goed in je vel.nl

Wat is het toch dat wij ongelukkig worden zonder enige moeite, gewoon op de automatische piloot? En dat het vinden van geluk zo’n krachtsinspanning vergt? Hoe komt het? Het is de automatische piloot die ons parten speelt. Wil je gelukkiger worden dan zit er maar één ding op: gooi ‘m de deur uit! Word je bewuster van de dingen die je zegt, denkt en doet. Ook als het gaat om de doodnormaalste dingen. Deze website helpt je daarbij...

Jan Jaap van Hoeckel

Een gelukkiger 2015

Op 19 december2014 stond er een prachtig interview in de Volkskrant met de Denker des Vaderlands, de filosoof René Gude. Hij staat aan de vooravond van zijn overlijden aan een ernstige vorm van kanker. Ondanks dat heeft hij de kracht gevonden om dit interview af te geven. Hij kijkt terug op zijn leven en doet dat in de vorm van tien levenslessen. Ze hebben diepe indruk op mij gemaakt. Zo op de grens van het nieuwe jaar 2015 zijn deze levenslessen hopelijk een stimulans om je eigen leven en geluk eens onder de loep te nemen. Ik wens je van harte een gelukkiger 2015.  Jan Jaap van Hoeckel                                                                        

Het complete interview is te lezen via deze link (http://bit.ly/1v9eRV2) van de Volkskrant. Je moet dan wel eerst inloggen of jezelf registreren

 

 


 

Interview met René Gude. Denker Des Vaderlands, door Wilma de Rek in de Volkskrant van 19 december 2014.

 Wat zou je anders aanpakken als je je leven opnieuw mocht leven?                                                    

                 

 Les één: ga vooral te rade bij anderen 

'Ik zou vermoedelijk niks anders doen. Omdat ik niet zo ontevreden ben met hoe het is gegaan. En ook omdat ik denk dat ik het allemaal niet beter had kunnen weten dan ik wist toen ik het deed. Ik zou er zeker weer een bende van hebben gemaakt.

'Maar ik zou mezelf wel iets toewensen. Namelijk dat ik efficiënter gebruik had kunnen maken van de ervaring van anderen in het uitvinden van mijn eigen, hoogstpersoonlijke weg door het leven. Ik heb te vaak gedacht dat ik het zelf moest uitzoeken. Voor een deel is dat ook de geest van de tijd: we hebben een individualistische sfeer opgetrokken waarin mensen het idee hebben dat ze het allemaal zelf moeten doen, daar is de nadruk ook erg op komen te liggen: op zelf, op origineel, op creatief, op nieuw, op persoonlijke excellentie.

'Je moet zelf uitzoeken hoe je na je opleiding een zelfstandig bestaan opbouwt en een eigen gezin; als er in dat eigen gezin iets misgaat, moet je zelf bedenken hoe je die echtscheiding doorleeft; je moet flink zijn als je door een recessie uit je baan getikt wordt; je moet na je pensionering zelf maar bedenken wat je gaat doen, zonder het vangnet van je werk, met de erkenning en het inkomen dat daarbij hoort.

'Je moet alles maar een beetje zelf uitzoeken, lijkt het. Maar dat is natuurlijk onzin. Het is onzin want alles ís al uitgezocht, door iedereen die dat ook weer hoogst individueel en strikt persoonlijk heeft gedaan. Les een: ga vooral te rade bij anderen.'

Wat zijn concrete momenten waarvan je denkt: toen had ik moeten terugvallen op anderen?


Les twee: niet meer twijfelen dan nodig is, je leert er verder niks van

'Nou, om te beginnen tijdens mijn studie. Ik heb vijf jaar sociale geografie gestudeerd voor ik erachter kwam dat die studie niet bij me paste en dat ik bij filosofie moest wezen. Vreselijk. Mensen die gaan studeren, zien een soort grabbelton voor zich, een vergaarbak van opleidingen die ook nog eens elk jaar verandert.

'Als ik beter had geweten wat geografie was, als afzonderlijke studierichting ten opzichte van andere studierichtingen, had ik sneller kunnen besluiten dat ik iets anders moest doen. Wie gaat studeren, moet dat doen in het besef dat je je een taak in het bestuderen van het universum eigen kunt maken, in de wetenschap dat er anderen zijn die andere delen bestuderen. Als ik beter had geweten waar mijn taakje lag, zou ik minder vertwijfeld zijn geweest.

'Om mijn geliefde Descartes aan te halen: als je voor zo'n baaierd aan studiemogelijkheden staat en eigenlijk geen idee hebt waar je moet beginnen, ben je weliswaar vrij - want je bent vrij om iets te kiezen - maar het is wel de laagste vorm van vrijheid. Wanneer je blijft hangen in al die mogelijkheden en de twijfel daarover, komt er niks van je terecht. Je bereikt pas de hoogste graad van vrijheid als je uit alle oneindige mogelijkheden díé studierichting kunt kiezen waarvan je denkt: that's it. En dat je dan ook niet meer twijfelt.'

Vrijheid is gebondenheid?

'Zo is dat. Les twee: niet meer twijfelen dan nodig is, je leert er verder niks van.'

Je bent tijdens je studie getrouwd, kreeg al jong twee zoons, Jink en Tibo, ging scheiden en hertrouwde met Babs. Jullie vieren zijn een hecht gezin geworden. Wat is de belangrijkste les die je aan ouders zou willen nalaten?                          

 

Les drie: blijf in de buurt van je kinderen!

'Blijf in de buurt! Les drie. Kinderen komen nooit gelegen, zelfs niet als ze in een sfeer van liefde, kusjes, bloemetjes en snoeperige wiegjes zijn verwekt; ook dan heb je als ouders geen idee waar je aan begonnen bent. Maar wat je ook doet, blijf in de buurt van je kinderen. Dat wil niet zeggen dat je niet mag scheiden van je partner, ik heb het nu alleen over je kinderen.'

En volwassen kinderen, moeten die in de buurt van hun oude ouders blijven?


Les vier: eigenlijk de allerbelangrijkste levensles, streef naar ruimdenkendheid

'De meeste wijsheidsleren en religies geven wel zo'n soort 'eert uw vader en uw moeder'-opdracht. De Chinese wijsgeer Lao Tse zegt: als religies ouderliefde zo nadrukkelijk voorschrijven, dan is die kennelijk afwezig; zodra je geboden voor iets moet introduceren, is het dus niet vanzelfsprekend. Ik ben zelf geen voorstander van het 'zo is de natuur nu eenmaal'-denken: het leuke is juist dat mensen geen dieren zijn. En het gezin is een cultuurfenomeen, een institutie.

'Dus wanneer je die ouderliefde niet voelt, zul je toch aan de slag moeten. Zet je maar over eventuele ergernissen heen. Je kunt liefde niet in contracten vangen, maar ruimdenkendheid en grootmoedigheid maken elke samenscholing van mensen gemakkelijker. Les vier, eigenlijk de allerbelangrijkste levensles: streef naar ruimdenkendheid. Daar kun je jezelf in trainen.'

Is ruimdenkendheid niet ook een kwestie van intelligentie?

Mensen die elkaar wrokkig de tent uitvechten, met vechtscheidingen en dergelijke, zijn misschien gewoon een beetje dom. 'O nee, dat kan ons ook overkomen - niet dat ik wil zeggen dat ik nou zo intelligent ben. In mijn familie sleept al een hele tijd een stomme ruzie over een erfenis, echt waardeloos. En ik heb me daarin helemaal niet ruimdenkend opgesteld, eerder woedend en wrokkig.

'Descartes wees er overigens op dat mensen met een snel verstand, dus die heel vlug verbanden zien, een achterstand hebben op mensen die moeite moeten doen om iets door te krijgen. De eerste soort lost pijlsnel situaties op en springt door naar het volgende ding.

'Die mensen vergeten wat ze gedaan hebben en doorleven hun ervaring van hoe de wereld in elkaar zit minder. Terwijl iemand die niet zo intelligent is - Descartes rekende zichzelf daar nadrukkelijk toe - moeite moet doen. Eerst ziet hij het niet, dan nog niet, maar op een gegeven moment breekt het inzicht door - en dan beklijft het ook; dan is er iets verworven en eigen gemaakt.'

Die ruzie in je familie: wat heb jij daarin verkeerd gedaan?

 

Les vijf: maak ruzie! Als je ruzie maakt, ben je in elk geval geïnteresseerd

'Ik denk dat ik te benauwd ben geweest. Ik heb heel lang dingen niet goed zien gaan, maar was bang erover te beginnen. Ik heb de ruzie vermeden. Les vijf: maak ruzie!

'Je hebt eigenlijk drie modussen waarin je tegenover mensen kunt staan. Je houdt van ze, je maakt ruzie met ze of ze laten je onverschillig. In de eerste twee gevallen gaat het om positieve betrekkingen. Als je ruzie maakt, ben je in elk geval geïnteresseerd: je wilt iets, er moet iets. Het derde geval, onverschilligheid, is erg, althans als het om naasten gaat.

'Onverschilligheid is het tegenovergestelde van liefde én van haat. Die ruzie is overigens geen doel, maar een middel; je moet het wel proberen te beperken tot een constructief minimum. Er is frictie, die moet uit de weg en soms kan dat niet zonder ruzie. Wie ruzie mijdt, belandt uiteindelijk bij onverschilligheid en als je eenmaal in onverschilligheid terechtkomt, ben je verloren.

 

Les zes: wees trouw. Trouw is ook weer een cultuurding waar je zelf voor kan kiezen

'In liefdesrelaties denk ik verder dat trouw heel belangrijk is. Les zes: wees trouw. Trouw in de zin dat je begrijpt en erkent dat twee levens die voortdurend bij elkaar zitten, af en toe een beetje uit elkaar kunnen gaan; maar dat je dat niet laat verzanden in onverschilligheid. Natuurlijk word je soms moe van elkaar of interesseert het je even minder wat de ander doet, maar dat zijn dus momenten waarop trouw om de hoek komt kijken.

'Trouw is ook weer een cultuurding, iets dat niet is ingegeven door de natuur maar waar je zelf voor kan kiezen. Als je voor iemand kiest, beloof je elkaar dat je die momenten van onverschilligheid probeert te beperken en in elk geval je godvergeten best voor elkaar gaat doen.'

Ben je Babs altijd trouw gebleven?

 

Les zeven: het heeft niet zo veel zin uit pure trouwigheid je hele leven bij iemand te blijven die niet bij je past

'Ja. Ik ben niet moralistisch hoor, laat iedereen vooral hupseflupsen wat-ie wil. Maar op een gegeven moment hingen er reusachtige billboards in de stad met de tekst: 'Vreemdgaan geeft kopzorgen'. En ik dacht: verdomd, dat is waar. Overigens begint het natuurlijk wel met de keuze van de juiste partner, Babs is een heel slimme zet van mij geweest. Les zeven: het heeft niet zo veel zin uit pure trouwigheid je hele leven bij iemand te blijven die niet bij je past. Dan ben je wel trouw aan die ander, maar niet aan jezelf.'

Hoe zorg je dat je gelukkig bent met jezelf?

 

Les acht: mensen die te kritisch zijn op zichzelf, moeten milder worden

'Dat is een moeilijke. Je hebt mensen die van huis uit redelijk tevreden zijn met zichzelf, en mensen die dat van huis uit niet zijn. Ik hoor bij de laatste soort. Ons soort mensen moet uitkijken dat we niet een zelfbeeld creëren dat nog veel lager is dan het beeld dat de buitenwereld van ons heeft. Dat is een valkuil, een defensieve weg naar geluk, je dekt je in tegen afwijzingen. Als iemand dan zegt: ik vind jou een zak, zeg jij: neeee, het is veel erger: ik ben een klóótzak. Het lijkt een slimme strategie maar dat is het niet. Want wij mensen zijn helemaal niet zo goed in het inschatten van wat andere mensen van ons vinden. Misschien vinden die anderen jou wel heel oké.'

Dus?

Les acht: mensen die te kritisch zijn op zichzelf, moeten milder worden. Als je min over jezelf denkt, loert de depressie, waarbij je in een dal van narigheid zakt en van onvrede over jezelf; waar je familie je niet meer kan bereiken en een psycholoog jaren voor nodig heeft. Ik ken dat gevoel heel goed.'

Als je ooit reden had om depressief te zijn is het nu, in het aanzicht van de dood.

 

Les negen: Zorg dat je geen rare fantasieën krijgt over een laatste periode waarin het leven vrij is van stress, vrij van kibbelen met je partner

'En nu heb ik er geen last van. Ik weet sinds een paar maanden dat het binnenkort echt definitief is afgelopen. Dat maakt me ontzettend verdrietig, want ik vind het leven op dit moment juist zo verschrikkelijk leuk; maar het maakt me niet depressief. Ik ben, toen ik de doodstijding kreeg, ook nooit op het idee gekomen om alles vanaf dat moment héél anders te doen.

'En misschien zou dat wel een tip kunnen zijn voor mensen bij wie het einde nadert, les negen: dat je niet denkt dat je alle gewone beslommeringen waarin je vroeger gevangen zat, opeens achter je moet laten. Zorg dat je geen rare fantasieën krijgt over een laatste periode waarin het leven vrij is van stress, vrij van kibbelen met je partner, vrij van zorgen over god mag weten wat.'

Want als je dat doet, verklaar je eigenlijk met terugwerkende kracht je leven voor mislukt?

'Ja, je verklaart je leven voor waardeloos. Want al dat gekibbel en al die zorgen, dat wás je leven. Door min of meer door te gaan met wat je altijd gedaan hebt, stem je in met wat je gedaan hebt. En je hoeft niet eerst dood te gaan om daar achter te komen.

 

Les tien en slot: neem steeds de tijd om terug te kijken naar wat je hebt gedaan, en doe dat met een zekere mildheid

'Ik had tijdens mijn quarterlife-, midlife- of god weet welke crisis natuurlijk ook al kunnen verzinnen dat de oplossing niet lag in het omgooien van het roer, om vervolgens naar een nieuwe toekomst toe te knallen. Wie denkt dat hij alles volledig verkeerd heeft aangepakt, laadt zichzelf op met de ambitie om het allemaal héél anders te gaan doen. En dat is zwaar. Misschien lukt het, maar het is zwaar. Je kunt misschien beter een beetje instemmender kijken naar wat er is geweest. Dan wordt het leven draaglijker.'

Stel dat de almachtige en volgens jou niet bestaande God je een jaar of tien geleden deze keuze had voorgelegd: worden wie je nu bent en beroemd maar relatief jong eindigen als Denker des Vaderlands, of min of meer anoniem 85 worden?

'Om te beginnen zou ik willen dat die niet bestaande God roken gezond had gemaakt. Een pakje Lucky's a day keeps the doctor away - weg met die appels. En verder had ik gekozen voor in alle anonimiteit 85 worden. Met Babs, Jink en Tibo en hun kinderen tot op hoge leeftijd wandelingen maken in de Alpen: dat lijkt mij het mooiste wat er is.'

 

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview in Happinez 28 jan. 2015

Interview in Happinez 28 jan. 2015

In het najaar 2014 ben ik benaderd door het magazine Happinez. Ze wilden me graag interviewen naar aanleiding van het verschijnen van mijn nieuwe boek. Dat wilde ik ook wel, uiteraard.

De Happinez-journalist en ik hadden een lang en diegravend gesprek. Zo ben je samen een dik uur aan het praten, vervolgens moet alles wat gezegd is in driekwart pagia tekst worden gestouwd. Daar is hij naar mijn mening goed in geslaagd. Enfin, lees zelf maar, hopelijk word je erdoor geïnspireerd...

Lees hier het interview in Happinzez

 

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview Buro Koek, jan.'15

                                                                                                                                                                                                            Op 15 januar 2015 verscheen een uitgebreid interview met mij in de Nieuwsbrief van Interieur- en Architectuurbureau 'Buro Koek' in Den Bosch.

Wat een eer om door een van de eigenaren, Arjan Pijnenburg geïnterviewd te worden over mijn ideeën, over mijn denken en doen en uiteraard over mijn laatste boek 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko'. Wil je het graag lezen dan kan dat hier.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Interview 'Wise Mag.' dec. '14

Interview 'Wise Mag.' dec. '14

In decemberuitgave van de glossy "Wise Magazine' staat een uitgebreid interview met mij. 'Wise Magazine' wordt verspreid bij grote onernemingen, notariskantoren, advocaten, hotels, restaurants en dergeljke.

Vier pagina's lang krijg ik de ruimte om te praten over mezelf, mijn achtergronden, de dingen die me zo bezighouden, over geluk uiteraard, de boeken die ik heb geschreven en de workshops die ik geef.  Hopelijk lees je het met veel plezier.

Lees hier het interview in Wise Magazine


Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het doen-jaar 2015

Er wordt weer veel gewenst, veel gekust, veel omarmd en er worden weer veel handen geschud. Een mooi gebruik: gelukkig nieuwjaar. Goede gezondheid, veel voorspoed, dat alles maar mee mag zitten het komend jaar. En vervolgens gaan we over tot der orde van de dag. Want 1 januari scheelt niet zoveel van 31 december, we zijn een beetje uit ons gewone doen, dat wel. Maar de dagen rijgen zich vervolgens aaneen, net zoals vorig jaar en de jaren daarvoor.

Wat is er van jouw 2014 geworden? Was je gelukkiger dan in 2013? Je bent het nieuwe jaar indertijd even hoopvol begonnen als je dat nu hebt gedaan. Ook toen heb je gul je goede wensen rondgestrooid. En heb je er legio mogen ontvangen. Wat hebben die anderen ermee gedaan? En hoe heb jij ze opgepakt? Als ik het aan mensen vraag kijken ze me een beetje glazig aan...

‘Gelukkig nieuwjaar’ lijkt een beetje op ‘hoe gaat het?’. We zeggen het met de beste bedoelingen maar erg diep zit het niet. En mocht dat wel zo zijn, dan nog sta je met lege handen. Je kunt namelijk wensen wat je wilt, jouw bijdrage zal uiterst gering zijn, de ander moet het allemaal zelf doen. En dat geldt dus ook voor jou. Gelukkige nieuwjaren komen niet van buitenaf maar van binnenuit.

In die zin is het niet zo’n rare gedachte om de goede wensen vooral voor jezelf uit te spreken. Om voor de spiegel te gaan staan, jezelf in de ogen te kijken en te zeggen: Ik wens mezelf een heerlijk nieuwjaar toe, een goede gezondheid, de goede dingen en ik wens mezelf vooral veel geluk. En hopelijk denk je daarna niet, nou toedeloe, en gaat alles weer op dezelfde voet verder. Dan weet je zeker dat het niks wordt met het nieuwe jaar.

Als je jezelf serieus neemt dan trek je de consequenties uit je eigen wensen. Dan ga je niet zitten wachten tot er een gelukkig nieuwjaar uit de hemel komt vallen. Want dat gebeurt niet. Nee, je gaat iets doen. Doen! Dat is de logische consequentie van de goede wensen aan jezelf.  Een fijner leven, gelukkiger, evenwichtiger, vrijer, komt uit jezelf, jij moet het doen. En je bent gek als je het niet doet, want wat is er nu heerlijker dan je volstrekt thuis te voelen in jezelf, door als een gelukkig mens door het leven te gaan.

Doen betekent in aanvang vooral inventariseren. Hoe sta ik erbij? Wat kan er anders, beter? Wat wil ik vooral vasthouden? Wat loslaten? In mijn nieuwe boek ‘Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko’ heb ik het over de hoofdschakelaars van het geluk. Wil je jezelf de mogelijkheid geven gelukkiger te worden dan is aan te raden eerst die hoofdschakelaars om te zetten.

Even in het kort gezegd zien die er als volgt uit: 1. Ik accepteer dat ik, en ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. 2. Het is nodig dat ik me bewuster wordt van al mijn denken, doen en zeggen. 3. Ja, ik wil werkelijk gelukkig(er) worden en aanvaard de consequenties. 4. Alle negativiteit in mij kieper ik langzaam maar zeker het raam uit.  5. Gelukkig worden is vaak niet gemakkelijk, dat vergt moed van me. 6. Ik vertrouw erop dat het goed komt, dat ik uiteindelijk het geluk bereik waarnaar ik verlang.

Hoe meer schakelaars je op ‘aan’ hebt kunnen zetten, des te groter de kans dat je gelukkiger gaat worden. Ze geven je de mogelijkheid om nu ook werkelijk te veranderen, om dingen los te laten en nieuwe dingen te omarmen. Om bijvoorbeeld te stoppen met gewoontes (vaak verslavingen als je eerlijk bent) die nadelig zijn voor je gezondheid en je welzijn. En zo je vrijheid terug te krijgen. Nu zou je stappen kunnen zetten om conflicten en problemen met anderen aan te pakken en op te lossen, hoe moeilijk dat misschien ook is. Zo bereik je vrede in je hart. Dit is het moment om te besluiten je hart open te zetten voor anderen. Om te luisteren, te begrijpen en mededogen te ontwikkelen. Zo groeit liefde in je.

Dit zijn maar voorbeelden hoe je bewust werkt aan je geluk. Ik hoop dat ze je inspireren om bij jezelf te rade te gaan, hoe je ervoor staat en hoe je van 2015 ook werkelijk een gelukkiger jaar kunt maken. Ik hoop dat je het doet.

Doen! Dat wens ik je van harte voor dit nieuwe jaar.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Leentje Derks | 4 januari 2015

Jan jaap dank voor je inspirerende column: kwam voor mij op het juiste moment! Wat gaan doen, zal ook mij goed"doen"! Ben 77, ga proberen om van dit jaar wat moois te maken, voor mezelf en mijn omgeving! Lieve groet, Leentje

Marijke | 4 januari 2015

Ja, hoe werk je bewust aan je geluk? Dan moet je eerst weten wat je wilt. En die is moeilijk, vind ik. Vooral als je je hele leven gericht bent geweest op anderen. In de jaren dat ik alleen was met mijn zoon, ben ik het gelukkigst geweest. Waarschijnlijk bleef ik toen het dichtst bij mezelf en zo gauw als ik een relatie krijg, richt ik me op de ander. Hoever laat je over je grenzen gaan. Hoe vaak vergeef je een ander. Moeilijk als je altijd geleert hebt, dat een ander belangrijker is...En toch blijf ik positief en ga ik het proberen! Allemaal een fijn nieuw jaar!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Workshop 'Geluk, hoe doe je dat?

Leven is moeilijk, schrijft Scott Peck in De Andere Weg. En zo is het. Het is vooral zo moeilijk omdat voor veel mensen geluk zo ongrijpbaar lijkt. Maar dat is het niet. Gelukkig(er) worden kun je met beide benen op de grond. Door je bewust te worden van je leven van alledag. Door bepaalde dingen te doen. En bepaalde dingen te laten. Iedereen kan het, iedereen heeft het in zich om gelukkig of gelukkiger te worden. Geluk is dichterbij dan je denkt.

Er gebeurt werkelijk iets met je

Aan de hand van mijn twee boeken ‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ en 'Achter elk gelukkig leven staat een overvole kliko' verzorg ik naast voordrachten in het land ook workshops. Het motto: 'Geluk, hoe doe je dat?'. De reacties die ik krijg zijn werkelijk heel bijzonder. Veel mensen zeggen dat er ter plekke iets in hen veranderd is. Dat ze vanaf dat moment anders naar dingen kijken. Dat ze ontroerd zijn door de kwesties die ter sprake zijn gekomen. Sommigen willen graag nogmaals zo’n workshop meemaken...

Vanaf 6 deelnemers tot grote groepen. Locatie in overleg.

De ruim drie uur durende workshops worden op aanvraag gehouden in mijn huis of tuin in Gemonde. Maar het kan ook bij een van de deelnemers thuis of op een andere gewenste locatie. Workshops/voordrachten kunnen ook worden gehouden voor grotere groepen (bedrijven, instellingen, bibliotheken, boekhandels etc.). Samen praten en denken we intensief over geluk in al zijn facetten. Ongetwijfeld word je daardoor geprikkeld om te kijken naar je eigen leven. En om na te denken over de doodnormale dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt. Zo word je je bewust van je eigen denken, zeggen en doen. En ga je inzien hoe je daarmee vaak je geluk in de weg staat en vooral hoe het anders zou kunnen. Met de groei van je bewustzijn groeit ook de mogelijkheid om gelukkiger te worden, heel zeker.

Meld je aan als groep of bedrijf       

Wil je met een aantal mensen (minimaal 6) deelnemen meld je dan per e-mail aan: voelje&goedinjevel.nl  Ben je als bedrijf/instelling/bibliotheek/boekhadel geïnteresseerd, dan kun je dat ook via een e-mailbericht kenbaar maken. Vermeld ook even over hoeveel personen het gaat. Je krijgt dan spoedig bericht terug.

_______________________________________________________________

Meld je aan voor de workshop

 

Datum:              Op aanvraag/in overleg

Locatie:             Gemonde of op elke andere gewenste locatie
 
Aantal:              Vanaf 6 deelnemers t/m grotere groepen/zalen                  

Kosten:              €  35,- per persoon. Grotere groepen in overleg.

Aanmelden/info:  voelje@goedinjevel.nl

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

https://vimeo.com/108964997
Doop 2e boek met o.a. Jan Jaap van der Wal op 5 oktober 2014

Kijk hier de video

Zondag 5 oktober 2014, twee jaar en een week na de doop van mijn eerste boek 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' stond ik weer in theater de Verkadefabriek in Den Bosch. Weer voor een volle zaal. En weer met een boek. Weer met een lange titel En weer over geluk. 'Achter elk gelukkig leven staat een overvolle kliko'. Het was een bijzondere middag. Met mijn voornaam-genoot cabaretier/comedian Jan Jaap van der Wal. Zijn briefing was: de middag gaat over geluk, mijn boek ook, hier is het, kijk maar!

Naast Jan Jaap van der Wal had ik nog twee zeer getalenteerde artiesten, wat een rotwoord eigenlijk, gevraagd om de doop van mijn boek te begeleiden. Erwin van Ligten, een gitarist van grote allure. En Isabelle Amé, begaafd singer-songwriter die begeleid werd door Rolf Verrbaant, ook al zo'n begenadigd gitarist. De hele middag is met drie camera's gefilmd door Fred Budas van filmportret.nl. We hadden een uur gepland maar het werden er anderhalf. Als je erbij bent geweest kun je het nog eens terugzien. Was je er niet bij dan kun je nu je hart ophalen. Neem er wel even even de tijd voor, hopelijk geniet je je suf.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Een echte eye-opener

Een echte eye-opener

‘Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?’ gaat over alledaagse situaties en problemen waarmee je in je leven geconfronteerd wordt en die op een of andere manier een sta-in-de-weg kunnen zijn voor je geluk.

Een paar voorbelden: kinderen die je niet goed de baas kunt, een vriendschap die aan het wankelen is, meningsverschillen met je partner, je gekwetst voelen, je weet niet wat je wilt, vaak pech hebben etc. Negenenvijftig verhalen die bij het lezen direct een gevoel van herkenning geven. Die je wakker schudden en je opporren om eens anders naar dingen te kijken. Waardoor je een fijner leven krijgt en je je gelukkiger gaat voelen. Dit boek gaat over jou, over je leven, over de dingen waar jij tegenaan loopt. Voor veel lezers is het een echte eye-opener...

Het boek kost € 15,95 en is te koop in elke boekhaddel en bij alle internetrboekhandels, o.a. bij bol.com.

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Gertrude | 26 april 2013

Zal best een goed boek zijn met goede onderwerpen. Jammer alleen dat zelfs de titel een vloek bevat. Ik ben niet erg gelovig maar ik vind dat erg jammer en is voor mij ook een reden om het boek niet te kopen.

Michiel | 29 april 2013

wie heeft ons in godsnaam geleerd dat het woord god gebruiken slecht is?

Henk | 26 juni 2013

Goede mensen, ja "beste" heeft zijn waarde verloren. Ik wil alleen even zeggen dat ik mij helemaal thuis voel in dit boek. Het leven is niet ingewikkeld. Mensen maken het ingewikkeld.

Lilian | 25 juli 2013

Ik kan me herinneren dat de titel totaal anders was voordat het door Ten Pages werd veranderd. De titel is voor mij ook iets te overwelmend, door het woord "Godsnaam". Dit weerhoudt mij niet om toch het boek te bestellen. Voor mijn vader omdat hij in de schrijver gelooft. Voor mijzelf, omdat ik in mijn vader geloof. Dohave

Ellen | 27 juli 2013

Het gaat om de inhoud ! blijkbaar een must voor jullie om te gaan lezen !

ijsvogeltje | 2 maart 2014

Juist de titel was voor mij een reden van nieuwsgierigheid om het boek te gaan kopen! Ik vind het een geniale titel. Maar "in godsnaam" had er voor mij ook uit gemogen hoor... Ik heb niks met god. Maar voor mij was het duidelijk dat hier niet god zelf mee bedoeld werd. Heb ook een bijeenkomst van JanJaap bijgewoond. Ook voor iedereen een aanrader! Het boek is prettig leesbaar en zet je aan het denken. Het is een boek wat je juist niet direct uit moet/hoeft te lezen, maar af en toe een verhaal. Je kan ook zo weer later een keer opnieuw het boek gaan lezen, want ook zelf zit je steeds in verschillende fases van je leven. Iedereen kan wel iets uit elk verhaal halen. Twee verhalen springen er voor mij uit: Pijn en mededogen & leven is leren leven. Nu ga ik dit boek doorgeven aan iemand die wel wat geluk kan gebruiken! Ik wacht nu op het 2e boek van JanJaap. Ook dat ga ik zeker kopen, maar dan graag met de titel van JanJaap zelf. Ik ben nu trouwens ook wel erg benieuwd naar de orginele titel van het boek..... Dankjewel JanJaap voor het mooi geschreven boek. Doordat ik ook je stem ken, leek het alsof ik in gedachten je het boek voor hoorde lezen. Je schrijft, zoals je praat.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Wie ben jij?

Een van de belangrijkste vragen in je leven is toch wel: wie ben ik? Niet dat je er ooit een afdoend antwoord op zult vinden, maar het is goed dat je je ermee bezighoudt. Al was het alleen maar om uit te vinden wat je werkelijk wilt, wat bij je hoort, hoe je je leven wilt leiden. En om te ontdekken wie en wat jou ervan afhoudt om jezelf te zijn en je eigen weg te gaan. In regenstelling tot wat je vaak denkt, blijk je juist zelf de boosdoener te zijn. Het vergt moed om dat te durven inzien en om stappen te zetten om jezelf vrij te maken en te hervinden.

Een misschien wel even belangrijke vraag is: Wie ben jij? Wie ben jij, man, vrouw, broer, vader, moeder, zus, vriend, vriendin, kind, collega? Wie zijn jullie, mensen in mijn leven? Hoe goed ken je de mensen eigenlijk met wie je omgaat? Wat weet je van de ander en wat weet de ander van jou? Je bloedeigen broer of zus? Je partner? Je collega’s? Je vrienden? Hoe meer je van de mensen in je leven weet (en omgekeerd uiteraard) hoe hechter de band. Andersom is dus ook waar: hoe minder je van elkaar weet, hoe groter de afstand.

Onlangs een avondje bij vrienden doorgebracht, een mooie avond was het, de gesprekken reikten dieper en dieper. Nee, mijn vader heeft nog nooit echt met mij gepraat! De man kon zijn verdriet erover nauwelijks verbergen toen hij het zei. Vader en zoon, al zo’n veertig jaar geen echt contact, geen gesprekken over hun leven, over de dingen die ze bezighouden, geen uitwisseling van gevoelens. Zo’n veertig jaar afstand...

Iedereen is waard om gekend te worden. Iedereen heeft onvermoede dieptes. We maken allemaal veel mee, hebben een rugzak te dragen, we kennen vreugdes en verdriet, draaien soms de mist in, leveren soms ongekende prestaties. En worstelen met bepaalde dingen in ons leven. Niemand uitgezonderd. Wat weet jij eigenlijk van de ander? En wat weet de ander van jou?

Twee vrouwen op een verjaardagsfeestje, schoonzusjes. Ze kenden elkaar al vele jaren en konden het goed met elkaar vinden. Het gesprek ging over zekerheden en twijfels. Zei de een ineens: Oh, ik ben zo onzeker! Ik vind het doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten, ik weet nooit wat ik moet zeggen. Meestal ga ik zulke confrontaties uit de weg. Ik denk altijd, zouden ze me wel interessant genoeg vinden? Wat heb ik nou te zeggen?

De ander keek haar met grote ogen aan. Huh? Jij? Ze barstte in een onhandig lachen uit. Nou, daar begrijp ik niks van, nou ken ik je al zolang en ik ben altijd heel jaloers op je. Zo zeker als jíj overkomt, jouw kracht, zoals jíj met mensen omgaat! Verbazing alom, voor vrouw één was het precies andersom. Zij vond de ander juist zo zeker van zichzelf en assertief.  Elkaar zo vaak gezien en zo vaak gesproken. Maar wat er echt in de ander omging, hoe de ander echt in elkaar stak, nee, ze hadden al zoveel jaren geen benul. Dit gesprek opende een poort, ze werden andere mensen in elkaars ogen.

Een man ging een avondje uit eten met een vriendin die hij al een jaar of zes kende. Hij pikte haar thuis op, zag daar op een kastje een foto staan van haar familie en zei: Wat lijk je op je broer!  Ze keek hem verdwaasd aan en schoot in de lach! Dat kan helemaal niet, ik ben geadopteerd, dat is mijn biologische broer helemaal niet, hahaha!  Vrienden. Maar elkaar kennen? Het werd een prachtige avond, haar verhaal over haar verleden was adembenemend, zo boeiend, zo ongelooflijk. Ook hij brak toen los, ook zijn verleden kende veel turbulenties. In één avond was de vriendschap fundamenteel veranderd. Vanaf die avond keken ze volstrekt anders naar elkaar, ze waren andere mensen geworden. Hun vriendschap was vanaf dat moment zoveel sterker, persoonlijker en waardevoller.

Wie ben jij? Je doet jezelf een groot plezier om je te verdiepen in de mensen in je leven. Om oprecht geïnteresseerd vragen te stellen, goede gesprekken te voeren,  een beetje diepzee te duiken. En op die manier ook jezelf wat meer te openen voor de ander. Het klinkt misschien allemaal logisch, maar kijk eens om je heen. Hoe weinig mensen doen dat ook werkelijk? Wie kent jou nu echt? Wie ken jij nu echt?

Als je elkaar beter leert kennen verandert je vriendschap. Je versterkt de band die je met elkaar hebt. Je wordt waardevoller voor elkaar. Daarmee lever je een substantiële bijdrage aan je geluk.

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Lena Pijnenburg-Maelissa | 18 november 2014

Ja, mooi Jan Jaap! Naast al het prietpraat is het ontzettend leuk om te proberen te achterhalen waarom je gesprekspartner juist datgene doet wat hij/zij doet. Wat hem/haar daartoe heeft geleidt en wat de ander bezielt! En ik vind het juist verrassend om erachter te komen dat er nog zoveel te ontdekken is bij mezelf en de ander. Zelfs na vele jaren vriendschap!

Marijke | 18 november 2014

Niets leuker en fijner dan elkaar te (leren) kennen. Het verrast je en leert je op een andere manier naar elkaar kijken. En niets leuker dan te weten hoe verschillend we allemaal zijn en hoeveel je van elkaar kunt leren. Door open te staan voor elkaar zet je ook je oogkleppen af, waardoor je verrast zult zijn wat je allemaal ziet.

Do | 18 november 2014

Mijn vader was gewoon mijn vader: warm en lief, maar ook sterk, eigenzinnig en koppig. Na de vut werd hij een vader met een genuanceerde mening. Zijn koppigheid is gefundeerde koppigheid geworden. Zijn eigenzinnigheid is logica geworden. Sinds ik mijn vader in volwassenheid heb leren kennen is mijn respect voor zijn visie op de wereld groter geworden en kan ik met hem meedenken. Mijn vader is nu 80, ik hoop dat hij 100 wordt.

henny | 19 november 2014

Jan Jaap, als jij je voor een ander openstelt, dan begint de ander ook te praten. Ik heb met mijn vrienden en kinderen een open band.Wat betreft mijn schoondochters is dat moeilijker, zij vinden het raar dat mijn zoons alles tegen elkaar kunnen zeggen, en dat ook doen, ook tegen hun moeder. Ook aan de mensen om mij heen, heb ik veel belangstelling, en dan volgt er van zelf een gesprek. groetjes van een tevreden vrouw.

Veronique | 20 november 2014

Jan Jaap waarom draag je eigenlijk graag een baard?

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Dit boek verandert je denken over geluk

Dit boek verandert je denken over geluk

Na 'Wie heeft ons in godsnaam geleerd dat regen slecht weer is?' is dit het tweede boek van Jan Jaap van Hoeckel waarin geluk centraal staat. Wat is geluk eigenlijk? Bijna iedereen heeft daar een andere mening over. Geluk is voor iedereen verschillend, je kunt dus niet zeggen wat geluk is. Geluk is een gevoel. Of: geluk zijn momenten. Heel verwarrend dus.

Dit boek maakt daar korte metten mee. Het geeft een duidelijke definitie van geluk, die voor iedereen geldig is. Dit boek legt ook uit welke hoofdschakelaars je in jezelf om moet zetten om geluk daadwerkelijk een plaats te kunnen geven in je leven. Voorgoed! Daarnaast staan er in dit helder en leesbaar geschreven boek tientallen anekdotes, voorvallen en observaties uit het dagelijks leven die duidelijk maken wat er allemaal in de kliko kan. En hoe je daardoor gelukkiger kunt worden. Bij elke boekhandel en internetboekhandel verkrijgbaar. Prijs: € 16,95

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Het gareel

Wil je even de tafel dekken? Dat wilde ze niet maar ze deed het wel. Ze had namelijk niet zoveel te willen. De vragen van haar ouders waren eigenlijk geen vragen, het waren bevelen. Welke vraag er ook kwam, hoe het ook gezegd werd, het moest. Het lastige was dat ze minder inschikkelijk van aard was dan haar twee broertjes. Die hadden heel goed begrepen hoe het werkte en deden trouw wat hun bevolen werd. Zij niet. Niet altijd tenminste.

Het lukte ook niet altijd. Zoals die ene keer, ze moest om zes uur thuis zijn voor het eten. En zes uur is zes uur, dat was de wet! Onderweg naar huis kreeg haar vriendin een lekke band, dus moesten ze een heel stuk lopen. Je laat je vriendin toch niet in haar eentje met een lekke band staan, nou doei, ik moet om zes uur thuis zijn? Nee, echt niet! Zes uur werd dus tien voor half zeven. Ze hadden nog tot kwart over zes gewacht met eten, toen vond vader het welletjes. Te laat, snerpte moeder! Ze probeerde het nog uit te leggen, tevergeefs. Ze kon vertrekken, naar haar kamer, geen eten vanavond.

Zo ging het vaak, ze stelde vragen waar haar ouders geen zin in hadden, ze wilden dingen doen die haar ouders niet zagen zitten, ze vond dingen soms maar raar die haar ouders juist heel gewoon vonden. Ze werd er gek van maar vooral ook angstig. Wanneer doe ik het nou eigenlijk goed? Wat moet ik doen om het mijn ouders naar hun zin te maken? Wat ze ook bedacht, het pakte meestal verkeerd uit. Ze kon niets meer goed doen. De boosheid van haar ouders was de standaard geworden. Ze was een lastig kind, vonden ze en dat bazuinden ze ongegeneerd rond, iedereen moest het weten. Ze had geen soort van leven.

Weet je, mijn ouders wilden van mij maar één ding: dat ik in het gareel zou lopen. Hun gareel. Ik moest precies doen wat ze zeiden. Ik moest ja en amen knikken, geen eigen initiatief, ik mocht geen mening hebben. En het probleem was dat ik daar niet goed in was. Mijn broertjes wel, die hadden nooit problemen, die waren volstrekt gehoorzaam.

 Arme vrouw, inmiddels al over de dertig en danig in de knoop met zichzelf. Al zo lang was ze zichzelf kwijt. Ik kan niks, ik durf niks, ik ben zo bang om fouten te maken. Ze liep op haar tenen, wat ze ook dacht, wat ze ook zei, wat ze ook deed, doe ik het wel goed? Ze leefde als een kameleon, ze paste zich aan alles en iedereen aan. Iedereen vond haar dan ook aardig. Ze stond altijd voor iedereen klaar, anderen hoefden maar te kikken en ze deed het. Hoe behaag ik de ander, hoe vermijd ik dat ze boos op me worden? Jong geleerd is oud gedaan...

Ze was er klaar mee! Ze wilde op zoek naar zichzelf, wilde haar waarde terug, haar eigenheid. Ze wilde weer gewoon haar mening durven uiten, ze wilde uitvinden wat ze eigenlijk diep in haar ziel wilde. Haar eigen stappen zetten, de dingen doen zonder angst voor de veroordeling van de ander. Ze wilde af van het gevoel dat ze lastig was en vooral wilde ze dat vervloekte gareel kwijt. En het lukte haar, beetje bij beetje.

Het was een gevecht met zichzelf, alles moest veroverd worden. Ze ervoer het als een wonder dat ze een mening mocht hebben. Het verbaasde haar dat niemand haar een strobreed in de weg legde als ze de dingen op haar eigen manier wenste te doen, zonodig tegen de regels in. Integendeel. Ze oogstte er lof en waardering mee. Ze was op weg om zichzelf opnieuw uit te vinden...

Hoe goed is het als ons leven enigszins gestructureerd verloopt. Het is gewenst dat er in een opvoeding kaders zijn die houvast bieden aan ouders en kinderen. En dat ons werk volgens herkenbare patronen verloopt. Het is goed dat er wetten en regels zijn, zeker. Er is niks mis met een gareel. Totdat het gareel heilig wordt verklaard! En niemand meer aan de randen mag snuffelen en het verboden wordt om op onderzoek uit te gaan buiten de grenzen. Dan zorgt een gareel voor brokken. Het maakt ons leven koud en kil, het doodt initiatief en creativiteit en zadelt ons op met angst en onzekerheid. Elk gareel vraagt erom om soms doorbroken te worden. Juist dat biedt ons de kans om alles uit ons leven te halen wat erin zit!

Jan Jaap van Hoeckel

ert

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

Tessa | 3 november 2014

Mijn ervaring is dat ik vroeger thuis in het gareel van mijn twee oudere zussen hoorde te lopen volgens mijn ouders. Als ik daarvan afweek, kreeg ik steevast te horen dat dit bij "die andere twee" zo ook niet was of dat "die andere twee" zo ook niet deden. In feite kon ik niet mezelf zijn, ik had maar te zijn zoals "die andere twee". Maar ik was, ben en blijf anders. Heel jammer dat je als kind nog niet inziet hoe de vork in de steel zit en je langzaam maar zeker stikt in gevoelens van minderwaardigheid. Het is een hele strijd geweest om weer vrij te kunnen ademen, maar het was het vechten dubbel en dwars waard!

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑

Geen houvast aan jezelf

Jaren zestig, jonge meid, klein dorp. Een avondje op stap, ze moest om één uur thuis zijn, maar dat was ze niet, zo doen jonge meiden soms. De grip van vaders en moeders op hun kinderen neemt bijna met de dag af als ze de zestien zijn gepasseerd. Logisch, ze groeien toe naar hun zelfstandigheid, al op het moment dat ze in de wieg liggen begint het al, heel heel langzaam. Aan het einde van de puberteit gaat het ineens met grote stappen, hoe lastig ouders dat ook vinden.

Rond vijven kwam ze thuis, dronken en uitgelopen, probeer dan maar eens zachtjes de trap op te klimmen. Haar ouders waren al klaarwakker bij haar eerste stap. Vader stormde de slaapkamer uit. Wat is dit!? Zij klom verder, de vraag negerend. Waar ben je geweest? Naar de kroeg kwam er met moeite uit. Zo laat? Er kwam niks redelijks meer uit haar, vader droop vloekend af.

Vier maanden later ging ze naar de dokter, zij dacht het, hij wist het. Zwanger. In een klein dorp, jaren zestig. Ze kreeg haar kind, een dochter, ze heeft haar niet mogen zien. Het meisje werd geadopteerd en groeide op in een ander gezin in een ander dorp, ver weg van haar geboorteplaats. De stiefouders deden hun best maar bleken minder goede opvoeders dan ze zelf gehoopt hadden. Toen ze negentien was vertrok ze, geharnast, dat moest wel om zich in het gezin staande te houden.

We zijn nu veertig jaar verder, de vrouw heeft het niet gemakkelijk. Inmiddels getrouwd, twee kinderen, het lijkt goed te gaan maar dat gaat het niet. Ze voelt zich verloren, weet niet wat ze wil en weet vooral niet wie ze is. Haar pogingen om in contact te komen met haar biologische moeder draaiden op niets uit, ze wilde geen contact. Punt. Daar moest ze het mee doen.

Haar harnas kan ze niet van zich afschudden, ze wil het zo graag maar het gaat niet. Haar man wil haar helpen, het lukt hem niet. Ze voelt zich, tja, hoe voelt ze zich? Niet gelukkig, onbestemd, een beetje de weg kwijt, ze weet niet wat ze moet doen om hier vanaf te komen. Een man, twee kinderen, een mooi huis, een baan voor halve dagen, alles klopt. Haar gevoel niet. Ze zoekt hulp en krijgt die nu.

Ik zie ze vaker, mannen en vrouwen die om welke reden dan ook hun ouders niet kennen. Ze leven met een handicap. En geen kleintje ook. Hoe moet je jezelf leren kennen? Wie ben je? Hoe komt het dat je doet wat je doet? Normaal gesproken wordt dat wat van je ouders in je zit, door hen samen met jou geactiveerd en ontwikkeld. Al zou je maar één van je ouders niet kennen, dan groei je al scheef op, alleen het stuk van je ene ouder wordt ontwikkeld, het andere stuk in je niet.

Wie door beide biologische ouders liefdevol is grootgebracht kan zichzelf plaatsen. En ook al waren je ouders geen sterren in het opvoeden dan nog weet je wie ze zijn. Je kent je ouders, je weet hoe ze zijn, je herkent ze beiden in jezelf, jij bént immers je ouders, moeders genen, vaders genen in jouw verenigd. Dat is bij iedereen zo, ook bij kinderen die hun ouders niet kennen. Maar in dat geval is de referentie er niet, je weet niet wat in jouw aard genetisch is geërfd en wat is aangeleerd. Je hebt geen houvast aan jezelf.

Wie hiermee worstelt heeft een lange weg te gaan. Het lijkt wel of zulke mensen opnieuw geboren moet worden uit zichzelf. Ze zijn hun eigen vader en moeder, zij zijn hun enige referentie. Geen houvast aan hun verleden, wel aan de opvoedouders, wat stukken van hun gedrag kan verklaren. Zij moeten het met zichzelf zien te redden, in vrede leren leven met onverklaarbaar gedrag en gevoel, met onverklaarbare eigenschappen en karaktertrekken.

Als je in dit schuitje zit, heb je bergen te verzetten. Maar je boekt je eerste winst op het moment dat het bij doordringt hoe het komt dat je geen houvast hebt aan jezelf. Dat het logisch is dat je in verwarring bent over je identiteit. Het is een moeilijke klus om verlost te worden van de vraag wie ben ik? Ook al ben je door opvoedouders met alle liefde en toewijding omgeven en grootgebracht, dan nog mis je die zelfherkenning die afhankelijk is van het kennen van je biologische ouders.

Als kinderen hun ouders kennen worden er veel problemen voorkomen. Zowel biologische en niet-biologische ouders als de kinderen / inmiddels volwassenen zouden er alles aan moeten doen om dat, hoe dan ook, mogelijk te maken.            

Jan Jaap van Hoeckel

Lees verder ↓
Deel via Facebook LinkedIn Twitter

Reacties

ijsvogeltje | 3 september 2014

Ja, wat lijkt het me moeilijk om vanuit je biologische ouders geen referentiekader te hebben. Problemen met je identiteit liggen op de loer. Wat heb je dit bijzonder mooi beschreven Jan Jaap! Ik ben gezegend met het opgroeien met beide ouders. Nu ze ouder worden (en ik dus ook), begin ik steeds meer van hun in mezelf te herkennen. De mooie, maar ook de minder mooie kanten.....

Sjoerd Jaspers | 4 september 2014

Heel herkenbaar! Mijn zussen en ik zijn allen geadopteerd waarbij mijn zussen contact hebben met hun biologische moeder. Helaas is dat mij (nog) niet gegund maar gelukkig heb ik wel een foto van mijn moeder mogen ontvangen. Daarnaast weten wij niets over onze vaders. Ik merk in mijn dagelijks leven dat ik vaak aan het invullen ben. Dit veroorzaakt wel stress, misverstanden en je bent bezig je zelf te verliezen. Waarbij ik nu ook bezig ben met de vraag "Wie ben ik"? De kern van het probleem is dus dat ik niet kan spiegelen met mijn biologische ouders. Deze link had ik zelf niet gemaakt maar ik ben jou erg dankbaar dat jij mij hierop heb gewezen. Het geeft mij nieuwe zichtlijnen.

Reactie plaatsen

Naam*
Email*
Reageer*
Je e-mailadres wordt niet geplaatst
Inklappen ↑