meer brokken gemaakt zijn, dus daar ben ik wel trots op. Hartegroet, Armand

Greta van Buuren | 20 maart 2014

Opvoeden en communicatie. Precies dat is waar ik me in mijn praktijk mee bezighoudt. Ook als moeder "werk" ik volop aan een rol voor mijn zoon waarbij ik hem zie en hoor voor zover dat mogelijk is. Steek mijn hand in eigen boezem als hij zijn weg aan het vinden is naar een zelfstandig, mooi mens. Benoemen is daarbij een krachtig instrument evenals mijn professionele achtergrond maar vooral zelf in de spiegel kijken en naar hem kijken en hem beschouwen als zijn eigen individu. Fijn dat je deze column schreef Jan Jaap, dankjewel daarvoor... Groet, Greta

Christine | 23 maart 2014

Ik heb er lang over nagedacht vooraleer een reactie te plaatsen.... En ben finaal tot deze conclusie gekomen : mijn ouders hebben mij één ding gegeven, het leven, en that's it! Alles wat ik geleerd heb in het leven heb ik op mijn eentje moeten ervaren. Soms met veel pijn en onbegrip. Communicatie was er niet, nooit. Soms vraag ik me af of dat de reden is dat ik zelf geen kinderen heb..... En of dit de reden is dat ik zo weinig spreek, en dat ik eenzaamheid zo graag heb. Ik klaag niet, ik stel vast. Mijn ouders zijn allebei overleden nu. 7 jaar voor mijn moeder, 5 voor mijn vader. Ik mis ze elke dag. Ik blijf met veel vragen, die ik nooit heb gesteld omdat ik zo opgevoed ben.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk ligt onder je stoel'

 

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt, het ligt gewoon onder je stoel!

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn boek ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: ‘Geluk ligt onder je stoel’. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 5 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook je geluk, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je met een aantal mensen deelnemen aan een workshop of ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhadel geïnteresseerd, dan kun je dat via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

Je kunt je ook individueel aanmelden                                                                                                                                                                                                         Als je je in je eentje of bijvoorbeeld met twee man/vrouw wilt aanmelden dan kan dat ook. Wanneer er vijf of meer aanmeldingen binnen zijn dan krijg je een mail waarin je kunt kiezen uit enkele data.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop 'Geluk ligt onder je stoel'

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 5 deelnemers t/m grotere groepen/zalen

                             Vanaf 7 deelnemers voor locaties verder dan 20 km van Den Bosch

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Anita van der Zwaan | 7 maart 2014

Ik ben nieuwsgierig naar de workshop, woon in Vught dus Gemonde is een prima plek voor mij. Laat maar weten wanneer ik welkom ben !

Noël | 16 maart 2014

Beste Jan-Jaap, We hebben elkaar al eerder ontmoet. Ik kom ook graag naar Gemonde. Ergens in april of mei op een zaterdag of zondag is prima

Nancyvanson | 9 april 2014

Beste jan jaap Mij lijkt het ook heel interessant om een keer een lezing bij te wonen ik woon in vught Dus zaterdag of zondag zou prima zijn Gr nancy van son

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Boodschap voor gevangenen

Het laatste wat een mens wil is in de gevangenis zitten. En toch, meer mensen zitten erin dan je denkt, misschien ben jij ook wel een van die ongelukkigen. Vastgezet tussen de muren van je denken. Je kunt geen kant meer op, ontsnappen, nee dat zit er niet in. Het ellendige is dat er ook geen gevangenbewaarder is die met een rammelende bos sleutels rondloopt. En die je uiteindelijk verlost uit je penibele situatie...

Verslag van een gevangene. Een jonge vrouw, al maanden op zoek naar een baan. Ze solliciteerde zich suf en ja, uiteindelijk kon ze bij een bedrijf in Amsterdam op gesprek komen. Bingo! Na twee gesprekken werd ze aangenomen met een jaarcontract. Het was even wennen maar ze had het reuze naar haar zin. Ze moest veel op pad, reisde kriskras door het land, voerde veel gesprekken met potentiële klanten en behaalde goede resultaten. De boodschap aan het einde van het contract was niet vrolijk: tot onze spijt kunnen we uw contract niet verlengen.

Ze zat in zak en as, haar vriend ving haar op en pompte weer moed in haar. Kop op, je bent goed, je bent dynamisch, je wilt graag, er komt echt wel weer een job langs, maak je niet druk... Zij was zelf wat minder optimistisch maar pakte de sollicitatiedraad toch weer op. Op een goede zaterdagavond gingen ze naar een gezamenlijke vriend die uitbundig zijn verjaardag wilde vieren. In het feestgedruis werd ze aangesproken door ander feestvolk: leuk om je te zien, hoe gaat het met je, wat doe je tegenwoordig? Zonder aarzelen antwoordde ze: oh, ik heb een goede baan in Amsterdam, veel reizen, leuke gesprekken, echt een gouden job. Blije gezichten over en weer, de vriend in opperste verbazing. Op weg naar huis vroeg hij haar wat dat te verbeelden had. Hoezo? Ik ga echt niet vertellen dat ik geen baan meer heb, wat moeten ze wel niet denken?

Ook zij. Opgesloten in de gevangenis genaamd ‘Watmoetenzewelnietdenken’. Het is er overvol.

Een gevangenisverhaal uit mijn eigen leven. Eind jaren tachtig, midden in de hectiek van mijn scheiding. Deurwaarder op de stoep, mijn boeltje moest verkocht worden. Na wat onderhandelen op de dag van de openbare verkoop toch een deal gesloten, maar de publicatie had al in de krant gestaan. Toen ik ’s avonds van mijn werk thuiskwam stond de buurman op de stoep. Wat was hier aan de hand vanmiddag? Ik had geen idee. De buurman opgewonden: er stonden allemaal auto’s bij je huis, de meeste met aanhangwagentjes. Die hebben daar lange tijd gestaan, mensen liepen om je huis heen en uiteindelijk zijn ze weer vetrokken Wat was dat?

Ik kon mijn lach niet houden en vertelde hem hoe het allemaal kwam. Hij was boos. Of ik mijn zaken wat beter wilde regelen zodat zulke dingen niet meer zouden gebeuren. Het was een schande voor de buurt. Wat moeten ze wel niet denken?

Wat anderen denken, als je dat van belang vindt ben je de gevangene van je eigen bestaan. Je kan niet meer doen en laten wat je zelf wilt, je kunt niet meer zeggen wat je goeddunkt. Je bent voortdurende bezig om anderen om de tuin te leiden, om hun denken te manipuleren. Met maar een doel: als ze maar leuk over me denken. Je doen en laten wordt bepaald door jouw denken over het denken van anderen.

En je zou gelijk hebben dat je je van het denken van anderen iets aantrekt als je niet deugt. Als je anderen tilt, als je een zooi maakt van je leven en dan van anderen. Maar als dat niet het geval is? Als je een oprecht leven leidt, naar eer en geweten dingen zegt en doet, in wezen niets te verbergen hebt?  Wat maakt het dan uit wat mensen van je denken? Waarschijnlijk denken ze niets dan goeds van je. En als dat niet zo is, is het niet jouw probleem maar dan van de ander. Iedereen is vrij om te denken wat hij wil, daar  heb je niets over te zeggen. Het is ook niet van belang. Wat jij vindt van jezelf, dat telt, dat is de maatstaf.

Als je vrij wilt zijn, als je uit je gevangenis wilt, dan moet je goed in je eigen zak kijken. Daar zitten de sleutels. Jij bent de enige die jezelf kunt bevrijden. Met een gelukkiger leven als resultaat. Zeker weten.  

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Ton | 26 februari 2014

Psies! Mooi verhaal sche.t aan hebben aan die buren met der vastgeroeste gedachten! I did it my way! thats the way!

Manon | 26 februari 2014

....dankjewel voor je tekst,precies waar ik ook vaak mee worstel,ik graai wel maar ik kies iedere keer de verkeerde sleutel uit die zak....

ingrid ter Laan | 27 februari 2014

Ik ben zo'n gevangene. Soms gaat het heel goed en soms zit ik zo gevangen. Eigenlijk meestal. Ik wil er ook vanaf.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

De tijd als boosdoener

De man was wat laat op zijn afspraak, gehaast kwam hij aangerend. We hadden afgesproken in een plaatselijke lokaliteit, even rustig lunchen gekoppeld aan een goed gesprek. Niks te rustig lunchen! Hij was erg druk zei hij. Hij had drie kwartier de tijd, daarna had hij weer een volgende afspraak. En hij moest vanavond in ieder geval op tijd thuis zijn want zijn jongste dochter zou vroeg in de avond opgaan voor haar zwemdiploma A. Onze afspraak was al enkele keren uitgesteld, zijn agenda was overvol... Voortdurend.

Ons gesprek ging voornamelijk over zijn drukte. Op het werk, thuis, het ging maar door. Er was altijd wat te doen, hij rende zich suf. Nee, je hoort me niet klagen hoor, we leven nu eenmaal in een snelle tijd. Het lijkt wel of alles steeds sneller gaat. Heb jij daar ook zo’n last van? Ik hoorde hem vooral wel klagen! Zijn klanten zaten hem alsmaar op zijn huid, de deadlines werden steeds krapper. Zijn vrouw eiste van hem dat hij het vaderschap serieus nam, dus moest hij regelmatig met zijn kinderen op pad, naar het sporten, naar vrienden en vriendinnen, en nu dus naar het afzwemmen van zijn dochter.

Ik luisterde met aandacht, knikte zo af en toe en zag hem regelmatig afwisselend op zijn telefoon en zijn horloge kijken. Veel tijd om het gesprek uit te diepen was er niet, er moest per slot van rekening ook nog gegeten en gedronken worden. Sorry, ik moet weg, het spijt me, fijn dat we even hebben bij kunnen praten. En weg was hij. Vergat hij ook nog zijn jas die ik hem flux nabracht. Gezellig is anders realiseerde ik me.  

We leven in een snelle tijd, zoveel mensen weten zo goed hoe het komt dat ze de benen onder hun kont uitlopen. Het ligt aan de tijd. De maatschappij vraagt steeds meer van ons: werken, kinderen opvoeden, de gevarieerde vrijetijdsbezigheden, je sociale verplichtingen. Vierentwintig uur, het is te weinig, veel te weinig...

Je mag je iets afvragen bij deze houding. Waar ben je zelf? Waar is jouw verantwoordelijkheid? Hoe kun je de tijd en de maatschappij nu de schuld geven van jouw voortdurende gedraaf? Onze tijd is zoals tijd altijd geweest is sinds we ‘m gedefinieerd hebben. En de maatschappij, dat is niet iets buiten onszelf, we zijn het zelf, we zijn er gewoon een stukje van, wij bepalen mede hoe die eruit ziet.

Als je draaft en sjouwt en zegt het alsmaar druk te hebben moet je vooral bij jezelf te rade gaan. Jij draaft, jij sjouwt, jij doet alsmaar druk! Niemand staat er met een geladen pistool achter je, de tijd niet, de maatschappij niet. Ieder mag zijn eigen leven leiden in zijn eigen tempo. Door de reden van drukte buiten jezelf te leggen probeer je te ontsnappen aan je eigen verantwoordelijkheid, aan je eigen vrijheid van denken en doen. Omdat het zogenaamd niet aan jezelf ligt kun je ook ongegeneerd klagen. De tijd en de maatschappij moeten gewoon langzamer worden, dan zou het probleem opgelost zijn.

 Wie zich zo voelt zou zichzelf tot de orde moeten roepen. Kijk eens wat je doet, kijk eens hoe je kennelijk een willooss slachtoffer bent van collectief zelfbedachte omstandigheden. Realiseer je dat je heel goed bent in ja-zeggen en dat je een beetje bang bent van nee-zeggen. Dat je sowieso bang bent dat, als je je ijltempo afschaft, je dingen zou missen. Zoals werk, orders, klanten, afspraken, vrienden, feestjes. En daar moet je dus niet aan denken. De vraag is of dat waar is, of bij een tempo dat beter bij je past je leven compleet in elkaar zou donderen. Hoogstwaarschijnlijk niet, nee, zéker niet!

De wereld zit te springen om mensen die zich niet laten ringeloren door de omstandigheden maar die ferm kiezen voor hun eigen leven. Op hun eigen manier, in hun eigen tempo. En ja, als je gewend bent om in een sprint je leven te leiden, zal het niet meevallen om te vertragen. Maar als je het wilt gebeurt het, je leven zal er een stuk aangenamer van worden. En niet alleen het jouwe, ook dat van de mensen om je heen ongetwijfeld.

Jan Jaap van Hoeckel

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Scott van der Zande | 7 februari 2014

Wat een mooi stuk! Spiegelt zeker de huidige realiteit. Mensen vergeten helaas te leven, door de zogenaamd opgelegde drukte. Zonde! Hier kunnen veel mensen iets van opsteken, bedankt!

corry | 7 februari 2014

Wat ik opmerk en mis in deze ontmoeting JJ is de echte aandacht voor het moment, het zich nauweijks bewustzijn van de aanwezigheid van de ander met daarmee het gemis aan respect. Dat het gesprek ook maar een richting uitgaat, is ook onbegrijpbaar voor mij... alsof de onmoeting met jou niet belangrijk genoeg is. Ik denk dat het dus niet alleen te maken heeft met de hectiek van het leven, de overvolle programma´s, maar vooral dat er wordt vergeten om te leven, de aandacht van het moment zelf... Omdat we de dingen vaak snel eve tussendoor willen doen. Als je beseft hoe vaak per dag we ´even´ roepen, dan schrik je van jezelf, echt prober het maar eens uit! Vaak ontbreekt de echte aandacht. Als je de tijd neemt en je bewust bent van wat je doet. dan pas kun je ook echt genieten. Die ´vriend´ van jou verdient gewoon billekoek! Ik zou het wel weten als ik met jou een afspraak had... Ik zou de hele middag vrijhouden! Bisous...

Len Zuiderduin | 7 februari 2014

Nou dit is toch wel voor velen recht voor zijn raap!! Hopelijk kunnen en doen ze er wat mee. Ikzelf ben er jaren geleden al mee begonnen en het bevalt prima!!

Tessa | 7 februari 2014

Een heel goed verhaal, mijn complimenten! Ik heb wel mijn baan verloren door in een voor mij vol te houden tempo mijn werk te blijven doen. En dat tempo lag niet eens laag! Ik deed mijn werk goed en met liefde en plezier. Uiteindelijk blijkt dat je slechts wordt afgerekend op je snelheid. Soms doet je eigen koers blijven varen toch wel behoorlijk pijn. Maar het staat voor mij als een paal boven water dat ik hem wel blijf varen ...

Reina | 7 februari 2014

Mooier dan dit kan het niet geschreven worden. En het is helemaal waar....:-). Pas op de plaats....... men kan iedere dag opnieuw beginnen. Dat vind ik zo prachtig. Dank voor je wijze woorden vol met raad.

ijsvogeltje | 8 februari 2014

Wat pakkend beschreven en herkenbaar in deze huidige wereld. Ben gisteren ook heerlijk ongegeneerd wezen lunchen met een vriendin. Ik neem daar dan ook bewust de tijd voor en merk dat ik er dan ook extra van geniet. Ik word er zelfs relaxter van en dat geeft me weer energie. Juist ja omdat..... we het 'druk' hebben. Dat gevoel van tijd hebben zit 'm dan niet echt in de tijd, maar gewoon de aandacht voor elkaar en de onverwachtse onderwerpen die aan bod komen, omdat je de tijd voor elkaar NEEMT. Juist dat onverwachtse is leuk en maakt het ook weer een bijzonder moment van je dag. Als mensen mensen tegen me zeggen dat ze te weinig tijd hebben zeg ik meestal dat we allemaal 24 uur in een etmaal hebben, we vullen het alleen allemaal anders in.... Je maakt daar zelf je keuzes in.

Rosalia | 9 februari 2014

Inderdaad dit treft mij ook weleens, dan denk ik; Ik weet weer alles van jou, maar jij weet niets van mij. Na een dergelijke gesprek denk ik nou ja ik was een luisterend oor voor jou.Jij had mij als klankbord nodig. Dingen waarover jezelf dan praat, komen totaal niet meer binnen bij die persoon. Het is heerlijk wanneer je weer eens even een echt wederzijds gesprek met iemand kan hebben.

Marjolein | 11 februari 2014

Je kunt je laten bepalen door de tijd. Of door wat jij zelf belangrijk vind. Kort door de bocht genomen, komt daar voor mij jouw verhaal op neer. Ik vind dat best en lastige, omdat wij met z'n allen deze maatschappij creëren en DE TIJD daarin zo'n belangrijke hoofdrol hebben gegeven. Nu is tijd iets heel relatiefs. Het is eigenlijk niets concreets, je kunt het niet eens pakken en toch krijgt het een hoofdrol in onze levens. Hebben we met elkaar zelf verzonnen (??). Als we ons niet bewust worden hoe tijd ons regeert, dan zullen we door blijven gaan zoals we nu doen. Maar als wij de verandering zijn in ons leven, dan veranderen we dat. Zodat niet de tijd ons leven bepaalt, maar wij ons leven zelf bepalen in de (relatieve) tijd. Naar aanleiding daarvan hoorde laatst een uitspraak: ‘Als je geen tijd hebt om te leven, moet je meer leven stoppen in de tijd’. Zoiets dus.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Leven als Ganzenborden

Leven als Ganzenborden

Iedereen heeft in zijn leven wel eens Ganzenbord gespeeld.  De blijdschap om plots een paar stappen extra te mogen zetten. De teleurstelling als je in de put terecht komt of als je ineens weet-ik-het-hoeveel plaatsen terug moet. Ganzenborden is altijd omgeven met veel vrolijke opwinding, wie haalt er als eerste het eindpunt? Soms dreigt het mis te gaan als een speler een beetje zijn eigen gang gaat en zich niet aan de spelregels houdt. Geen nood, die spelregels zijn er immers niet voor niets bijgeleverd. Ze zijn op elk moment te raadplegen, niemand kan zomaar in het wilde weg zijn pion een beetje vooruit plaatsen. Wat je wel kunt is de spelregels uitbreiden of aanpassen, tenminste, als iedereen het daarmee eens is.

Ons leven is als een Ganzenbordspel. In een gemeenschap spelen we allemaal onze rol, en zolang je de spelregels begrijpt en ook naleeft kun je zonder te veel problemen ver komen. Dat geldt voor alle gemeenschappen, groot en klein, dus net zo goed voor gezinnen met partners al dan niet met kinderen. Maar vooral daar zijn goede, heldere spelregels vaak ver te zoeken. Niet in alle gevallen hoeft dat voor problemen te zorgen. Maar het risico dat een van de spelers het hele spel een beetje naar zijn (of haar) hand wenst te zetten en de anderen zich daar groen en geel aan ergeren, is levensgroot. En als je dan de spelregels niet even uit de doos kunt halen, wat dan?

Mijn man doet nooit wat, ik sta overal alleen voor. Ik ben altijd degene die de kinderen naar school moet brengen. Zij gaat nóóit mee als ik naar mijn ouders ga. Nooit zal zij een hand uitsteken als ik in de tuin werk! Hij heeft nog nooit de afwas gedaan! Nooit ruimen de kinderen hun kamer op. Mijn vader zit altijd over mijn haren te zeuren! 

Verzuchtingen die iedereen herkent. Uit de naaste omgeving of binnen het eigen gezin. Veel mannen, vrouwen en kinderen klagen wat af over elkaar. Dat krijg je als iedereen in een gezin zijn eigen spelregels hanteert. Ze worden niet eens uitgesproken, nee ze zijn opgeslagen in het eigen hoofd en komen te pas en te onpas naar buiten. Wat voor veel wrevel, onmacht en gekissebis zorgt. Onvermijdelijk levert dat veel slijtage op, relaties worden er niet vrolijker op...

Een gesprek met een jonge vrouw, nog maar kort samenwonend met de liefde van haar leven. Op mijn vraag of ze al eens gesproken hadden over spelregels, keek ze me aan van hoezo? Nee hoor, dat was helemaal niet nodig, ach ja, hij was zus en zij was zo, dat accepteerde ze. Natuurlijk deed hij dingen waarvan zij dacht moet dat nou? Of: het zou wel fijn zijn als je even een handje zou helpen. Maar ach, dat zal ook andersom wel zo zijn. Nee hoor, ze hadden echt geen spelregels nodig, het ging allemaal vanzelf.

In het begin van alle relaties loopt bijna alles van een leien dakje en zijn we zeer tolerant wat betreft het gedrag van de ander. De tolerantiegrens staat op 100%. Maar dat blijft-ie niet. De mantel der liefde blijkt in de praktijk uiteindelijk toch niet groot genoeg om al het ongenoegen te bedekken. Erger nog, mantels der liefde die je veel gebruikt moet je ook vaak wassen, krimp is onvermijdelijk. Er komt een moment dat je er nauwelijks meer iets mee kunt bedekken. Alsnog is het tijd voor spelregels.

In veel gevallen is het dan eigenlijk al te laat. Waarom moet ineens alles anders als het zo lang kennelijk goed was, vraag de ‘beklaagde’ zich af? Je hebt er nooit over geklaagd en nou ineens doe ik alles verkeerd!? Niet onlogisch, dat commentaar.

Goede, heldere spelregels zijn de smeerolie van een samenleving, ook van een gezin. Ze houden de machinerie soepel draaiende en bieden een aardige zekerheid van een lang leven. Nee, ik bedoel niet dat een gezin, een huishouden in een strak keurslijf geperst moet worden waardoor elke creativiteit gedood wordt. Integendeel.

Bij het opstellen van spelregels horen naar mijn mening liefde en respect. Het zou goed zijn dat ze door iedereen ten volle worden aanvaardt en dat iedereen binnen die regels zichzelf kan zijn en zichzelf kan ontplooien. En bouw vooral ruimte in voor verandering. Geef elkaar de ruimte om bij tijd en wijle een of meerdere regels ter discussie te stellen. Omstandigheden veranderen, behoefte veranderen, mensen veranderen... dus ook spelregels hebben elasticiteit nodig.

Laat eens weten hoe je hier tegenover staat? Hoe het bij jou en jullie gaat? Wat volgens jou eventueel nog beter werkt? Hieronder kun je reageren.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Esther | 20 januari 2014

Ach, het leven is geven en nemen. Dan doet de een wat meer en dan de ander. Ja, ook bij ons zijn de taken niet helemaal ´eerlijk´ verdeeld. Ik heb daar niet zoveel problemen mee. Ik heb besloten me niet te ergeren, maar vanuit liefde dingen op te pakken. Net zoals mijn man met liefde voor mij een heerlijke maaltijd kan koken of koffie kan zetten. In plaats van je aan elkaar te ergeren kun je beter samen genieten! Dat is ook een stuk gezonder voor je lijf en je relatie.

Karin | 20 januari 2014

Aangezien het gevoel van ergenis in mij zit, zegt het iets over mij. Meestal zeg ik een positieve affirmatie hardop zoals: waarom heb ik toch een collega die het materiaal terug op de juiste plaats legt? Waarom heb ik toch kinderen die de boekentas dadelijk in het bureel plaatsen? Dikwijls moet ik er zelf om lachen en krijg ik mijn goed gevoel terug :)

Cas | 20 januari 2014

De tegenpoool van critiek is het uitspreken van waardering voor wat de ander doet/denkt; een dankjewel voor een goede daad, een nieuw inzicht een vervelende klus geklaard, kortom geen vanzelfsprekendheid in de verdeling van de klussen of in de oplossing van problemen en… ook OVERLEG voor een nieuwe probleemstelling, en geen vanzelfsprekendheid bij de aanpak, maar even delen wat je denkt en niet verwerpen wat de ander dacht te denken !!

Eva van Hoeckel | 21 januari 2014

Esther, dit keer ben ik het eens niet helemaal met mijn vader eens maar vooral met jou... het laatste waar ik mijn energie aan ga verspillen is ergernis en irritatie... dat heeft niets met ' de mantel der liefde ' te maken, dat is een vrije keus die je maakt en die tot gevolg heeft dat er helemaal geen gekissebis is... soms is een extra beetje geven heel fijn om te doen ;) en als je veel van elkaar houdt komt het inderdaad vanuit de ander op zijn manier weer terug. Het zit hem niet in HOEVEEL iemand doet maar WAT iemand doet en vooral HOE. Met liefde dus... ieder op zn eigen manier!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Vergeven of het zoutvat?

Ze waren al achttien jaar samen. Lief en leed werden vol overtuiging gedeeld. Veel lief maar ook de portie leed mocht er zijn. Ach, leren leven doe je met vallen en opstaan, dat beseften ze ook wel. Er ging regelmatig iets mis tussen hen, en soms was het te erg om zomaar weg te wuiven. Toen hij zijn secretaresse ineens heel leuk begon te vinden en dat aardig uit de hand begon te lopen. Toen bijvoorbeeld.

Ze kwam erachter, het huis was te klein. Ze voelde zich vreselijk, hij ook overigens. Het duurde lang voordat ze hun relatie weer een beetje op het goede spoor hadden. Oeverloze gesprekken, veel verwijten, veel pijn en verdriet, veel spijt ook. Wat bleef was de liefde voor elkaar, dat juist maakte het zo ingewikkeld, was dat maar niet zo, dacht ze af en toe stiekem. Hield ik maar niet zoveel van deze man, dan had ik hem zo de deur uitgeknikkerd. Klaar, eigen schuld dikke bult!

Ik vergeef je, zei ze met tranen in haar ogen na bange weken en een bijna onophoudelijke stroom aan woorden, verwijten en spijtbetuigingen. Ik vergeef je. Samen deelden ze hun ontroering, wat hielden ze veel van elkaar. Zij was vergevingsgezind van aard, zei ze. En ze maakte het waar. Ook nadat hij jaren eerder te grof tegen haar had uitgepakt. Ook toen hij eens per ongeluk haar auto total loss had gereden. Ook toen hij hun dochter een mep had verkocht. Enfin, wat kan er naast het gedeelde lief in achttien jaar ook allemaal fout gaan...

Hij prees zich gelukkig met haar. Hijzelf was veel minder goed in vergeven, hij bleef vaak nog lang namokken als zij eens uit de bocht vloog.

Vier jaar later ging het mis. Liefde kan slijten, ze waren langzaam maar zeker toch uit elkaar gegroeid, de communicatie was minimaal. Hij vertrok, zei hij. Het ging echt niet meer. Het laatste gesprek was als een zak met vuurwerk die per ongeluk in de woonkamer tot ontbranding kwam. De verwijten vlogen alle kanten op, de felheid was beangstigend. Wat? Heb jij er genoeg van? Jij, die zonodig met die slet van een secretaresse het bed moest delen, jij die je kind zonodig moest afrossen, die mijn wagen in de poeier heeft gereden, jij die... die...

Vergeving. Het is een prachtig woord, maar vaak is het ook niet meer dan dat. Vergeven is ingewikkeld. In dit geval was vergeving slecht de dekmantel voor een enorm zoutvat. Alles wat hij in haar ogen had misgedaan, gooide zij nu voor zijn voeten... Het zoutvat was goed gevuld, al zijn misstappen waren geconserveerd, niets was er bedorven, niets vergaan, alles kwam eruit zoals het er was ingestopt. Met alle pijn en emotie van dien. Vergeving nul.

Dit gebeurt vaak. Mensen die zeggen vergevingsgezind te zijn. Die zeggen dat ze heel tolerant zijn. En op die manier uiteindelijk over dingen heenstappen. Die met de beste bedoelingen de pijn en het verdriet die de ander hen aandoet (zo voelen ze dat) loslaten. Totdat... er een kink in de kabel komt. De grenzen zijn bereikt, de relatie klapt uit elkaar. Blijkt er niets vergeven te zijn. Alles opgepot in een zoutvat...

Vergeving zit in je hart, liefde wint het van pijn, boosheid, verdriet. Bij vergeving is je hart aan het woord, je laat je pijn en frustratie los, je sluit de ander in je armen. Maar vaak vergeten we iets, wat essentieel is bij vergeven. Je verstand, ook je hersens moeten meedoen als je iemand vergeeft.

Vergeven betekent niet vergeten. Je kunt niets vergeten, ons hele leven tot in het allerkleinste detail heeft zich in ons vastgezet, niets is uit te wissen. Het is er en blijft er tot aan het einde van onze dagen. Dat geldt ook voor alle pijn en verdriet die je op je bord krijgt.

Vergeven is iets anders, dat is loslaten. Het is de overwinning van de liefde. Bij vergeving stapelt er zich niks op, er valt ook niks te bewaren want het is er niet meer. De vergeving zelf is in je opgeslagen. Bij vergeving moet je ook je verstand gebruiken. Er hoort een stellig voornemen bij, nee, een heilige belofte aan jezelf: vanaf nu is dit probleem er niet meer. Het is nooit meer een onderwerp van gesprek, nooit meer. Nooit meer zal ik het weer aankaarten. Nooit meer zal ik het in de strijd gooien.. Ik wil er nooit meer aan denken. Nooit meer. Ik vergeef.

Vergeven. Je doet het met je hart. Maar houdt je verstand erbij, dat is essentieel. Kunnen vergeven is een hele kunst en een voorwarde voor een gelukkig leven....

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Christine | 27 november 2013

Vergeven zoals beschreven in je heilige belofte is waarschijnlijk het enige dat nog ontbreekt in mijn persoonlijk geluk..... Ik kan het gewoon niet. "Loslaten"....Ik geraak er (nog) niet.....

Johanna | 27 november 2013

Vergeven en niet vergeten. Mooi. Vergeten kan vaak niet en op de gekste momenten kunnen de herinneringen weer boven komen. Er dan niets meer mee doen...? Moeilijk hoor, in de emoties komt het vaak als vanzelf boven: floep! oh wat heb ik nu weer gezegd?! Tijd heelt wonden en als je zoals in mijn geval uiteindelijk uit elkaar gaat, dan komt de herinnering vaak genoeg boven, alleen raakt het je niet meer zo. Vaak denk ik nu: waarom zo lang gewacht en vastgehouden aan een liefde die er allang niet meer was? In een nieuwe relatie hoop ik het te kunnen bespreken zonder op te potten en in het zout te zetten!

Karin | 27 november 2013

Eén van mijn uitdagingen was het leren van mijzelf te vergeven. Nu sluit ik mijn dag af met het overlopen van moeilijke momenten en zeg daarbij Ik hou van je, het spijt me dat..., vergeef me aub, dankjewel.

Angeline | 27 november 2013

Vergeven, .... Wat valt er dan te vergeven? Sinds een tijd realiseer ik me dat ieder verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen deel. Als het handelen van de ander je kwetst, raakt, is dat niet de "schuld" van de ander maar je eigen deel dat je aan kunt pakken. Wat wordt er bij jou getriggerd, waarom? Simpel? Natuurlijk niet, het leven is niet simpel. Zelf de regie nemen over mijn geluk maakt dat ik n ander niet meer de schuld hoef te geven maar óók dat mijn geluk niet afhankelijk hoeft te zijn van wat anderen doen en vinden. Samen leven blijft hard werken maar nu met steeds een stap dichter bij de kern.

anoniem | 27 november 2013

Wat enorm herkenbaar is deze column. Vergeven, echt vergeven is zo ontzettend ingewikkeld. Ik heb mezelf daarin enorm teleurgesteld, dacht nl zoals velen dat ik vergevingsgezind was. Ik herken het zoutvat met de goed geconserveerde pijn. Uit liefde wil ik zo ontzettend graag vergeven. Dit "lukt" tot inderdaad de zgn kink in de kabel komt. In mijn geval dat ik getriggerd word door een situatie of uitspraak die leidt tot erupties van verdriet, boosheid en verwijten. Het voelt op dat moment als een open zenuw. Een escalatie ligt dan op de loer met alle schadelijke gevolgen van dien. Dat besluit, dat heilig voornemen had ik allang genomen en naar gehandeld. Onlangs heeft er dus weer een escalatie plaatsgevonden en dat heeft mij buitengewoon ontmoedigd. Ik heb dus feitelijk niet vergeven leer ik van jou en je hebt helaas gelijk. Loslaten, echt loslaten is mijn diepste wens voor ruimte in mijn hart, het volledig voelen stromen van mijn liefde. Het beangstigt mij dat niks vergeten wordt en dan heb ik ook nog eens een fenomenaal geheugen (lees: tot in details). Ik hoop dat ik ooit de kunst zal verstaan van echt te kunnen vergeven. Ik weet dat dit het laatste moeilijke stuk is dat mij belemmert voluit te leven.

Anoniem | 27 november 2013

Vergeven! Ik heb ook wel eens gedacht dat ik wel kon vergeven. Gelijkwaardig aan de situatie die je schetst. Ook bij mij ging de beerput open toen mijn vertrouwen wederom geschaad werd. Zit t wel in een mens om de beerput dan toch dicht te houden? Heb je dat niet nodig als overleving om jezelf staande te houden? De opsomming van dingen die niet goed waren en t besef dat er al scheuren waren? Ik heb grote bewondering voor mensen die echt kunnen vergeven ook als t weer mis gaat! Ik weet t wel, blijf bij jezelf! Pffff gemakkelijker gezegd dan gedaan. Alle tips zijn dan ook welkom :-)

Ingrid | 28 november 2013

Tja vergeven..... Moeilijk, ik doe mijn best. Ik zal opschrijven wat er gebeurt is. Mijn moeder is zeer plotseling overleden op 28 november 1998. Ze was toen 70 jaar. Mijn vader leert 2 jaar later een vrouw kennen, mijn zus en ik waren heel blij voor hem, we moesten wel wennen. Dat snapte hij zei hij. Hij nodigde haar uit op een zomerse dag om gezamelijk te eten met ons ( mijn man, zoons, zus en ik ). Ze deed de voordeur open van ons ouderlijk huis en dat was even slikken, een andere vrouw dan moeder die de deur open doet. Verstandelijk weet je het wel, maar gevoelsmatig is het anders. We hebben haar begroet en drie zoenen gegeven en verteld hoe fijn we het voor pap vonden dat hij weer een nieuwe vrouw had ontmoet. Een paar jaar later werden we op het matje geroepen door pa, we waren niet lief genoeg geweest tegen Truus en wat we ook zeiden, van moet en wennen enzo, dat was flauwe kul. De jongens hadden voor haar verjaardagen koekjes gebakken in hartjes vorm ze waren nog klein, we kochten kadootjes voor haar verjaardagen en met kerst. Maar goed ik was een kreng zei mijn vader en ik zorgde voor alle ellende. Toen ging pa verhuizen naar een apartement omdat het huis te groot werd voor hem. Ik kende de makelaar en had hem geschreven en gevraagd of dit echt vaders wens was of dat het aangepraat was door vrienden van hem. Had ik nooit moeten doen natuurlijk. Heb daarvoor ook wel duizend keer excuses aangeboden, werd niet geaccepteerd door vader. Hij schreeuwde naar mij. Hij zei zelfs dat Truus diabetes had gekregen en dat, dat mijn schuld was. Hij kon alleen nog maar vloeken en schelden naar mijn zus en mij en we hebben verzoeningspogingen gedaan met intermediars, zoals de pastoraal weker vd kerk, een oom, mijn man, niets hielp. Tot vorig jaar, inmiddels hadden we 10 jaar een rottige relatie en een paar ooms en tantes waren op vaders hand. Vorig jaar maart belde hij op. Ik vroeg of hij zijn verjaardag nog wilde vieren. Ik kreeg weer gevloek en gescheld en verwensingen over mij heen, dat ik het ergste kreng was. Ik heb toen gezegd, oke, je zoekt het maar uit, ajuu. En ik heb de verbinding verbroken. Daarna bleef hij bellen en bellen. Ik nam niet aan. Een paar uur later nam ik de telefoon weer aan en was het Ingridje voor en Ingridje na. Of we alsjeblieft zijn verjaardag toch maar wilde vieren. Ik zei hem dat overleg ik met mijn zus en je hoort het nog wel. Ik heb hem expres 2 dagen laten wachten en toen gebeld dat het goed was en dat Truus daarbij aanwezig moest zijn. Ik moest haar uitnodigen. Ik zei, nee, dat doe je zelf maar. Het is een leuk bezoek geweest en vanaf die dag is het weer goed. We hebben het nergens over en ik praat alleen nog maar over koetjes en kalfjes,vertel niets persoonlijks. Ik heb hem vergeven voor alle jaren pijn en verdriet en alle verwensingen die ik naar mijn hoofd kreeg, maar vergeten doe ik het niet. Als het niet mijn vader was had ik al jaren geen contact meer gehad met hem en het contact al jaren geleden verbroken.

Peter | 28 november 2013

Purrachtige kolom! 'Helaas' herkenbaar...

Hinde | 30 november 2013

Beste Angeline, dank je voor je heldere (in-)zicht en het gebruik van je duidelijke taal, die mij aanspreekt. Ik herken jouw ervaring/visie helemaal. Steeds weer terug naar jezelf en jezelf helen is wat je te doen staat. Lukt het je niet alleen, er is hulp genoeg. Gun jezelf dat en je komt verder!

anoniem | 2 december 2013

Vergeven kun je pas als je er aan toe bent, los van eigen ego en in staat verder te kijken dan jezelf. Je bent dan vrij van het gekwetst zijn.

Jolanda | 16 december 2013

Vergeven wel, vergeten niet... en dat is logisch en ook erg nuttig gebleken ;-). Soms komt het toch weer even boven. Niet aardig en het blijkt dan dat ik niet volledig vergeven heb maar een manier gevonden heb om er niet meer over door te zeuren en het niet tussen ons in te laten staan. Gelukkig kan ik dat mezelf ook goed vergeven.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Ik wil graag kritiek

Drie mannen, twee vrouwen, een levendig gesprek over alles wat er in hun leven zoal voorbij kwam. Een van de vrouwen vertelde dat zij een vriendin had die volstrekt niet tegen kritiek kon. Alles wuifde zij weg. Wat zij deed was goed, wat een ander vond deed ze vaak af met onzin. Dus had het gezelschap het ineens over ‘kritiek’. Ik kan heel goed tegen kritiek, riep een van de mannen stoer. De anderen waren wat weifelachtiger. Ik vind kritiek niet altijd even makkelijk, zei een van de vrouwen in alle eerlijkheid.

En zo hobbelde het gesprek voort. ‘Opvoeden’ was op een gegeven moment het onderwerp. Iedereen had een mening, de man die zo goed met kritiek kon omgaan ook: kinderen hebben gewoon een harde hand nodig, niet van dat slappe gedoe..! Het gezelschap viel even stil, dit was wel heel erg fors. Maar met hardheid bereik je toch niks? Met liefde en zachtheid kom je toch een stuk verder? Wordt het niet eens tijd dat ouders hun kinderen niet meer zien als kinderen, maar als mensen? Als je beter naar kinderen luistert dan heb je echt geen harde hand nodig... Kritische noten, niemand was het met hem eens. Hij verweerde zich heftig, zijn standpunt schoof geen millimeter op. Tien minuten later had hij er genoeg van. Jongens hou op, kijk eens naar de jeugd van tegenwoordig, ze doen maar wat. Mijn kinderen luisteren tenminste naar mij!

Ik kan heel goed tegen kritiek... De praktijk bleek al snel anders.

Hoe kunnen die anderen het zo fout zien, iedereen begrijpt toch dat je met een harde opvoedershand sterke kinderen krijgt, die beseffen dat er grenzen zijn. Kinderen die eerbied hebben voor hun ouders. Nee, dat zei hij niet, maar hij dacht het wel.

Kritiek is niet altijd even makkelijk, dat is waar. Je bent toe aan een beslissing, je hebt er goed over nagedacht, zegt een vriend doodleuk dat het misschien niet zo verstandig is. En komt ook nog met argumenten. Pfff, moet je weer opnieuw gaan denken. Je ventileert je mening over iets, vindt je partner het ineens nodig om je daarop aan te spreken: Zou je niet eens...

Kritiek wordt vaak gezien als een aanval, een afkeuring. En het wordt vooral gevoeld als iets dat tegen je persoon is gericht. Je zegt iets of vindt iets en de ander is het niet met je eens, dan valt hij of zij je af. Jij deugt niet! In de meeste gevallen laat je gevoel je danig in de steek. Je hebt gelijk als de kritiek uit een boosaardig hart komt, dan is het waarschijnlijk de bedoeling je een kopje kleiner te maken. Maar kritiek uit een goed hart, van iemand die je dierbaar is, die je graag mag, met wie je je verwant voelt, die is nooit tegen je persoon gericht. Slechts je beslissing, je mening, je idee wordt ter discussie gesteld.

Wij hebben de neiging om ons te omringen met mensen die het met ons eens zijn. Heerlijk en makkelijk. Dat doe je goed, prima gedacht, precies wat je zegt, goed idee... Hoe heerlijk om dat te horen. Maar met alleen ja-knikkers om je heen weet je zeker dat het mis gaat. Dat zie je op alle niveaus: bij overheden, in zaken, maar ook in gezinnen, bij partners, bij individuen... Juist kritische nee-knikkers om je heen - met een goed hart, dat wel - brengen je zoveel verder.

Kritiek is van groot belang. Kritiek op je denken, doen en zeggen geeft je de mogelijkheid om nog genuanceerder met je zelf en je denkbeelden om te gaan. Kritiek kan je helpen een betere beslissing te nemen. Om dingen die je wilt doen juist niet te doen. En andersom. Kritiek maakt je rijker en wijzer. Gefundeerde kritiek hoeft niet per se je kijk op de dingen te veranderen, daar is-ie ook niet altijd voor bedoeld. Het gaat erom dat je nuances krijgt aangereikt, dat je dingen in breder perspectief kunt zien.

Tegen kritiek kunnen is een eerste stap, de volgende is: ik wil graag kritiek. Aan de mensen om je heen duidelijk maken dat je kritische kanttekening ten allen tijde op prijs stelt. En dat je echt luistert en er zeker iets mee doet.

Ik hou van kritiek. Met die houding lever je een prachtige bijdrage aan je geluk.

Hoe sta jij tegenover kritiek? Wat zijn je ervaringen? Het zou fijn zijn als je zou willen reageren op deze column.

Jan Jaap van Hoeckel

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

veronique | 13 november 2013

Wenn die Kritik das Schaffen dir vergällt, so lass in dir den Trostgedanken wohnen: selbst über Gottes Meisterwerk, die Welt, liest man nicht immer gute Rezensionen. Bron: Sinngedichte Ludwig Fulda Duits theateracteur 1862-1939 De ellende begint bij de juffrouw in de klas. Zij geeft een compliment aan het ene kind voor de tekening die het gemaakt heeft. Der ander, ongelijk behandeld, is jaloers wordt boos en scheurt de mooie tekening kapot of blijft met een beetje geluk haar hele leven verlangen naar wat het knappe kind begeert. Want haar leven heeft zin, omdat zij zo mooi kan tekenen. Ook denk ik dat iedereen die kritiek uit, zich zou moeten realiseren dat de kritiek niet alleen kwetsend kan zijn, maar ook oud zeer op kan roepen. Vervuld van strenge zelfkritiek en jegens een ander een mild oordeel. zou een goede levenshouding kunnen zijn. Tenslotte leer je op latere leeftijd kritiek waarderen vooral als feedback op schrijven, maar dan vraag je erom! Ook besef ik me dat wanneer iemand zijn of haar nek durft uit te steken om kritiek te uiten, toch wel veel om je moet geven om je te willen helpen, gezien de mogelijke gevolgen van persoonlijke afwijzing. Zo gezien is kritiek van waarde. Socrates bracht de mensen door zijn kritiek in verlegenheid. Er zijn relatief weinig mensen die kunnen zeggen 'ik weet het niet' doch velen met een trots ego. Socrates heeft het met de gifbeker moeten bekopen. So beware Het schijnt dat kritiek eindeloos door blijft hameren in je hoofd in tegenstelling tot een compliment, dat slechts een enkele glimlach oplevert of weggewuifd wordt Dag Jan Jaap

cas | 13 november 2013

Veel mensen leveren kritiek om hun minderwaardigheidscomplex te verbergen, opgedaan van een grappenmakende vader, een gefrustreerde puber-zus of een jaloerse studiegenoot… ze weten niet eens dat kritiek alleen zinnig is als het stamt tussen verschillende inzichten, die ze allemaal moeten begrijpen… Daarom doe ik niks in Twitter en zo, want het zijn allemaal vruchteloze aardappeltjes !!

Anoniem | 13 november 2013

Tja, jij altijd met je kritiek! Het is mij vaak genoeg verweten. Ik hou van discussie en ik ben een zekere dus wil zelf graag alle kanten belichten voordat ik keuzen maak. Kritiek krijgen is niet gemakkelijk en ik zal zelf altijd in verweer oftewel de discussie aan gaan. Als de ander met goede argumenten komt sta ik daar zeker voor open en kan daarmee ook mijn mening/besluit wijzigen, wat resulteert in dat ik kritiek uiteindelijk toch fijn vind. De ervaring heeft mij wel geleerd dat kritiek over het algemeen als negatief wordt ontvangen met tot gevolg dat ik vaker mijn mond dicht hou. Oke jouw mening! Eigenlijk jammer omdat ik toch denk dat t vaak genoeg opbouwend bedoeld is en je tot nadenken zet!

Bianca | 13 november 2013

Wat doe je het makkelijkst iemand zeggen dat hij het goed doet of dat hij het fout doet? Diegene die kritiek geeft vind het blijkbaar waard je deze kritiek te geven, hij investeert in je. Is het niet veel makkelijker om je mond te houden? Daarna kies je gewoon zelf wat je met de kritiek doet.... Dus ja graag kritiek, graag mensen om mij heen die de moeite nemen in me te investeren!

Marja | 13 november 2013

Ik weet dat ik slecht tegen kritiek kan. Niet omdat ik er niets mee wil doen, maar meer dat ik niet zo goed weet hoe ik moet reageren. Ik word er vaak heel verdrietig van, want het zijn vaak dingen die ik dus zelf niet gezien heb en dus onbewust mensen gekwetst heb. Dan baal ik gewoon van mijzelf. Het lastige is dat ik vaak in een soort slachtofferrol verval, hoewel ik aan de andere kant zo graag zou willen veranderen. Dus kritiek wil ik wel, maar doet soms zo verrekte zeer!

Johanna | 13 november 2013

Kritiek krijgen en ook nog eens ontvangen: soms heel fijn voor het bredere perspectief, soms heel vervelend omdat het een snaar raakt waarvan je weet dat je er iets mee kunt doen, maar of je dat ook wil? Meestal niet, dan begint het wikken en wegen en nadenken opnieuw. Vaak heb ik mensen om hun mening gevraagd en de ja-knikkers waren er vele. Slechts een enkeling geeft opbouwende kritiek. Maar ligt dat niet aan onszelf? Zoveel uitstralen dat anderen er maar liever geen kritiek geven of je enthousiasme niet willen bederven? Ik denk van wel. Nu ik, ouder en wijzer (:)) meer open sta voor de mening van anderen en er ook echt naar luister, begin ik te beseffen dat ik eerder wel vroeg naar kritiek, maar die liever niet hoorde. Goede kritiek is verrijkend en ik ben blij een aantal mensen in mijn omgeving te hebben die dat doen!

Lilian | 15 november 2013

Kritiek geven op gedrag mag, zeker als het opbouwend is. Kritiek op de persoon zelf is not done.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑